‘Autist is egocentrisch, maar niet egoïstisch’

Egocentrism

Ik kies er niet voor om mensen non-verbaal moeilijk te kunnen lezen, om in de verbale communicatie problemen te ondervinden en de zoveelste faux pas te maken. Ik kies niet voor een eigen wereld die voor mij vaak heel eenzaam is.

Ik kies niet voor een wereld waarin ik heel hard moet werken om echt contact tot stand te brengen. Immers, ik ben een mens en ondanks mijn autisme heb ik ook behoefte aan contact, aan communiceren, begrepen worden en gezien worden zoals ik ben. Bovenal: mensen met autisme zijn doorgaans niet egoïstisch! Ik ook niet.

Wel zijn ze egocentrisch(er). Tussen die twee zit een enorm verschil. Egoïstisch is alleen maar met jezelf bezig zijn, je eigen belang vooropstellen, voorbijgaan aan de ander. Egocentrisch is redeneren vanuit jezelf, jezelf tot middelpunt maken. Dat is wat mensen met autisme sterk(er) doen. Simpelweg omdat ze niet anders kunnen. Omdat je moeite hebt je in te leven in de belevingswereld van een ander.

Vaak is egocentrisme noodzaak om te kunnen overleven in deze maatschappij. Maar het heeft nooit een egoïstische grondslag. Hooguit geldt: mensen met autisme zijn ook mensen, dus ook daar zullen er tussen zitten met egoïstische trekken

Janneke, Nederlandse ervaringsdeskundige autisme bij Dichterbij in ND, 10 maart 2016 als reactie op het voorheen vernoemd opinie-artikel rond ‘het nieuwe autisme’.

2 Comments »

  1. Dit is waar denk ik . T is best moeilijk om dat verschil te zien als iedere zin met IK ,IK <IK begint . T kan lijken alsof je totaal geobsedeerd bent van jezelf en daardoor haken mensen dan ook vaak af . Ik ken iemand met autisme die volhoudt dat autisme komt door trauma s in zn jeugd , hoe denk jij hierover ?

    Like

    • @Ineke: Het woordje ‘ik’ gebruiken hoeft volgens mij geen probleem te zijn of altijd te wijzen op obsessioneel bezig zijn met jezelf. Ook mensen die zelden of nooit het woordje ‘ik’ gebruiken kunnen blijk geven van alleen vanuit hun eigen beleving te redeneren. Er is ook nog een verschil tussen vertrekken vanuit eigen beleving – wat iedereen voor een groot stuk doet – en geen pogingen ondernemen om een ander op een of andere manier te verstaan of die ander op geen enkele manier te ontzien in het eigen streven.
      Er zijn heel wat verklaringen over de oorzaken van autisme, en één daarvan vertrekt vanuit traumatische ervaringen in de jeugd. Zelf kan ik daar weinig mee, zeker om verder te groeien. Ik zou het aannemelijker vinden dat een trauma sporen nalaat op persoonlijkheidsvorming dan op de informatieverwerking vanuit de context en mogelijkheden om sociaal te functioneren (wat eerder autisme is).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s