De eerste dag van een nieuw jaar heeft voor mij altijd een bijzondere lading gehad. Voor sommige mensen is het een dag van beloften, voor anderen een dag van nieuwe kansen en frisse starts. Voor mij is 1 januari echter een moment van overdenkingen. Met mijn buik nog vol, letterlijk en figuurlijk, van het vorig jaar, wordt het meestal een trage start. Na vijftien jaar beginnen op deze blog, kan ik intussen een overzicht schrijven over hoe ik telkens opnieuw begonnen ben.

Meestal gebruik ik deze dag op mijn blog om mijn gedachten en ervaringen te delen over wat het betekent om als autistische persoon te leven. Vandaag kijk ik terug op wat ik de voorbije jaren schreef over de eerste dag van het jaar.

In 2015 begon ik met dag van continuïteit en een herinnering dat verandering niet gebonden is aan een datum. Door mijn ervaringen te delen, hoopte ik toenn anderen te inspireren om stil te staan bij waar ze vandaan komen en waar ze naartoe willen. Ik wenste andere mensen gewoon het beste. Ze zijn volwassen genoeg om in te vullen wat bij hen past, schreef ik toen.

Ik verwees onder andere naar een mail die ik kreeg: “Onlangs vroeg iemand me per mail wanneer autisten volwassen worden. Zeker niet op dezelfde leeftijd als mensen zonder autisme, denk ik. Of toch niet op vlakken en hetzelfde tempo. Voornemens zijn voor mij als reisdoelen. Ik sta in januari in station A, en plan naar station C te reizen. Het kan echter evengoed zijn dat ik manager van het nieuwe stationsbuffet wordt in station A en geen voet op de trein zet. Of dat ik direct naar station C reis, daar een kamer in een sjofel hotel boek, en daar voor de rest van het jaar op het bed ga liggen.” Tot zover het cliché dat autistische mensen nooit metaforen gebruiken of verstaan.

Een jaar later begon ik, in 2016, met een fragment uit Paulo Coelho’s roman Overspel (2014). Het concept van ‘psychologisch autisme’ raakt een gevoelige snaar bij mij. Het beschrijft een menselijke neiging om zich af te schermen van de buitenwereld in een zoektocht naar veiligheid en controle. Dit fragment zette me aan het denken over mijn eigen behoefte aan rust en stabiliteit en hoe ik, als iemand met autisme, omga met de overweldigende prikkels van het dagelijks leven.

“Voor het te laat is …”, zo begon ik mijn eerste blog van 2017. Maar toen ik erbij stilstond, merkte ik dat deze dag niet veel anders was dan een gewone zondag. Dit bracht me tot een besef: terwijl velen 1 januari zien als een nieuw begin, ligt de werkelijke kracht in de continuïteit van het dagelijks leven. Ik realiseerde me dat elke dag kansen biedt, niet alleen de symbolische eerste dag van het jaar.

De eerste blog van 2019 stond dan weer in het teken van dromen en vernieuwing. Voor mij was het nieuwe jaar geen harde mijlpaal, maar wel een kans om nieuwe wegen te verkennen. Ik voelde een oproep om met zachte moed en vastberadenheid mijn persoonlijke groei na te streven. Het nieuwe jaar zag ik als een mogelijkheid om mijn dromen te herontdekken en deze stap voor stap waar te maken.

“Een verhuis die me tien jaar van mijn leven kostte…”, zo beschreef ik de immense stress en tol van verandering van verhuizen in mijn eerste blog van 2023. Voor mij is verhuizen niet alleen een praktische, maar ook een emotionele en mentale uitdaging. De logistiek, administratieve rompslomp en het aanpassen aan een nieuwe omgeving brachten gevoelens van verlamming teweeg. Toch bood deze ervaring me ook kansen om mijn veerkracht te ontdekken en te versterken. Die heb ik nog steeds nodig, want ik woon nog steeds in een zeer uitdagende omgeving, omringd door mensen met een flink rugzakje, dat vele keren groter is dan dat van mij. Ik probeer er het beste van te maken.

In 2024 koos ik ervoor om mijn nieuwjaarsvoornemens anders te benaderen. In plaats van strikte doelen te stellen, zag ik mijn voornemens als bronnen van inspiratie. Mijn focus lag op haalbare gezondheidsdoelen, dagelijkse dankbaarheid en het leren van anderen. Dit jaar wilde ik groeien zonder de drukkende last van perfectie. Voor mij is elke stap vooruit waardevol, ongeacht de snelheid.

Dit jaar is de de eerste dag van het jaar is voor mij een moment van introspectie en verbinding. Voor sommigen is 1 januari een lege pagina, klaar om gevuld te worden met plannen en dromen.  Voor mij is 1 januari boven alles een uitnodiging. Een uitnodiging om ervan bewust te zijn hoe een nieuw jaar voor iedereen anders kan voelen,

Een uitnodiging om je eigen weg te bewandelen, je dromen te blijven koesteren, volgen en, belangrijker nog, je eigen tempo daarbij te respecteren. Of het nu gaat om reflecteren, groeien of gewoon rust vinden in het alledaagse, deze dag herinnert me eraan dat vooruitgang, hoe klein ook, altijd de moeite waard is.