De wandeling

Deze tijd van het jaar zijn het dagen om eerder binnen dan buiten te gaan. Niet alleen omdat het vroeger verduistert. Vooral omdat het killer en vochtiger wordt. Dat laat zich voelen. Overal, van top tot teen, van binnen en van buiten.

Had ik een kachel of een open haard, met knetterende vlammen, dan zou ik er nu dicht bij kruipen. Maar ik heb buizen waar warm water door rolt (eerder lawaaierig), en af en toe warme lucht die ik eruit laat met een ventiel. Verspreide warmte dus, dat is ook al iets. En een goed gevulde bibliotheek, voor de vlam in de haard van binnen gaande te houden.

Om de donkerte te verdrijven vind ik zelf het meest heil in goede routines. Zo speciaal is dat natuurlijk niet. Het is zelfs erg menselijk bepaalde gewoontes te koesteren. Als u in deze post op zoek zou zijn naar iets typisch autistisch of een praktisch hapklare techniek om op iemand met autisme in uw buurt toe te passen, dan hoeft u dus niet verder te lezen. Komt u hier gewoon meelezen om inspiratie te vinden voor uw eigen leven, autistisch of niet, dan leest u gewoon verder.

Een van die goede gewoontes vind ik mijn dagelijkse wandeling. Meestal alleen. Soms met mijn vriendin. Dat werkt bij ons positief voor onze relatie. Als we iets moeilijks hebben uit te praten, doen we dat meestal al wandelend. Als het te slecht weer is, helpen de afwas of chatten ook, maar wandelen heeft als voordeel dat het lichaam er ook bij wordt betrokken. En we vinden het beiden gewoon leuker. Op woensdag of zaterdag nemen we soms ook een hond van het dierenasiel mee. Elke week vraagt men daar vrijwilligers om de (bravere) honden uit te laten.

Meestal loopt mijn dagelijkse wandeling van thuis tot aan de eb – of vloedlijn van het strand en terug. Mijn dag lijkt onaf als ik voor het slapen de zee niet heb aangeraakt. Soms loopt die ook langs bospaden of door de stad. Langs plaatsen waar ik de dag kan afronden. Maar als het even kan toch de zee. Zelfs op de verste reis.

Nu ja, als er een hevige storm staat, en de golven over de zeedijk slaan, neem ik wel de nodige afstand en volstaat het zien ervan. Maar meestal ga ik toch aan de waterlijn, tot waar de golven aan komen rollen.

Natuurlijk weet ik dat de zee er elke dag nog steeds ligt – het zou wat zijn mocht ze weg zijn, de schepen van toerisme zou nogal panikeren – maar te zien dat minstens dat niet veranderd is die dag, dat geeft moed.

De zee zelf verandert natuurlijk wel. Die toont dat er voortdurend, elk ogenblik, verandering is. Net als veel natuurbiotopen, denk ik. Daarbij vergeleken is de verandering van mensen, zeker bij hen die er de mond vol van hebben, slechts een variatie op hetzelfde thema. Als er iets verandert op een dag is het dan ook veelal op die wandeling die de dag afsluit.

Tijdens die wandeling, die meestal langs dezelfde route gaat, zie ik meestal ook dezelfde mensen. Dat geeft een verbondenheid. Mettertijd heeft dat zo’n band gecreëerd dat we elkaar groeten, zonder dat we elkaar kennen. Ook soms buiten de wandelroute.

Omdat ik hou van overzicht, heb ik al die anonieme mensen dan maar een eigen naam, een bijnaam gegeven. Jeanne, Marie-Louise, de Rode Kromme, Jennifer de filmster, de Drie Gapers en hun hond, Mijnheer Tolstoj, De Baard met de Pitbull.

Met sommige kom ik in gesprek, met anderen niet. Er zijn ook talloze details die opvallen. Iemand die telkens dezelfde schoenen draagt. Een ander draagt elke week een ander kleur. Een man leest al die tijd, toch al een jaar of twee dat ik de wandeling doe, hetzelfde boek. Een vrouw die altijd op hetzelfde bankje zit, gaf mij al eens, met een knipoog, een kaartje van het escortebureau waar ze voor werkt. En er is een hond die me elke keer weer terug aanvalt.

Onderweg naar zee, op de wandeling, komt mijn denken niet echt tot rust maar komt het tot een ander ritme. Er worden strepen getrokken. Op een of andere manier ontwarren zich door te hakken knopen. Of komen er plots oplossingen invallen.

Soms mijmer ik ook over thema’s die aan bod kwam op fora, of dat niet tot een blogartikel zou kunnen leiden. Over hoe ik omga met de slachtofferrol bijvoorbeeld. Ook bepaalde irritaties van die dag kunnen bovendrijven.

Hoe dichter ik de zee nader, hoe lichter het lijkt te worden. En voorbij het zacht zand rest nog een paar honderd meter pure zaligheid. Dan rest alleen een beetje zeewater voelen, even diep inademen en de weg terug. Naar een goed verwarmde nestje.

