Die ochtend bij Tistje … een goed gevoel

bloem

De zon schijnt. De buitenthermometer geeft 28°c aan. De airco binnen staat op 16°c. Heerlijk koel in huis. Enkele oudere dames hebben zich, in bain de soleil, op het plat dak even verderop genesteld voor een zonnebad. De bouwvakkers metsen en maken plaats voor hun collega’s met zonnepanelen. Een paar daken verder zie ik een windmolen stilaan vorm krijgen. In de verte hoor ik een kakofonie van sirenes van alle mogelijke orde – en hulpdiensten. Kortom, het leven zoals het soms lijkt in dit plekje op de immer ronddraaiende bolle uithoek van het heelal die de aarde is.

En ik? Ik lijk wel een pretpoëet vandaag. Terwijl ik de boekenkast afstof, de vloer stofzuig, swiffer (met doekje of sok) en daarna dweil (met water en zeep), de kat van het bed jaag om het daarna op te maken, swing ik als een dansende derwisj en zing: “laat de crisismakers zeuren, open de ramen en de deuren, hier staat echt iets te gebeuren, ik ben blij dat ik leven mag”. Het origineel klinkt natuurlijk veel beter, maar dat maakt even niet  uit.

Weten wat er straks en even later staat gepland en dat op elk moment kunnen aflezen op een centrale plaats, in mijn geval de keuken, geeft rust. Zo hoeft er niets af, rond of klaar te zijn. Net zoals deze tekst in stukjes en in stappen is geschreven. Zoals iemand met autisme me ooit zei dat hij elke avond een zet op zijn schaakbord zijn, en gedurende de dag, in pauzes en tijdens vervelende vergaderingen, bedenkt welke zetten zou kunnen doen. Zo heeft hij naar eigen zeggen het gevoel dat zijn werkdag tenminste geen verloren tijd is geweest in ons al zo korte leven.

Intussen valt op hoeveel titels van boeken op mijn rek met de letter ‘W’ wel met ‘waarom’, ‘why’ en ‘warum’ beginnen. Waarom vliegtuigen crashen, bijvoorbeeld. Waarom gelukkig zijn als je normaal kan zijn. Waarom de kip de straat overstak en daarna de wereld rondtrok. Waarom piraten dol zijn op parkieten. Waarom zebra’s geen maagzweren krijgen. Waarom de rij waarin je wacht altijd trager vordert dan de rij naast die van jou. Waarom een of andere dode filosoof of component je leven kan redden of die of die therapie (niet) werkt

Om maar enkele titels te noemen. Dringend dus eens tijd vrijmaken in mijn schema om wat bij te lezen. Maar nu naar buiten, er is een stoeltje gereserveerd in de wachtplaats van de mutualiteit, om al mijn doktersbriefjes in te dienen. Intussen heb ik ook sms-permanentie (een 50-tal sms’jes per dag) voor mijn vriendin (en zij voor mij) voor eerste psychische hulp bij onverstaanbare communicatie en onmogelijk gedrag bij neurotypische klanten. Zo weet ze dat ik mogelijks kan verklaren waarom deze of die persoon zo vreemd reageert op wat ze zegt of doet. Bovendien kan een beetje positieve waardering ook nooit kwaad.  Daarna ga ik om eten, boodschappen en dan weer verder doen. Met wat er gepland staat. Wat ben ik blij dat ik dat schema heb, denk ik vaak. Maar kom, nu gauw gauw verder doen, er is nog zoveel te doen, te leven, te genieten, …. go go go.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s