Montaigne ruikt ontegensprekelijk lekkerder …

Om de lusteloze dagen door te komen, lag Max naast zijn autistische broertje. Elkaar vermijden was geen optie; vroeg of laat kwam ze elkaar weer tegen.

‘Ik voel dat je pijn hebt,’ fluisterde zijn autistische broertje. ‘Je mag je pijn wel aan mij geven. Ik wil je pijn wel overnemen’.

‘En hoe ik dat dan?’ vroeg Max.

‘Laat hem gaan. Neem er afscheid van. Laat de trein van pijn vertrekken’.

Zijn autistische broertje had een poëtische manier van uitdrukken.

‘Ga je gang’ zei Max. (..)

Max wist niet of zijn autistische broertje pijn had, wat hij wel wist was dat hij in staat was zijn pijn te verlichten.

‘Wat moet ik toch doen,’ zei Max in zichzelf.

‘Schrijf Montagine, ‘zei het autistische broertje. Het was de eerste keer dat Max Kader de naam hoorde.

‘Wie is Montaigne?’

‘Boek.’

‘Boek, welk boek?’

Zijn autistische broertje liep naar zijn kamer en kwam terug met twee dikke, door houtwormen aangevreten boeken die hij in de handen van Max liet ploffen. “Het werk van Montaigne ruikt ontegenzeggelijk lekkerder dan het werk van andere auteurs.’ zei zijn autistische broertje, die geen moeite had om een kinderlijke zin af te wisselen met een poëtische.

Abdelkader Benali in ‘Montaigne, een indiaan en de neus van Max Kader’ (Atlas Contact uitgeverij, februari 2015)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s