Verlies is een deel van ons leven. Het is een zin waarvan ik, door scha en schande, heb geleerd ze vooral niet uit te spreken als ik iemand wil troosten met een (groot of klein) verlies. Als ik tenminste niet ongevoelig wil overkomen. Bij gebrek aan voelsprieten om wel iets te zeggen, hou ik het voorlopig op een veilig zwijgen.

Nochthans heb ik enorm veel ervaringen met verlies. Zowat alles in mijn leven ben ik wel al meerdere keren verloren. Met de truien, jassen, zakdoeken en mutsen die ik al heb verloren of vergeten kan je een tweedehands klerenwinkel starten. Om nog maar te zwijgen over de USB-sticks, de cd’s en dvd’s. Daarnaast verlies ik ook wel eens minder tastbare dingen, zoals mijn geduld, mijn gedachten, mijn interesse, mijn verstand, mijn zin … goed om een bende psychotherapeuten te voorzien van een jaarloon. Wat ik echter nog niet ben verloren is mijn doorzettingsvermogen en liefde voor wie ik liefheb.

Tegenwoordig bestaat er van alles en nog wat om zichzelf te wapenen tegen verlies. Ik heb het dan niet zozeer over preventieve geneeskunde of andere preventiemiddelen, of gezonde gewoonten om gezond en dynamisch te blijven. Evenmin heb ik het over verzekeringen, organisatorische hulpmiddelen, medicatie, ontspanningsmethoden en andere hulpmiddelen om verlies te verhinderen, beperken en verzachten. Nee, ik heb het over tracking-tools, zoals AirTags, keyfinders en dergelijke.

Sindskort heeft mijn liefste een vijftal van die AirTags gekocht. Niet om altijd en overal te weten waar ik uithang, of om mij niet te verliezen (mocht ze dat al vragen). Ze kan mij, of minstens mijn smartphone, gewoon live volgen. Tenzij ik mijn mobiele Wifi natuurlijk afzet, of ik in een omgeving ben waar geen ontvangst mogelijk is. Ze heeft de AirTags vooral als verjaardags -, kerst – en nieuwjaarsgeschenk gegeven om mij minder gefrustreerd te zien, omdat ik weeral eens alles overhoop haal omdat sleutels, rugzak, portemonnee of dergelijke zoek zijn.

Sommige noemen die kleine apparaatjes gamechangers. Ze menen dat ze bijvoorbeeld hun sleutels in de wirwar van het dagelijks leven snel kunnen terugvinden door een Bluetooth-verbinding te maken met hun telefoon, waarna hun sleutels hoorbaar gaan trillen. Akkoord, nu hangen die kleine dingen aan alles wat enigszins (materiële) waarde heeft zoals mijn fiets, mijn sleutels, mijn portemonnee en mijn rugzak. Toch zijn er een aantal minpuntjes aan AirTags, zoals beperkte comptabiliteit met verschillende toestellen, batterijvervanging, geen real-time tracking, en risico op verkeerd gebruik, met gevolgen bijvoorbeeld op vlak van privacy. Bovendien is het niet altijd mogelijk om goed in te schatten waar de voorwerpen met zo’n AirTag zich precies bevinden, zeker als ze op een moeilijk bereikbare plaats liggen. Wat bij mij opnieuw zorgt voor frustraties, maar toch iets minder dan voorheen.

Vandaag las ik schrijfster Maud Vanhauwaert, columniste in De Morgen, die het systeem ook wilde uitproberen op andere vlakken. Ze suggereerde bijvoorbeeld een ‘vriendenzoeker’. Ze verliest soms het contact met vrienden, niet uit desinteresse, maar omdat door de drukte en onvoorspelbaarheid van haar leven. Zo’n apparaatje, ging ze verder, zou niet alleen de locatie van die vriend moeten aangeven, maar in het beste geval ook laten weten hoe het hem hen/hem/haar gaat. Ze suggereerde dat het prachtig zou zijn dat het toestelletje zou trillen wanneer ze dicht bij elkaar zijn.

In de lijn van haar suggesties, droomde ik weg over toepassingen voor het terugvinden van gedachten, ideeën, blogs die ik geschreven heb in mijn dromen, het geld dat ik had uitgegeven aan nutteloze dingen, de energie die ik had verkwist aan onmogelijk streven, de woorden die ik was vergeten te zeggen, de verloren tijd, mijn fysieke fithed, en al het andere dat ik tijdens mijn leven op een of andere manier verloren ben geraakt. Wie weet krijgt een intelligente maker die dit heeft gelezen wel een geniale ingeving om dit te realiseren? Ik hoop het van harte. Intussen realiseer ik me dat het even hard nodig is om verbonden te blijven met de mensen om me heen en met de ontelbare vormen van verlies te leren omgaan, en te genieten van wie en wat er is nu ik dat nog kan.