Als ik verrast zouden worden met twee gratis vliegtickets, zou ik niet meteen juichen van plezier. Ik heb immers niet de neiging om bij verrassingen een spreekwoordelijk gat in de lucht te springen. Ik heb namelijk al genoeg aan mijn hoofd om ook nog te bedenken wat ik moet doen met die verrassing.

Als ik twee gratis vliegtickets zou winnen, zou ik me afvragen aan welke wedstrijd ik dan wel heb meegedaan, wie er mij kent, hoe ze mij hebben gevonden. Ik zou in mijn hoofd een lijstje afgaan van wie me dit gelapt zou kunnen hebben. En ik zou tegelijk ook bedenken hoe ik van die tickets zou kunnen verkopen of inruilen tegen cash en wat ik ermee zou kunnen doen dat past in de dromen van ons gezin.

Een andere optie is dat wij nog graag eens naar de VS zouden willen vliegen, mijn broer en schoonzus in Seattle bezoeken, of even een bezoekje brengen bij Richard Dean Anderson, de acteur die MacGyver, wiens levensethiek en handigheid mijn liefste al heel lang inspireren. Als er tenminste geen beperkingen zouden staan op de vliegtickets. En op voorwaarde dat we in de luchthavens beroep kunnen doen op bekwame assistentie over het hele traject, zoals we gewoon zijn.

Het spreekt voor zich dat mijn reactie helemaal niets zegt over hoe andere autistische mensen zouden reageren. Ik denk dat iedere autistische persoon een ander comfortniveau heeft tegenover verrassingen een veranderingen in hun dagelijks leven en tegenover vliegen.

Sommige mensen zullen misschien enthousiast en dankbaar reageren omdat reizen tot hun intense interesses hoort, en ze meteen weg willen. Anderen zullen misschien ook dankbaar zijn maar zonder echt te beseffen wat hen te wachten staat, en niets doen met de tickets. Nog anderen zijn wellicht wat terughoudender omdat ze de behoefte hebben om alles rustig te overzien voordat ze reageren. En dan zijn er ook nog die in paniek schieten van alles wat hen mogelijks te wachten staat.

Zelf reageer ik meestal terughoudend op verrassingen en probeer ze naar mijn perspectief te vertalen, en ze te zien als een kans om iets te leren. Toch blijft het, denk ik, zelfs voor mensen die mij enigszins kennen een verrassing wat ik doe met verrassingen. En dat is maar goed ook. Zo kunnen ze voor een stukje meebeleven hoe het voor mij voelt om verrast te worden.