Julia, de pop met autisme die nieuws was … autisme en media

Mocht ik op mijn blog over een figuur van de week schrijven, dan Julia, het nieuwste personage in de Amerikaanse Sesame Street, een goede kans maken. Hoezo, vraagt u zich af, Julia is toch ‘oud nieuws’? Julia maakte anderhalf jaar geleden haar debuut toch al?

Zeker, zeker, maar eigenlijk bestond Julia nog maar op papier. Ze maakte haar debuut als getekend figuur. Sinds kort is het idee een pop geworden. Een pop waaraan autisme wordt toegeschreven. En poppen met autisme, die zijn bepaald dik gezaaid. Mijn excuses mochten er poppenverzamelaars meelezen en het fout heb.

Of Julia er ‘vrij normaal’ uitziet, zoals hier en daar wordt geschreven, kan ik moeilijk uitmaken. Het is namelijk al een tijd dat ik in een kleuterklas ben geweest. Zo weet ik niet of er veel poppen of meisjes met oranje haar zijn, en of er een verband bestaat tussen oranje haar en autisme. Maar wellicht is dat niet relevant.

Julia heeft, als ik mag geloven wat er in de kranten staat, een educatieve rol. Ze laat kinderen al jong kennis maken met leeftijdsgenoten die anders reageren dan zij. Net zoals dat gebeurt met thema’s als zika, rampenbestrijding, rouwverwerking en ouders die in de gevangenis zitten. Het kan immers iedereen overkomen.

Maar hoe ‘maak’ je een pop met autisme? Niet zoals je een konijn of labrat met autisme maakt. Dat blijkt immers heel eenvoudig: gewoon een prikje en hopla, daar kan dat proefdier allerlei experimenten ondergaan (denk ik).  Bij een pop ligt dat moeilijker. Daar ontwikkelt er zich immers niets, en autisme heeft toch te maken met de ontwikkeling?

In het geval van Sesamstraat kreeg de pop dan ook geen autisme, maar een persoonlijkheid met eigenschappen die bij autisme geregeld zouden voorkomen. Of beter: ze stelt gedrag dat bij ‘echte’ mensen met autisme geobserveerd is. Of nog beter: de mens achter de pop, een moeder met een zoon met autisme, zal de pop bepaalde gedragingen in het script laten vertolken.

Zo raakt Julia snel overprikkeld door geluid, durft ze wel eens wapperen en houdt ze haar kleren en schoenen eenvoudig.  Zo maakt ze haar handen niet graag vuil, maar houdt ze wel van schilderen met penseel en kwast. Daarnaast heeft ze een hekel aan elastiekjes en clipjes en maken haren in haar mond haar boos. Bovendien is ze opgewekt, nieuwsgierig en geliefd.

Of dat laatste zo vaak voorkomt bij mensen met autisme, is natuurlijk betwijfelbaar, maar helemaal uitgesloten is het natuurlijk niet Voorlopig blijft Julia in het land van de Vele Amerikaanse Staten. In Europa blijkt er volgens de geestelijke ouders van Julia, al voldoende diversiteit op de televisie. Ook aan een Romeo hebben ze niet meteen gedacht. Jammer toch.

1 Comment »

  1. Ook in het echt kan iemand met autisme opgewekt, nieuwsgierig en geliefd zijn.
    Nieuwsgierig: persoonlijk heb ik een bijna onstilbare honger naar informatie en zoek ik rondom naar factoren die mijn situatie en die van mensen rondom mij kunnen verbeteren.
    Als je dan op een of andere wijze het plezier hebt die informatie te kunnen delen, maak je mensen blij, en dan ben je zelf opgewekt.

    Die 3 factoren zagen ik en mensen rondom mij een aantal jaar geleden (dus voor mijn diagnose) heel sterk in mezelf.

    Over het diagnostisch onderzoek is maar gesproken omdat die opgewektheid er niet meer was, en die dan weer omdat ik gedegouteerd was dat mijn nieuwsgierigheid eerder een ander ten goede kwam dan mezelf, of ook omdat op andere punten mijn nieuwsgierigheid (mijn kennis en ervaring) niet meer op dezelfde wijze nuttig was.

    Daar is dat tweesnijdend zwaard weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s