Gewoontes

Een tijd geleden las ik dat gewoontes hinderlijk zijn, dat ze ons van het ware leven afhouden. Dat durf ik sterk te betwijfelen. Het is af en toe wel nodig om er vraagtekens bij te zetten. Maar evengoed is het goed in ons leven zo nu en dan een komma aan te brengen, een punt te plaatsen, een puntkomma, een ampersand, een uitroepteken of een witruimte. Sommige mensen pleiten ervoor gewoontes resoluut af te schaffen. Het is beter met een lichte rugzak te reizen. Gewoontes weerhouden ons van flexibel en toekomstgericht te denken.

Wie het, zoals ik, al eens een dag geprobeerd heeft te leven, heeft wellicht al ervaren dat gewoontes afzweren het leven quasi onmogelijk maakt. Het begint al met uit bed komen, en gaat zo de hele dag door. Kwatongen mogen dan nog beweren dat het vast hangen aan ‘zinloze’ ‘tijdrovende’ gewoontes een mens ook niet verder helpt, maar wat vasthangen, zinloos en tijdrovend is voor de ene persoon, wordt door een ander ‘troost’ genoemd.

Ik vind het eerder zinvol en tijdbesparend bewustzijn te verwerven in mijn gewoontes en die zo te structureren (op papier te zetten, op een tijdslijn) om zo snel & efficiënt mogelijk een bepaald traject af te werken. Om me vervolgens, samen met iemand die me goed kent, af te wegen of een bepaalde gewoonte weglaten mij niet meer energie voor de dag of gewoon plezier van een andere gewoonte kan opleveren.

Veel mensen lijken zich eerder onbewust van hun gewoontes. Ze denken er niet over na terwijl het een groot deel van hun leven bepaalt. Toch zijn gewoontes verre van slecht, eenmaal je ze bewust inplant. Ze vormen een ‘vaste kost’ in het leven en maken dat we niet over van alles moeten nadenken. Of toch alleen het ongewone, het belangrijkste in ons leven. Dat wat niet regelmatig gebeurt, wat ons overvalt. Voorvallen waar mensen die zich niet bewust zijn van de energie die kruipt in hun gewoontes vaak geen ruimte meer voor hebben. Geen ruimte voor opmerkzaamheid, bewondering, verwondering, … laat staan respect.

Om eerlijk te zijn voel ik me pas thuis in gewoontes. Het maakt niet uit waar ik ga of sta, zodra ik er mijn gewoontes kan uitvoeren, voel ik me er mij thuis. Daarin vinden mensen met en zonder autisme elkaar. Zeker in een ver land. Alleen is de omgang met dat bewustzijn dat gewoontes ons thuis doen voelen bij beiden toch heel wat anders. Het lijkt soms of sommigen, de extreme types vooral, zich betrapt voelen op gewoontes en zich ervoor schamen. Terwijl men eerder fier zou mogen zijn op zijn gewoontes. Ze maken de mens tot mens, niet tot rond-fladderend losgelaten projectiel.

Gewoontes zijn dus onmisbaar voor de inrichting van ons, van mijn, van uw leven. Af en toe is het wel eens nodig ze te doorbreken. Zoals het goed is je bed in je slaapkamer eens aan de andere kant te zetten of de kleerkast eens te herschikken. Zij het op een moment dat er energie voor is, én met de nodige planning én rekening houdend met de nodige terugslag. Gewoontes veranderen, daar kan een lichaam vaak niet goed tegen. We mogen gewoontes dus dankbaar zijn, en af en toe erin rusten. Zonder slecht geweten.

Geïnspireerd door Wilhelm Schmid – De kunst van het evenwicht: 100 facetten van levenskunst (Ambo, 2005)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s