Als volwassene met autisme heb ik in de loop der jaren de voordelen en nadelen van technologie ervaren. De digitale wereld biedt kansen voor communicatie, leren en werk, maar ik ondervind ook onzichtbare obstakels. Voor autistische mensen gaat het niet alleen om toegang tot internet. Het gaat ook om het creëren van begripvolle digitale omgevingen die bruikbaar zijn en oplossingen bieden in plaats van meer problemen te creëren.

De Digitale Wereld: Kansen en Uitdagingen

Autisme is een spectrum, waardoor elke persoon met autisme uniek is. Sommigen voelen zich op hun gemak online en zien dit als een veilige communicatieomgeving. Technologie kan helpen om te gaan met de verwachtingen en prikkels van de fysieke wereld. Voor hen biedt het internet een manier om op hun eigen tempo te communiceren, weg van de druk van face-to-face-gesprekken. Anderen worden juist overweldigd door de digitale wereld, vanwege de constante informatiestroom en multitasken. Zij geven de voorkeur aan direct contact met mensen.

Een inclusieve digitale omgeving die neurodiversiteit waardeert, is erg belangrijk. Zonder aanpassingen aan platforms of software voelen veel autistische mensen zich verloren in de digitale wereld. Zij kunnen “digitaal onzichtbaar” worden. Voor mij betekent een inclusieve digitale ervaring dat ik middelen heb die mij helpen verwachtingen, betekenissen en prikkels te verwerken. Ook moet deze een duidelijke, overzichtelijke structuur helpen bieden.

Toegang tot Technologie: Een Levenslijn voor Autisten

De toegang tot internet en technologie is belangrijk voor iedereen. Voor mij kan het een echte levenslijn zijn. Sociale situaties in de fysieke wereld kunnen zwaar en uitputtend zijn door de hoeveelheid prikkels en de onvoorspelbaarheid van interacties. De digitale wereld biedt dan een alternatief. Ik kan op een voor mij vaak, maar niet altijd, prettigere en veiligere manier communiceren via verschillende digitale platforms.

Het gebrek aan toegang tot en bruikbaarheid van deze technologieën kan echter leiden tot uitsluiting. Ik zie dit in mijn omgeving. Maar ook bij mezelf. Als de middelen die mij zouden kunnen helpen, niet beschikbaar zijn. Of niet helpen maar eerder een rem vormen op mijn dagelijks leven. Denk aan hulpmiddelen voor communicatie of software die structuur biedt. Zonder die tools wordt het moeilijker om te functioneren en deel te nemen aan de samenleving. Dit kan leiden tot meer isolatie.

Onderwijs: De Complexiteit van Digitale Leren voor Autisten

Tijdens mijn schooltijd en opleiding merkte ik dat technologie me enorm kon helpen. Het bood overzicht en communicatie. Het liet me mijn talenten en sterkten inzetten in omgevingen die anders te druk en verwarrend overkomen.

Ik kon met digitale hulpmiddelen op mijn eigen tempo werken, omgevingen creëren die aangenamere prikkels boden en taken gestructureerd aanpakken. Maar niet iedereen heeft diezelfde positieve ervaring. Voor heel wat autistische leerlingen in mijn omgeving is de constante stimulatie van online platforms overweldigend en afstotend. De visuele en auditieve prikkels van online onderwijs kunnen voor sommigen, ook autistische mensen, meer kwaad dan goed doen.

Het onderwijs zou op dat vlak  meer moeten inspelen op onze individuele behoeften. Voor sommigen kan dat betekenen dat ze eenvoudige aanpassingen nodig hebben, zoals duidelijkere taal of visuele hulpmiddelen. Voor anderen, zoals ik, kan technologie regelmatig een manier zijn om te communiceren. Toch hou ik er niet van om volledig afhankelijk te zijn van die ene vorm van communicatie. Ik heb graag variatie in communicatie. Zonder toegang tot die digitale technologie raken veel autistische mensen achter. Dit heeft grote gevolgen voor onze toekomst op de arbeidsmarkt en in de samenleving. Dit betekent niet dat alle autistische studenten of leerlingen technologie in dezelfde zin zien. Evenmin helpt het hen op dezelfde manier. Soms kan een aanpassing voor autistische mensen zijn om net te kiezen voor een alternatief. Een alternatief voor technologie kan bijvoorbeeld papier of spraak zijn.

Werk en Autisme: De Impact van Digitalisering

Nu ik volwassen ben, zie ik dat digitalisering zowel een zegen als een vloek kan zijn voor (autistische) mensen. Dit realiseer ik nog meer dan vroeger. Technologie heeft mij kansen geboden die ik anders misschien niet zou hebben. Veel autistische mensen, ikzelf inbegrepen, hebben vaardigheden die vrij goed aansluiten bij digitale omgevingen. Mijn aandacht voor detail en vermogen om analytisch te denken hebben me geholpen. De mogelijkheid om vanuit huis te werken of te leren is af en toe een grote opluchting. Er is dan niet dezelfde sociale druk van een ‘live omgeving’.

