‘Als mijn kledij knelt, dan ben ik aan het werk’

Mensen met autisme houden niet van knellende kledij. Zo beweert tenminste Josephine, cranio-sacrale en magisch-existentiële lichaamstherapeute in de ‘paramedische groepspraktijk’ waar ik cliënt ben. Een praktijk niet ver van zee, wat als voordeel heeft dat je nadien nog eens kan gaan uitwaaien. Waar ik sinds kort ga om mijn mobiliteit, flexibiliteit en energetisch profiel een nieuw elan aan te meten.

We mogen niet klagen, in vroeger tijden waren we er al (lang) niet meer

Iets minder verbloemd gezegd: om de chronische vermoeidheid en pijn, zes hernia’s en allerlei andere rare spier – en botsituaties enigszins leefbaar te houden.

Veel daarover klagen, miezeren of treuren heeft overigens geen zin. We mogen al blij zijn dat we nog leven. Veertig jaar geleden was ik niet eens geboren, dertig jaar geleden was ik er al niet meer. En als het aan anti-victimistische liga voor levenskunst afhangt, wordt iedereen die niet in absolute stilte lijdt binnenkort afgevoerd.

Gelukkig helpen de antidepressiva, de slaapstimuli en de angstremmers, de vitamine B – en D-supplementen, het hormoonpreparaat, de schildklier – en bijschildkliersubstituten en ademhalingsverstevigers dat ik er nog ben. Medicatie voor hart – en vaatstelsel, tegen dementie, masturbatie – en humormedicatie, pillen tegen chagrijn en cynisme, of bemoeizucht in het huishouden van de hele wereld en mijn buren … heb ik tot nu toe niet nodig.

Ik lach nog elke dag en onderin functioneert alles nog naar alle tevredenheid. Voor de rest is er alleen onthechting, meditatie, grenzen proberen te respecteren, te blijven bewegen en lichaamstherapie. Bij Josephine onder andere. Natuurlijk ook bij nog twaalf andere ondersteuners. Die zitten, voor alle duidelijkheid, niet allemaal samen. Het is wat afreizen tussen ‘mijn’ ondersteuners. Maar zo blijf ik ook nog fysiek een beetje fit.

Een waar walhalla voor de peutenliefhebber

In die praktijk waar Josephine werkt, is het overigens, zonder dat slecht te bedoelen, een heuse ‘peutenpraktijk’, alle mogelijke therapeuten onder één dak. Een waar walhalla dus voor elke ‘peutenliefhebber’. Ook voor al wie fysiek of psychisch in diverse spectrums heen en weer fluctueert. En een Mekka voor wie lichaam (boven en onder) en geest (es, id en ego) wil (laten) verwennen (of afzien). Alles is immers perspectief.

Sommige mensen (met autisme) zullen wat ik daar doe wellicht je reinste masochisme noemen. Anderen noemen het verwennerij. Maar het vergt toch enige overgave aan aanrakingen. Als het pijn doet of onaangenaam is, schreeuw ik wel hard. Dat doe ik meestal, in meer figuurlijke zin, bij psychotherapeuten. Ze schrikken dan even.

Duidelijke grenzen en tegen de onhandigheid

Aanvankelijk was dit stukje, iets minder lang, geschreven voor het tijdschrift van Autisme Centraal. Aangezien het niet gepubliceerd raakte, suggereerde Josephine me er een stukje over te schrijven op Tistje. ‘Een van de weinige echt interessante websites over autisme die er bestaat’, zei ze.

Maar om terzake te komen … of mijn kleding knelt? Beste, liefste Fien, dat weet ik niet. Dat kan je misschien beter zelf beoordelen. Ze zit in elk geval niet los. Ik heb graag kleding die goed maar ook veilig is, zodat ik me geen zorgen hoef te maken dat ik ergens aan blijf hangen of haken.

Dat gebeurt door mijn onhandigheid erg vaak. Of door mijn dyspraxie, om meer correct te zijn. Aan een deurhendel, aan een waterkraan, aan de kapstok, aan de deur van de bus of trein of gewoon aan iemand anders. Of aan een rok, kleedje of blouse. Met alle gênante gevolgen van dien.

Ik hou ook van duidelijke grenzen, dus ook op vlak van kleding. Ik zie mijn kleding als de woning van mijn lichaam. En net zoals mijn woning heb ik graag mijn kleding lucht – en waterdicht maar toch met voldoende ruimte om te kunnen ademen.

