Over openheid en schaamte

Hoe open mag je zijn als je een blog schrijft? Hoeveel van jezelf blootgeven? Kan het ‘te open’ zijn? Authentistisch, zeg maar. Op weg naar antwoorden stoot ik op De Blogacademie.nl. Als een blogger over zichzelf schrijft, heeft dat best een nut en een altruïstisch doel hebben, staat er te lezen. Zo’n doel is bijvoorbeeld “mensen zonder autisme helpen in het inleven en verstaan van mensen met een autisme”.

Penelope Trunk

De meest recente blog titelt ‘over openheid en schaamte op je blog’. De Amerikaanse zakenvrouw, zelfverklaarde autiste, schrijfster en blogger Penelope Trunk wordt daarin een voorbeeld van openheid genoemd. Onder andere door haar autisme. Over haar scherpte lijken weinigen het oneens, wel over haar autisme.

Zelf heeft ze zich een paar jaar terug ge-out met een vorm van autisme. Ook haar zoon, haar vader, haar ex en nog enkele familieleden hebben het. Of dit zelf of door anderen vastgesteld is, kon ik niet vinden. Het is in elk geval niet onbesproken. Volgens enkele zelfverklaarde diagnostici heeft ze borderline, voor anderen is ze een narcistisch persoon. Voor nog anderen is ze gewoon een bitch.

Voormalig marketeer in de software-industrie

Haar werk focust vooral op carrière-advies en hoe leven en werken te combineren. Trunk, geboren als Adrienne Greenheart, was voorheen marketeer in de software-industrie, en daarna auteur van diverse boeken, columns en artikelen over haar persoonlijk leven en carrière-advies.

Trunk zou bekend staan om haar extreme openheid, ‘over alles waar anderen over zwijgen’. Al zwijgt de ene over iets anders dan de andere. In elk geval schrijft ze, behalve over zakelijke thema’s, uitvoerig en open over moeilijkheden die samen gaan met haar autisme.

Over hoe dit niet gecompenseerd kan worden met begaafdheid, hoe om te gaan met contextvreemd gedrag en zintuiglijke last op het werk en waarom iemand vreemd kan overkomen in een vergadering. Dat laatste komt volgens haar om een aantal redenen: sociale etiquette en realiteit zijn moeilijk te onderscheiden, ze raakt vast in anderen willen zeggen wat ze denkt dat de anderen niet weten, constant onderbreken en zich dat niet realiseren en te chaotisch denken om zich nog bezig te moeten houden met proberen aardig zijn.

Vijf manieren om minder irritant te zijn

Verder schrijft ze ook over vijf manieren om minder irritant te zijn in de werkomgeving : niet teveel tijd doorbrengen met (dezelfde) mensen, niet vertellen dat je autisme hebt aan je werkgever of directe verantwoordelijke, goed zijn in wat je doet en daarnaast ook wat bizar, volledig open zijn in de omgang met anderen op het werk, en vooral niet gefrustreerd raken door onbegrijpelijke sociale regels.

Het meest hilarische stukje op haar blog is dat wel dat over ‘hoe is het om seks te hebben met een autist’. Zo beschrijft ze dat ze het geslacht van haar partner niet ‘in het juiste gaatje’ kreeg en hoe ze niets snapte van aanwijzingen, suggesties, verleidingsstrategieën en de geslachtsdaad

Niet tegendraads, noch schokkends of open

Waar sommigen dit ‘tegendraadse meningen’ en ‘schokkende ontboezemingen’ noemen, is er volgens mij niet veel ongewoons aan. Wat ik daarentegen wel mis in haar schrijfsels, is reflectie, omkadering, traagheid … kortom, kwaliteit. Ze blijft telkens ook heel dicht bij haar eigen leven, vervalt (teveel) in anekdotiek, veralgemening en in regels die weinig concreet zijn.

Maar wat belangrijker is: openheid vind ik er ook niet. Eerder anekdotiek die neigt tot het obscene. De blogster is gespeeld open en lijkt er vooral op uit zich terug te trekken onder het toeziend oog van de lezer. Wat eigenlijk dezelfde truc is die te zien is in veel praatshows.

Tot slot: hoe kan je dan wel open zijn en toch proberen goed te schrijven?

Hoe kan je dan wel open zijn in een blog en toch de grenzen van het toelaatbare en kwaliteit bewaken? In elk geval onder de eigen naam, met louter een zelfdiagnose. Of toch niet in het openbaar.

Iets schrijven wat negatief zou kunnen overkomen voor of schade aanrichten aan je partner (man/vrouw), gezin, familie, ondersteuners of hulpverleners, vriendenkring, collega’s of kennissen die je blog kennen … zou ik evenmin koosjer vinden. Een evenwicht tussen persoonlijke ervaringen en informatie over autisme kan ook helpen.

Verder kan het beter zijn in moeilijke tijden, als er teveel emoties in het spel zijn (vooral woede), de blogs wat langer in de wachtrij te laten. Of gewoon een sabbatical in te lassen. Al is het natuurlijk leuker een tijdje gewoon een andere blog te schrijven.

Helaas is het niet zo eenvoudig intuïtief aan te voelen waar de grens ligt. De impact van het internet toont zich helaas op de meest onverwachte momenten. Af en toe feedback van iemand die meeleest kan dus nooit kwaad. Iemand die verhindert dat ik er mij later voor schaam.

2 Comments »

  1. Ik lees tot nu toe ook niets raars of ongepasts, je bent eerder zeer bedachtzaam en op je hoede om emotie te tonen of iemand op de tenen te trappen. Dat vind ik knap 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s