Videorecorder

Ik heb een enorme bibliotheek van videotapes en geluidsbanden in mijn hoofd en al naar gelang de situatie draai ik daar stukjes uit af.Als kind werd ik uitgescholden voor ‘bandrecorder’, omdat ik niet veel materiaal had en steeds hetzelfde zei.

Mijn favoriete onderwerp was een bepaalde kermisattractie, die ik technisch helemaal begreep. Ik vertelde mensen mijn verhaal over die attractie en sloot dan standaard af met de vraag wat zij van de attractie vonden. Als ze hadden geantwoord, wist ik niks meer te zeggen. Om niet onbeleefd te lijken, draaide ik hetzelfde verhaal opnieuw af. Dat vonden mensen natuurlijk heel gek.

Nu speel ik tijdens colleges en lezingen ogenschijnlijk losjes in op vragen en opmerkingen. Maar het is een handigheidje, ik schuif razendsnel met fragmenten die ik eerder heb opgeslagen, als een redacteur. Een spontaan, invoelend gesprek zal ik nooit kunnen voeren. Ik heb de emotionele intelligentie van een elfjarige en begrijp weinig van sociale relaties. Een damesblad is voor mij oneindig veel ingewikkelder dan een wetenschappelijk tijdschrift.

Temple Grandin

2 Comments »

  1. Zo is het werkelijk precies…. Ik denk dat vooral (het achterblijven van) die emotionele ontwikkeling maakt dat er geen aansluiting is met leeftijdgenoten (inmiddels zijn dat veertigers).

    In een gesprek met een voor mij nieuwe persoon ben ik in feite steeds op zoek naar passende geluidsfragmenten. Wanneer ik over veel van die clips beschik (wanneer het gespreksonderwerp een dier betreft, heb ik er veel, anders ben ik na 10 minuten klaar) kan het gesprek wat langer duren. Wanneer alle fragmenten gebruikt zijn, weet ik bij een volgende ontmoeting niets meer te zeggen.

    Anderzijds stoort het mij vaak enorm wanneer mensen iets vertellen dat zij al een of meerdere keren eerder hebben gezegd. Ik heb die tekst dan al opgeslagen en in feite is dat net zoiets als bij een PC wanneer je een bestand wil opslaan dat al onder die naam bestaat… “Wilt u het bestaande bestand vervangen”.

    Like

  2. Ik vraag me ook altijd af wat die anderen toch altijd te vertellen hebben tegen elkaar. Op een bepaald punt geraak je toch ook uitgeput van inspiratie?

    Maar ook ik heb een hekel aan de ‘herhalingen’ van mensen. Dan kan ik ook zeggen: “Dat heb je al gezegd.” Maar blijkbaar komt dat niet positief over. Nog zoveel te leren op dat vlak.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s