4 Comments »

  1. Mooie blogpost! Jarenlang heb ik mij verzet tegen wederkerige handelingen. Ik wilde niet in de dagelijkse sleur verzanden. De herkenning van dezelfde mensen op dezelfde tijden, de blauwe auto die 2 minuten voor zeven van rechts komt, met daarachter die grote rode. En hee, die man met die zwarte jas is vandaag laat, in plaats van dat hij voor mij fietst, fietst hij vandaag achter mij.
    Het doet mij denken aan een slaperige omgeving. Hoe heet die Amerikaanse film ook alweer waar de hoofdrolspeler iedere dag hetzelfde beleefd? Groundhog day? De angst om daarin te verdrinken, iedere dag hetzelfde, zonder ook maar een enkele uitvlucht.
    Toch heb ik gemerkt dat het de laatste jaren ook weer gemak met zich mee brengt. Je hoeft niet meer na te denken wanneer je iets moet doen en wanneer het in je planning past. De regelmaat bezorgt mij op het moment minder stress.

    Like

    • Ik kan je wel volgen in de angst te verzinken in steeds dezelfde routines, maar dan denk ik dat het vooral gaat om de angst voor sleur.

      Sommige mensen zien routine als een vorm van sleur, ik denk dat sleur een van de bijwerkingen kan zijn als je niet bewust bent van routines,of ze niet in de hand houdt, of wanneer ze gestuurd worden vanuit de context (zoals bij veel niet-autisten).

      Natuurlijk verander ik ook af en toe van routine, ‘herdenk’, ‘hervorm’ ik ze. Dat veranderen van routines is trouwens ook een routine geworden die ingebouwd is in mijn tijdsbesteding. Zoals af en toe de meubels verplaatsen. Of om de zoveel jaar een likje verf. Waarschijnlijk is dat ook bij anderen zo, alleen misschien iets meer op aangeven van hun omgeving (en de smaak daarvan) en minder gepland.

      Af en toe laat ik me daarin inspireren door de routines van anderen, zoals mijn vriendin, mensen bij wie het opvalt of iemand die erover schrijft op zijn of haar blog. Er zijn veel mensen die echt schitterende routines hebben. Zoals elke dag 11 keer 111 stappen zetten en een foto maken. Of na de avondmaaltijd de voeten wassen. Of een videodagboek bijhouden. Die al bijna heel hun leven meegaan. Ook eerder rare routines, zoals elke dag om 6h naar een ridicule soap kijken (maar als ze daar plezier aan beleven, waarom niet hé).

      Eigenlijk ben ik dus behave een verzamelaar van mooie woorden (alleen als ze er nog iets in zit) ook een collectioneur van goede gewoontes of routines. En in bepaalde mate, zij het minder, ook van energiegevende rituelen. En ik wens dat anderen natuurlijk ook toe.

      Like

      • Bij het stellen van mijn diagnose werd er gevraagd of ik routines heb. Omdat ik mij er opzettelijk van weerhouden heb om de meest zichtbare routines af te zweren, moest ik hier grotendeels ontkennend op antwoorden. Het enige ritueel wat ik had was mijn ochtendritueel. Opstaan, ontbijten, scheren, tandenpoetsen, douchen, afdrogen en aankleden. Met name het hygiëne gedeelte staat een bepaalde tijd voor. Als ik haast heb, dan vergeet ik dingen. Ik kan ook alleen maar sneller zijn door dingen over te slaan. En vervolgens kan ik het mij de rest van de dag niet vergeven dat ik die handeling heb overgeslagen.
        Hoe vaak ik het heb meegemaakt dat tijdens kampen, logeerpartijtjes en dergelijke hier aan gesjort werd, ik kon er nauwelijks vanaf wijken. Mijn ouders hebben op een gegeven moment maar de hoop opgegeven, ze zijn er aan gewend geraakt dat ik er zo lang over doe. Het werd simpelweg opgenomen in de planning. Mooi, geen gezeur meer over 🙂
        Wellicht is er daarom ook een hekel ontstaan aan routine. De angst om er aan te hechten en er moeite hebben om er aan af te wijken. Why changing a wining formula? Omdat het anders sneller is? Wellicht werkt dat bij een ander, maar bij mij werkt het echt alleen maar averechts. Ik doe er alleen maar langer over omdat ik bij iedere handeling moet denken, heb ik dit al gedaan, of wat is de volgende stap?
        Tuurlijk finetune ik routines en handelingen op zijn tijd. Maar wat betreft die ochtendroutine, ik heb daar al aardig de sweatspot bereikt. Blij dat mijn vriendin daar in korte tijd ook aan gewend is geraakt.

        Diverse psychologen hebben mij gevraagd om eens een schematisch dagboek bij te houden. Gedurende een week, puur om inzicht te krijgen wat ik nou gedurende een dag deed. Ik kreeg het niet voor elkaar. Ik hield het 1 soms 2 dagen vol. Op de vierde dag dacht ik, wat heb ik gisteren ook alweer gedaan. Dat was ik dan alweer vergeten. Ik heb respect voor mensen die zoiets wel vol kunnen houden. En dan geen simpel schematisch schema, maar er dan ook nog eens een aardig verhaal ervan weten te maken.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s