Nou, er zit mij veel dwars, dat is het minste dat je kan zeggen. Natuurlijk zijn daar dingen bij die te maken hebben met autisme. Onbegrip en vooroordelen horen daarbij, net zoals onverwachte veranderingen, moeite met communicatie en overlast door allerlei prikkels. Veel daarvan komen uit de omgeving, anderen uit mezelf, nog anderen zijn onbepaald. Dat drijft me wel eens gek.

Ik ben daarin zeker niet de enige, lees ik. ‘Mensen zijn boos’, zie ik al een hele tijd regelmatig op de voorpagina van de krant komen. Aangezien ik ook een mens ben, kan het niet anders dan dat ik ook boos ben. Ik voel het niet meteen, die bozigheid, maar dat zegt nog niets. Er is wel meer dat ik niet meteen voel, en toch is het er.

Er zit mij veel dwars. Onder andere dat de mensen boos zijn. Veel kan ik er niet aan doen, maar het hindert en stoort mij, en het veroorzaakt een ongemakkelijk gevoel. Het belemmert mij. Ik weet namelijk niet meteen waarom de mensen boos zijn, of het iets met mij heeft te maken, en of het voor mij iets verandert in de toekomst.

Dat zit mij dus dwars, of en hoe de boosheid van anderen iets voor mij zal veranderen in de toekomst. Ook een beetje hoe ze omgaan met die boosheid, dat ze die projecteren op anderen bijvoorbeeld, en vergeten dat er mensen in dezelfde situatie hun boosheid projecteren op hen.

Ik probeer niet boos te zijn, ook niet teleurgesteld of bang, en vooral niet te denken dat ik onkwetsbaar ben. Sommige mensen vinden dat dom. Ik weet niet hoe het er in de wereld aan toe gaat, vinden ze. Dat is best mogelijk, antwoordt ik dan, want ik ken maar een beperkt aantal werelden, net genoeg om te weten dat elke verzameling tekortschiet. Dat ik daarom niet boos zou zijn, dat zit me dwars.

Gelukkig heb ik veel ervaring met wat me dwars zit. Ik heb vaak een donderwolk boven me hangen, en verkeer vaker dan ik zou willen in onweersmodus. Dan volgt er onweer, bliksem en gedonder, ontlading en een huilbui, en is wat ik dwars zit geventileerd. Ik gooi mijn benen los, gooi een hoop inkt op een blad, of een klodder verf, of een derderangsboek tegen een muur, trappel blootsvoets in het zand of het gras of spetter me te pletter in zee. Dan ben ik weer terug, en wat me dwars zit is ver weg. En de mensen, die blijven boos, denk ik.