Kleur het groen ! – Wereldautismedag

Ik heb een bandMorgen kleurt de wereld groen. Of toch minstens een stukje daarvan. Dat andere deel dat blauw kleurt, van die Amerikaanse organisatie die het toch niet zo nauw neemt met wat mensen met autisme verlangen, laten we even blauwblauw.

Zo kan je morgen bijvoorbeeld kiezen voor een iets donkerder groen. De kleur van het polsbandje dat centraal staat in de actie ‘We hebben een band’ van Autisme Centraal. Veeleer dan een muzikaal initiatief op poten te zetten, wil Autisme Centraal mensen met en zonder autisme met elkaar verbinden. Letterlijk dus, waarbij de band voor allerlei gemeenschappelijks kan staan.  Van alles tot zoveel meer.

Heb je het eerder voor het lentefris groen, dan kan je ook terecht bij de Vlaamse Vereniging Autisme. Die breit met haar groene vingers een vervolg aan de campagne ‘Authentisme.be’ (met filmpjes). Niet dat mensen met autisme elke dag altijd zo authentiek mogen of kunnen zijn, maar van nature gaat dat de meesten onder hen toch het beste af.

Naast deze initiatieven verschijnt rond deze tijd ook het een en ander over autisme in de media. Meestal gaat het daarbij om kinderen en jongeren, hier en daar een jongvolwassene. Als vrouwen of de iets oudere mannen (grijs, blik gericht naar de lucht) aan het woord is het meestal als autismespecialist, ondersteuner of zorgleerkracht.

In het ene magazine (bijvoorbeeld Dag Allemaal) verschijnt een interview met ouders en zorgverleners, elders komen partners aan het woord. Mijn man had het al van voor we gehuwd waren. Geen twijfel mogelijk. Onderaan staat dan een verwijzing naar meer informatie: naar de website Participate (met filmpjes) of naar de autismetelefoon (078/152.252).

Veel foto’s ook, van kinderen of jongeren. Opvallend gewoon, al is er hier en daar ook een wat beladener toon. Angst voor de toekomst, maar toch blij met wat er is. ‘Mocht je dat nu niet weten, zou je dat toch niet zeggen, dat die kereltjes autisme hebben, toch? Hopelijk komt het nog goed met die kinderen.’ hoor ik een bejaard echtpaar tegen elkaar mompelen in de leeszaal van onze plaatselijke bibliotheek.

Een ander geluid komt uit eerder onverwachte hoek, uit het magazine Filosofie Magazine. Een vrouw met autisme die tegelijk autismespecialist, coach en filosofe-in-spé is, komt daarin aan het woord.  Eerst dacht ik dat het etiket autisme mij ontdeed van mijn mens-zijn. Nu kan ik zeggen: die diagnose heeft achteraf ook iets toegevoegd. In het korte stuk geeft de vrouw vooral weer hoe filosofie haar meer tot mens heeft gemaakt. Hoe het haar in de wereld heeft gezet. Ik voel mij niet meer in de alleenheid geworpen.

Wereldautismedag zou vooral bedoeld zijn om de bewustwording over autisme te doen toenemen, dat mensen met autisme overal zijn, niet enkel in afgelegen woonoorden of achter gesloten deuren.

Daar is een dag, of zelfs een week, verre van genoeg voor. Ook bewustwording is natuurlijk maar een stap. Mensen met autisme en autisme zelf leren kennen is een heel paar ander mouwen. Waar blijkbaar toch nogal wat schroom, verlegenheid en ‘wat gaan we meemaken’ bij bestaat. Wat eigenlijk helemaal niet nodig is. We hebben immers al een band. In de vorm van deze blog bijvoorbeeld.

2 Comments »

  1. Als partner van een ervaringsdeskundige lees ik je blog erg graag. Het helpt me om duidelijkheid te krijgen. Soms geef je mij een antwoord op een prangende vraag die hij niet altijd kan beantwoorden.
    Begrip is voor mij het begin van relatie maken. Dat is een band die ik graag maak. En jij helpt daarbij. Fijn toch?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s