Geen stoffen die vonken geven of knetteren

In het bijzonder kijk ik naar de stof, het materiaal waaruit kledij is gemaakt. Dat komt omdat ik vaak last heb van intertrigo, de verzamelnaam voor een rode, vrij pijnlijke huiduitslag, of allergische reacties en contacteczeem.

Kledij gemaakt uit allerlei soorten kunststoffen(zoals acryl en polyester) of uit wol of linnen kan ik niet direct op de huid verdragen. Eigenlijk verdraag ik vooral katoen goed. En dan liefst zonder etiketjes, en als het duidelijk is wat de voor – en wat de achterkant is. En dan nog kan ik minutenlang zoeken hoe ik een kledingstuk moet aantrekken. Of wandel ik gewoon achterstevoren, binnenstebuiten of ondersteboven gekleed buiten.

Mijn en andermans fraaie, welgevormde rondingen mogen tot hun recht komen

Anderzijds vind ik dat mijn rondingen (buik en poep) ook best tot hun recht mogen komen. Ook als die van anderen, vooral vrouwen, tot hun recht komen, zie ik dat graag. Natuurlijk is de grens tussen aangenaam en ongepast voor discussie vatbaar. De een voelt dat al beter aan dan de ander.

Sommige mensen lijken jammer genoeg alleen hun lelijkste of onsmakelijkste kant te willen accentueren. Hun bloedeloze hals, kromme rug, verdraaide romp, anders dan verwacht gevormde ledematen … Het zou natuurlijk kunnen dat ze mensen zijn die naarstig op zoek zijn naar iets, liefde tekort komen of hebben verloren. Of ze zien zichzelf heel anders dan dat ik hen zie.

Het klinkt hoogmoedig om het van jezelf te zeggen, maar ik ben er de laatste jaren toch knapper op geworden. Zeker sinds het vinden van een lief (en eigenzinnig en intelligent en handig) meisje. Misschien is het bij mij wel gegaan zoals in het sprookje van Riket met de Kuif van Charles Perrault, wie weet.

In elk geval, nu ik nog wat ben afgevallen, ben ik redelijk tevreden met mijn lichaam. Ondanks dat ik stilaan voldoe aan de beschrijving van de slechte tovenaar in menig sprookje (tandeloos, gekromde rug, littekens hier en daar). Wat ontbreekt is alleen nog grijs haar en lange baard, zwarte toverhoed en dito kat, chemisch labo vol giftige drankjes en een dik toverboek met toverspreuken … voor verliefdheid op het leven, onverstoorbare vriendelijkheid, blijvende onthechting en inzicht in de levenskunst. Helaas had zelfs de oma van mijn oma nog geen tovenaarsdiploma.

In en bij kledij moet ik me vooral goed voelen: het functionele boven het esthetische

Gelukkig zijn er heel wat meer toegankelijke middelen, waaronder kledij en hulpmiddelen, om de aftakeling te camoufleren. Ach, de ware schoonheid zit van binnen, ik weet het, maar die kan ook inspireren tot een eigen stempel op hoe ik eruit zie. En ik veronderstel dat anderen evenveel van goed geklede mensen houden als ik.

Een belangrijke voorwaarde om kledij te kopen en te blijven dragen is er mij goed bij en in voelen.

Het esthetische, dat anderen het mooi vinden, en ik hetzelfde graag zie, is natuurlijk ook belangrijk, maar staat niet bovenaan. Het functionele, dat het doet wat het moet doen, goed en gemakkelijk zit, sterk van stof is en duurzaam is, dat geeft toch de doorslag. Er is al genoeg lijden in ons leven, het zou te gek zijn om er, om er iets aantrekkelijk te moeten uit zien, nog een schepje bovenop te doen, ongeacht of je man of vrouw bent. Een goed evenwicht daarin vinden is natuurlijk niet eenvoudig.

In die zin mag het wat knellen als ik mij er goed bij voel (maar niet als het ongemakkelijk zit). Ik geef wel toe dat kledij soms meer knelt dan ik weet, en het gebeurt dat ik buik – of rugpijn heb en dit komt door te knellende kledij.

Tot slot: kledij is aangepast aan functie en ruimte

Om een of andere rare reden associeer ik losse kledij ook met lui thuis op de bank zitten terwijl meer knellende kledij voor mij het beeld oproept van werken en in het keurslijf van de maatschappij lopen.

Vandaar: als ik losse kledij draag ben ik thuis, als ik iets meer knellende kledij draag ben ik aan het werk en dus onder de mensen. Een mens moet immers ergens de grens trekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s