Je moet het maar doen … over ‘mijn straat’

Je moet het maar doen. Precies dat gevoel had ik vannacht rond een uur of één. Ik kon maar niet inslapen en volledig tegen mijn gewoonte zette ik de televisie aan. Of liever: het multimediasysteem, dat meteen aan het synchroniseren slaat met alles wat maar enigszins online is.

Meteen wordt ‘relevante content’ voorgesteld. Kies maar zelf, geef ik het systeem te kennen. Het wordt een heruitzending van Iedereen beroemd, dat vertelt over het leven van de gewone mens. Terecht één van mijn lievelingsprogramma’s. Intussen kan ik nog snel een Ivox-enquête invullen en bijpassend hapje en drankje verorberen. Of ik dat ook wil delen op mijn Twitter, Tumbler, Foursquare, Whatsapp en Facebook? Ignore, druk ik.

Weet je … ik twijfel toch vaak of dat niet gewoon acteurs zijn, die gewone mensen spelen. Gewone mensen werken toch hard. Of die poetsen en koken, of doen boodschappen. Die hebben toch helemaal geen tijd om deuren open te doen en een cameraploeg te woord te staan? Bovendien: op televisie zijn ze zoveel interessanter dan wanneer ik ze ontmoet op straat, in de slagerij, in de supermarkt of elders.

Ach, ik probeer wel eens mee te praten als ik daar sta te wachten. Maar als ik tegen hen zeg ‘dat we nog lang mogen mogen en kunnen kunnen’ of ‘al wat we hebben, hebben we en nemen ze ons niet meer af’ klinkt dat precies niet zo goed. Meer zelfs: als ik aan de heer na mij aan de kassa van de supermarkt over de kassajuffrouw ‘da’s een straffe madam’ zeg, reageert die vaak niet eens. Terwijl een welgemeende ” ’t zal wel zijn’ op zo’n moment toch best zou mogen.

Een rubriek die ik tegenwoordig volg televisie is ‘mijn straat’. Ene Lidewij, een 23-jarige vrouw, die vorig jaar een heel seizoen voor de televisie de 51° noorderbreedte afstapte, maakt kennis met alle inwoners in haar straat in Brussel. Wat die al niet voor rare mensen ontmoet, niet te doen. Daar hebben ze waarschijnlijk lang voor moeten typecasten. Daar zouden Gert Verhulst en Gerard Joling voor passen, denk ik. Al denk ik soms: zouden dat niet gewoon invallers zijn? Als je ’t mij vraagt heben die zich op kosten van de televisie een passend gezicht laten transplanten. En ingeval van Gert Verhulst ook het bijpassend karakter.

Het ding is … het deed me gisterennacht denken aan de opdrachten die ik ooit kreeg in de les Nederlandse expressie. Om mijn sociale contacten aan te scherpen, kreeg ik de opdracht om een portret te maken van mijn straat. Bij mij werd het vooral een werk van impressies eerder van dan expressie. Ik had het geluk dat er in het midden van onze straat een zitbankje stond. Tijdens de les expressie ging ik daar dan een uur op zitten met een notitieblok en een bandopnemer. Af en toe kwam er wel eens iemand naast me zitten. Die stelde ik dan een aantal standaardvragen.

Meestal begon ik met ‘Mag ik eens iets vragen’. Natuurlijk liet ik de ander niet toe om te weigeren, ik vuurde meteen mijn eerste vraag af. Ik had in de bibliotheek een boekje gehaald: de beste openingsvragen. Een van de openingsvragen die ik stelde was dan ook: heb je het goed gevonden? Waarop sommige mensen antwoorden: ‘t zal wel zijn. Ze bleken recht tegenover het bankje te wonen. Dat was wel even gênant.

Of ik vroeg: hoe is ‘t? En zij antwoordden : zoals het weer hé. Soms probeerde ik het met: ‘hoe is het met de kinderen?’ Waarop ik steevast ‘ach, ze worden zo snel groot’. Het andere uiterste waren die mensen die echt hun hele levensverhaal vertelden. Met aan de einde ‘we moeten dat meer doen’. Waarop ik mijn best deed om geen wanhopig gezicht te trekken. Het gesprek verliep dus voor geen meter.

Ik liet het bankje dus al snel voor wat het was en ging thuis een bladzijde of twee verzinnen, waarna ik mijn taak de volgende dag met beschaamde kaken inleverde. Ik voelde me er vreselijk bij dat het zo’n slecht werkje was en verwachtte me aan een grote onvoldoende. 

Die taak bleek echter een bingo. Al geloofde onze leraar niet dat er zulke gekke, ongewone mensen in mijn straat woonden. Naast een sierlijke 9,5 (op 10) schreef hij immers : ‘Met jouw fantasie ga je nog ver komen’. Terwijl dat nu eens niet verzonnen of geïmiteerd was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s