Een soort autistisch genie

Jasper Fielinckx heb ik leren kennen in de vijfde klas van de middelbare school, toen hij na de zomervakantie van het derde jaar meteen was overgegaan naar het onze. Voor zijn leeftijd was hij al klein van stuk en tussen klasgenoten die één, soms twee jaar ouder waren, leek hij nog kleiner. Of dat zijn norse, teruggetrokken houding helemaal kon verklaren, wisten we niet en het interesseerde ons uiteindelijk maar weinig. Aanvankelijk riepen de verbazingwekkende cijfers van deze nieuwkomer in vrijwel elk vak nog een vaag gevoel van afgunst of afkeer in ons op. Sommigen hielden hem voor een soort autistisch genie, vanwege de rare sociale onbeholpenheid die hij paarde aan een uiterst kleverig feitengeheugen en de stuurvaste precisie van zijn intelligentie. Maar na verloop van tijd waren we gewend geraakt aan zijn feilloze dressuurnummertjes en spraken we er niet meer over. Ik geloof niet dat ik dat jaar een woord met hem gewisseld heb.

Yves Petry in Liefde bij wijze van spreken (Uitgeverij De Bezige Bij, 2015)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s