Toch zijn er ook uitdagingen. Niet iedereen heeft de digitale vaardigheden of toegang tot de technologie die nodig is. Dit geldt vooral voor mensen die geen toegang hebben tot breedbandinternet of te maken hebben met ontoegankelijke digitale platforms. Dat begint vaak al met sollicitatieprocessen die online gebeuren op platforms. Deze platforms houden niet altijd evenveel rekening met mensen met wisselende digitale vaardigheden. Ze zorgen voor extra stress door verplicht te worden digitaal te communiceren.

Werkgevers moeten zich meer bewust worden van de voordelen van neurodiversiteit. Ze moeten ook de aanpassingen kennen die nodig zijn om ons te ondersteunen. Bereidheid tot aanpassing van werkstructuren en aangepaste software zou volgens mij een groot verschil kunnen maken. Als werkgevers digitale inclusie serieus nemen, zullen ze merken dat relatief weinig ingrijpende aanpassingen veel helpen. Tegelijk helpen ze de digitale kloof te overbruggen.

Sociale contacten: Digitale Inclusie voor Autisten

Sociale contacten zijn voor mij, zoals voor veel autistische mensen, niet altijd eenvoudig. Digitale platforms geven me de mogelijkheid om op mijn eigen voorwaarden contact te leggen met anderen. Waar face-to-face-contacten vaak te snel en overweldigend kunnen zijn, bieden online gesprekken de mogelijkheid om (iets langer) na te denken. Ik kan nadenken voordat ik antwoord geef. Ze stellen me ook in staat om communicatie te filteren. Dit maakt het internet voor mij een waardevol hulpmiddel om sociale contacten te onderhouden. Toch vind ik het niet goed dat verondersteld wordt dat autistische mensen steeds kiezen voor digitale contacten. Zelf hou ik van een evenwicht tussen fysieke gesprekken en digitale contacten. Er zijn immers dagen waarop mijn hoofd er niet toe komt om met iemand op een scherm te spreken.

Helaas zie ik daarnaast ook dat veel digitale platforms niet zijn ontworpen met neurodivergente mensen in gedachten. Ze zijn vaak volgepropt met visuele en auditieve toeters en bellen. Ze missen functies die communicatie voor ons eenvoudiger maken, zoals tekst-naar-spraak of de optie om reacties te vertragen. Voor mij zijn online gemeenschappen essentieel, en zonder toegang tot deze ruimtes zou ik me nog meer geïsoleerd voelen.

De Weg Naar Inclusieve Technologie

Ik ben ervan overtuigd dat de samenleving meer kan doen. We moeten de digitale kloof voor autistische en neurodivergente mensen dichten. Dit betekent dat technologiebedrijven, onderwijsmensen, maatschappelijke organisaties en beleidsmakers moeten samenwerken om technologieën te ontwikkelen die rekening houden met neurodiversiteit. Voor mij gaat het niet uitsluitend om (goedkoop) toegang tot internet. Het gaat ook om het creëren van digitale platforms die ons ondersteunen en onze talenten aanspreken. Dit moet gedaan worden in plaats van ons buitensluiten.

Het gaat om bewustwording en educatie. Technologie moet niet alleen toegankelijk zijn voor de massa. Ze moet ook aangepast zijn aan de specifieke behoeften van minderheidsgroepen zoals wij. Zonder deze aanpassingen blijven we achter in ons dagelijks leven. We blijven ook achter in onze kansen op werk, onderwijs en sociale inclusie.

Conclusie: Een Inclusieve Digitale Toekomst voor Iedereen

Voor mij, en vele anderen zoals ik, kan technologie vaak het verschil maken tussen isolatie en deelname aan de maatschappij. De digitale kloof is een ernstig te nemen probleem. Het is meer dan alleen een kwestie van fysieke toegang tot internet. Het omvat ook goedkope internetabonnementen (die uiteindelijk duur blijken uit te vallen). Het gaat om het creëren van inclusieve omgevingen die rekening houden met onze neurodiversiteit.

Om ervoor te zorgen dat mensen zoals ik niet digitaal onzichtbaar blijven, moeten beleidsmakers, technologiebedrijven en maatschappelijke organisaties samenwerken. Ze moeten bouwen aan een toekomst waarin technologie voor iedereen toegankelijk is. Alleen dan kunnen we echt spreken van een inclusieve digitale samenleving. In deze samenleving krijgen ook mensen zoals ik de kans om volledig deel te nemen.