‘Ik de koffie, jij de koekjes?’ … autisme en buren

Tot 25 mei hebben we tijd om ons in orde te stellen. Om klaar te zijn voor de alles veranderende omwenteling.  Voor alle duidelijkheid, ik heb het niet over de negentigste verjaardag van niemand minder dan ‘De Engel van Vlaanderen’, radio-icoon Lutgart Simoens. Evenmin heb ik het over de GDPR, de Europese verordening die Privacy 2.0 lanceert, niet te verwarren met de GVR, Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl.

Nee, ik heb het over de Dag van de Buren. Uw buren, dat zijn die mensen die, dichtbij of iets verder, boven of onder, links of rechts, voor of achter van u wonen, tot uw vreugd of tot uw spijt. De kans is bijzonder groot dat u ze niet kent of er een hartsgrondige hekel aan.

Niet voor niets heb je beter een goede buur dan een verre vriend. Meestal zijn het mensen die je tot een gat in de nacht wakker houden, drinken en dreunen, stommelen en schelden, … kortom je bent die heks van een buurvrouw en die kille moordenaar van een buurman liever kwijt dan rijk. Of dat beeld komt toch naar voor in tal van onderzoeken, verslagen en rapporten.

In dat opzicht heb ik nog geluk. Ik vind mijn buren raar, en zij weten dat. Mijn buren vinden mij en mijn lief raar (misschien net iets meer dan wij hen raar vinden), en wij weten dat ook. Zo ontstaat er een min of meer werkbaar evenwicht, met als rode draad ‘leven en laten leven’. Net als onze buren hebben mijn lief en ik trouwens verbaasd gereageerd op het nieuws van onze ravissante wijkagente dat er op 25 mei zoiets bestaat als de dag van de buren.

Onze monden vielen open, en wij riepen uit: Wie doet er nu zoiets raar? Mijnheer Google wist het wel : Het initiatief blijkt overgewaaid uit Frankrijk, Parijs in het bijzonder, waar ‘la fête des Voisins’ is. Een feest of  ‘feestelijke periode’ dus, meer dan louter een ‘dag’. In onze wijk hoeft dat niet. Buren hoeven bij ons niet noodzakelijk gevierd worden, een dag volstaat meer dan ruimschoots.

Nu en dan nodigen onze buren weliswaar kennissen en vrienden of familie uit, wordt er een of ander mals vlees op de barbecue gezwierd (met alle stank en rooksignalen die erbij horen) en kunnen wij tot een gat in de nacht meegenieten met zatte nonkels die met hun keelgezang ritueel ‘Heb je even voor mij’ van Frans Bauer verminken. Maar buren uitnodigen? Jamais de la vie!

Dat het die dag in onze buurt een feest zal zijn, valt sterk te betwijfelen. Als mijn liefste en ik ’s avonds naar gewoonte onze wandeling doen door wijken met veel groen en speeltuintjes, hebben de meeste mensen zich teruggetrokken achter hun haag of houten omheining.

Of ze laten via hun smartphone of tablet op het internet weten dat kinderen niet meer op straat kunnen spelen omdat het onveilig is, en er geen sociale controle meer is. Intussen mijmeren wij over de tijd dat dezelfde mensen nog een avondwandeling maakten, de oudjes in de wijk intussen hun kroost in de gaten hield, en bestuurders van auto’s zich nog hielden aan een gematigde snelheid. Le bon vieux temps, tu parles !

Het zou me dus verwonderen mochten ze de brochure van onze gemeente lezen over wat buren allemaal kunnen betekenen voor elkaar. Ze hebben er zelfs een pakketje postkaartjes bij gestuurd.

Op een van die postkaartjes kan je aanvinken waar je die lieve buurman of buurvrouw voor bedankt.. Om de planten water te geven bijvoorbeeld, om pakjes van een of ander internetbedrijfje aan te nemen, om op het huisdier te passen, om een oogje in het zeil te houden, om te signalen dat er iets verdachts is gebeurd of gewoon om een goede buur te zijn

Een ander kaartje is een open uitnodiging om eens langs te gaan bij het knappe buurmeisje: ‘Beste buur, ik de koffie, jij de koekjes?’. En dan heb je ook nog de kaartjes voor de minder communicatieve of sociaal vaardige buur, die niet weet hoe het ijs te breken. Enkele suggesties zijn ‘hoi buurman, alles goed?’, ‘Wij kennen elkaar nog niet?’ en ‘hoi buurvrouw, wil je iets van me drinken?’ … en zo voorts.

Een laatste kaartje gaat nog wat verder en stelt onomwonden ‘weet je dat altijd bij mij terecht kan’, met de mogelijkheid je gsm, mailadres en  roepnaam op een of meerdere sociale media te vermelden.

Hoewel mijn liefste en ik de buren al een beetje kennen, keken we wel op van die kaartjes. Op zich heb ik er geen probleem mee mijn buren te bedanken, ik doe het al mondeling als de gelegenheid zich voordoet. Alleen vrees ik ze dergelijke kaartjes en de bewoordingen erop ofwel niet zullen verstaan of begrijpen ofwel verkeerd of andersom zullen interpreteren.

Of het zou kunnen leiden tot een al te hartelijke, sociale relatie met de buren, wat wij dan weer moeilijk vinden om te hanteren zonder in overprikkeling en afweer te verzeilen. Nee, dan hou ik het liever bij de gebruikelijke ‘dag’, ‘hoi’, en ‘hoe is het’ in het elkaar passeren en bij het elkaar helpen als weer eens een of andere dronken gek gillend om zijn moeder door onze straat loopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.