Focus op kwaliteiten


Niet alleen op Wereld Autisme Dag, 2 april, maar elke dag is er nood aan meer genuanceerd en positief bewustzijn over autisme.

Voor de mensen met autisme die positief met hun autisme omgaan, die het niet zien als iets fout of ziekelijk, die ook de inspanningen van bondgenoten en hun omgeving zien.

Voor de mensen uit hun omgeving (ouders, vaders/moeders, grootouders, partners, broers & zussen) die hen daarbij ondersteunen, die de inspanningen zien en de kwaliteiten, en niet zwart-wit denken.

En natuurlijk voor hen die niet zo vaak met mensen met autisme in contact komen.

Zij die autisme nog niet kunnen of willen onderscheiden van verstandelijke of psychische beperkingen, van lastig gedrag, van luiheid of denken dat al die labels slechts ‘commercie’ zijn, ‘boerenbedrog’ of een lapje voor een persoonlijkheidsstoornis of egoïsme.

Zij die maatschappelijk conform gedrag nog belangrijker vinden dan kwaliteit van bestaan van mensen met autisme en hun omgeving.

Zij die nog (onbewust of bewust) last hebben van omgangsverlegenheid, kampen met contactangst tegenover wie ‘anders’ is of lijkt, met onbeholpenheid.

Voor iedereen dus.

De poster is verkrijgbaar in A4 en A3 bij Krekelcoaching : de Autismecoach.nl

4 Comments »

  1. Eindelijk iemand die op een visueel-esthetische manier toont wat velen van ons denken.
    Die affiche hangt vanaf volgende week op ons GON-secretariaat.

    Marcel Adriaenssens | GONbegeleider

  2. De laatste tijd ben ik geïnteresseerd geraakt in autisme/asperger/ADD. Ik ben zelf geen autist. Op veel blogs en sites lees ik van alles over de problemen die autisten ervaren op het werk. Terecht is daar veel aandacht voor. En vanzelfsprekend moet je net zoals bij ieder mens kijken naar de capaciteiten van aspergers. Vrijwel altijd echter gaat het dan om mensen bij wie een of andere diagnose gesteld is.

    Maar ik loop tegen heel andere problemen aan, waar ik nauwelijks iets over lees. Hoe maak je autisme bespreekbaar bij mensen die niet gediagnosticeerd zijn?

    Doordat ik nu meer weet van autisme, begin ik het te herkennen. Ik heb inmiddels dan ook zeer sterke vermoedens dat een aantal van mijn collega’s en medewerkers autist zijn, of iets wat daar op lijkt. Mijn wetenschap helpt mij om hen op een andere manier te benaderen: ik probeer duidelijker te zijn, ik weet dat ze niet altijd goed kunnen vertellen wat ze voelen, dus probeer ik hen op weg te helpen, ik realiseer me dat sommigen het bedreigend vinden om aan iets onbekends te beginnen. Ik geloof dat de samenwerking dan wel verbetert, maar in elk geval irriteer me veel minder aan hun gedrag. Want hun gedrag zou ik kortgeleden nog omschrijven als weerstand.

    De afdeling waar ik mede leiding aan geef is een jaar geleden opgericht en wij moeten nog ontdekken wat precies de werkzaamheden moeten zijn. Hoe kan het werk het beste verdeeld worden tussen onze afdeling en de regionale afdelingen. De medewerkers zijn vrijwel allemaal erg inhoudelijk maar wij moeten vooral flexibel reageren en feitelijk telkens nieuwe manieren zoeken. We weten voorts ook niet hoe we er over een jaar voor staan. Sommige medewerkers kunnen dat gewoon niet en het lukt mij niet om tot hen door te dringen. Eerst dacht ik dat het onwil en weerstand was, maar dat is het niet. Het is eerder een onvermogen, een blokkade of hapering die ik erg herken uit de vele blogs over autisme.

    De druk om verder te ontwikkelen bij ons wordt groter en de meeste medewerkers gaan daar goed mee om, maar een aantal lukt dat niet. Onwil of niet, onvermogen of niet, deze medewerkers zitten niet op de juiste plaats. Dat komt het werk niet ten goede, maar – veel belangrijker – die medewerkers gaan vroeger of later stress krijgen en erger. Dat is het laatste wat ik zou willen.

    Met sommige andere collega’s (niet autisten) bespreek ik wel eens de mogelijkheid van onontdekt autisme op het werk en ook zij herkennen dat. Het zou enorm helpen als het bespreekbaar zou zijn, maar ik ga natuurlijk niet tegen iemand zeggen “He, ik denk dat jij autisme hebt. Kan dat zijn? Heb je het daar wel een over gehad?” Ik ben een leek, ik weet natuurlijk helemaal niets en ik wil het zeker niet op mijn geweten hebben als iemand daardoor geestelijk in de problemen zou raken. De meesten zijn tussen de veertig en zestig jaar en een ‘toevallige’ diagnose zit er niet meer in.

    Dat wilde ik even kwijt 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s