‘Waar ik kom, neemt de liefde de benen’

relation
Een autist is niet in staat tot echte liefde. Dat hebt u niet van mij, dat zegt Antoine (een schuilnaam), die als man met autisme al 70 jaar aan dit onvermogen lijdt. ‘Waar ik kom, neemt de liefde de benen’, voegt hij er nog aan toen.

Deze Antoine raadt dan ook iedereen die van plan is met een autist (of een asperger) iets te beginnen aan om de relatie meteen te verbreken. Opkrassen en wegwezen. