De stressscore … autisme en getallen

De stresscore, voluit ‘stressbeheersingsscore’, is een van de vele parameters die ik gebruik om uit te maken of ik goed bezig ben. Voor wie lijdt aan angst voor dergelijke scores, iedereen heeft zijn of haar eigen manier of methode om te bepalen of h/zij goed bezig is, of het kan u geen moer schelen. Voor sommige mensen manifesteert hun innerlijke barometer zich in getallen, voor anderen in woorden, maar het kan eigenlijk in eender wat zijn.

Zo’n stresscore vloeit voort uit het dragen van een fitnesshorloge. Op een bereik van 1 tot 100 betekent een hoger getal dat een lichaam minder tekenen van overspanning vertoont. Eerder dan de hoogte van het getal, is de verhouding tussen reactievermogen (van het autonome zenuwstelsel), inspanning (dagelijkse stappen, wekelijkse activiteit, conditie versus vermoeidheid) en slaappatronen van enige betekenis. De zwakke schakel daarin zijn volgens mij de slaappatronen, omdat slaap heel moeilijk meetbaar is. Een andere zwakke schakel is dat het een score is, met als resultaat een getal. Bij mij is het gemiddelde 79, met uitschieters van 78 tot 81. Een getal dat op zich weinig zegt.

Als ik me afvraag of ik goed bezig ben, kan ik dat moeilijk opmaken op basis van wat ik weet of voel, of kan ik het niet aflezen van de reacties van mijn omgeving. Ik zou het kunnen aflezen uit de voortgang van doelen, uitgevoerde taken, realisaties, … vanuit mijn planning. Toch vind ik de verhouding tussen tijd dat ik zit en de tijd die ik beweeg, iets meer zeggen. Dat hoeft niet meteen in stappen of kilometers vertaald, maar mijn hart maakt een sprongetje als ik meer dan de helft van de dag beweeg. Hetzelfde doe ik als ik voor het slapen een aantal ‘kleine gelukjes’ kan bedenken of een paar ervaringen of ontmoetingen waar ik dankbaar voor ben. Dat kan moeilijk in een score samengevat worden.

4 Comments »

  1. Hoi Tistje,
    dit blogstukje van jou schreeuwt naar mijn idee om een toepasselijk stukje uit de comedyserie The Big Bang Theory :

    Ik weet eigenlijk niet of je bekend met met deze serie, maar gezien je fanatisme om alles over jouw speciale conditie uit te zoeken, moet je hier wel tegenaan gelopen zijn.

    Uit de andere stukjes op je blog begrijp ik dat jouw begrip van het engels prima is, dus zou je het goed moeten kunnen volgen.

    Ik brand (niet letterlijk) van nieuwsgierigheid om te weten hoe jij dit fragmentje ervaart. Zijn de dialogen te snel ? is de lachband vervelend ? snap je waarom de teksten grappig bedoeld zijn ? De jongen hier is een mens met duidelijk (behoorlijk) autistische trekjes in de ogen van vele niet- autisten.

    Like

    • Ik ken de serie, maar volgens mijn vrouw lijk ik vooral op Leonard. Geen van de acteurs in de serie vertolkt iemand met autistische trekjes volgens mij. Of ik fanatiek ben of niet, … ik spreek zelden over autisme thuis en schrijf alleen erover op deze blog (Tistje is een themablog) en in het tijdschrift van Sterkmakers.

      Like

  2. Hallo Sam,

    dank voor je snelle reactie. (snel is hier mijn kwalificatie, maak je geen zorgen)

    jouw antwoord geeft mij weer drang tot nieuwe vragen aan jou, ik zet ze netjes op een rij:

    1) heeft jouw vrouw toevallig ook iets geschreven over haar ervaringen met jou ? hier of elders ? lijkt me ook lezenswaardig.
    (losse opmerking, geen vraag: ik vind het fascinerend dat jij in deze serie niets herkent van jouw conditie, )

    2) snap je welke grap gemaakt wordt als in het begin van de scene Penny op de bank zit en het antwoord “No, it won’t” geeft ? (op 0:37 😉 )

    3) terugkomend op jouw stukje over het fitnesshorloge: heb je je wel eens een stukje gejogd of hardgelopen, zodanig dat je begon te zweten, en gaf dat dan paniek bij jou ?
    en had je toen dat fitnesshorloge om ?

    4) kan je de dialogen van de serie goed volgen, misschien zonder dat je ze snapt ? Of wil je er ueberhaupt niet naar kijken, omdat je er niks in herkent ?

    losse operking tot slot: de kwalificatie fanatiek is helemaal voor mijn rekening, ja. (= mijn mening)

    Alvast dank voor je moeite!!!

    Like

  3. Als fitbitgebruiker (en autist) vind ik die stresscore een heel handig middel, maar natuurlijk moet je die score niet al te serieus nemen. Dat heb jij duidelijk ook begrepen. Een leuke blog, goed geschreven en met een knipoog. Als anderen dat niet verstaan, moet je daar vooral niet op reageren !

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.