“Yasmine is een cadeau. Je moet enkel de moeite doen om het uit te pakken”, stelde een moeder haar autistische dochter voor. Samen runden ze een bed & breakfast annex kunstgalerij in het Brugse.

Yasmine bleek een mysterieuze en artistiek begaafde vrouw die grote moeite had – “als er een man op me afkomt, ben ik als een klein bang kind” – met het leggen van contacten. Een coach bracht haar enkele communicatieve vaardigheden bij en voor het eerst trok ze alleen de wijde wereld in.

Op een dansfeest ontmoette ze – “Ik vind u sympathiek” – een man naar haar hart. Aarzelend, onzeker en met af en toe een lange stilte deed ze wat ze voordien nog nooit had gedaan en maakte een nieuwe afspraak.

Jules Hanot in ‘Geen podium voor medelijden of zelfbeklag’ (De Morgen, 5 oktober 2013)