De eerste indruk die ik mensen wil geven, hangt in de eerste plaats af van wie die mensen zijn. Toch zie ik als rode draad doorheen al deze eerste indrukken dat ik vooral wil aangeven dat de indruk die ik geef niet steeds weerspiegelt wie ik van binnen ben.

Met andere woorden: ik wil hen vooral duidelijk maken dat de eerste indruk die ik geef zelden onder controle heb, en dat die dus niet ‘gemaakt’ is, en ook wel vaak misleidend kan zijn. Zo kan het zijn dat ik lach, maar dan niet omdat ik blij ben je te zien maar omdat ik zenuwachtig ben, en een beetje angstig door de onvoorspelbaarheid van de situaties die eraan kunnen komen. En zo zijn er nog wel verwarrende boodschappen die ik uitzend, die in het algemeen anders geïnterpreteerd worden dan wat ik wil aangeven. Het lukt mij helaas niet zo goed om daar grip op te krijgen.

Ik probeer verder niet te veel bezig zijn met iets willen meegeven tijdens een eerste indruk. De eerste indruk, vind ik, is een kapstok waar we later mee informatie aan ophangen. Hoewel uit sommige onderzoeken zou blijken dat de eerste indruk veelal de juiste is, heb ik niet dat idee, en hoop ik dat de mensen die met mij omgaan dat evenmin hebben.

Tijdens trainingen sociale vaardigheden, communicatie en groepsdynamiek heb ik vaak te horen gekregen dat de beste eerste indruk er een is van authentiek zijn, van net genoeg oogcontact, van vriendelijk, beleefd en enthousiast zijn, van openheid en empathie en van de betekenis kennen van de woorden die je uitspreekt. Ik heb al gemerkt dat deze adviezen proberen toe te passen meestal anders overkomt dan ik het bedoeld had en vaak tot hilarische toestanden leidt. Dat heeft vast meer te maken met mijn autistische sociale onhandigheid dan met de bedoelingen en kundigheid van de trainers. Hoewel die laatsten wellicht wat meer met autisme, non-verbale communicatie, contextblindheid en mijn autismebeleving rekening mogen houden.

Een eerste indruk van beleefdheid kan nooit kwaad, heb ik gemerkt, ook al boet ik daarmee in op vlak van oprechtheid. Verder hoop ik natuurlijk dat ik als betrouwbare, vriendelijke, en bescheiden mens overkom. Toch weet ik nooit zeker hoe ik precies overkom. Ik ben het niet eens met mensen die zeggen dat dit niet belangrijk is. Het bepaalt in elk geval in grote mate verdere contacten met die persooon. Soms is het van levensbelang, bijvoorbeeld de eerste indruk van een arts die moet beslissen over je leven en dood. Hoewel iedereen beweert objectief te zijn, wil ik dat niet letterlijk nemen en zeker niet overschatten. Uiteindelijk is elke beslissing in min of meerdere mate een subjectieve beslissing.

Tegelijk wil ik bij de eerste indruk die ik geef niet te hoge verwachtingen scheppen. Ik ben dus niet zo sterk in het mezelf aan de man brengen, wat tegenwoordig, ook in sommige autistische kringen, erg bon ton is. Natuurlijk heb ik wel talenten, maar ik ben me er ook bewust van dat ik meer beperkingen heb dan de meeste mensen bij de eerste indruk denken. Met andere woorden: ik hoop het beste van mijn eerste indruk, maar verwacht er niet zoveel van dat ik er alles op alles voor zet om die zo te krijgen dat ik aan de verwachtingen van anderen voldoe. Of minstens: ik wil niet als eerste indruk wekken dat er hard gewerkt is of hard nagedacht is over de eerste indruk die ik wil geven.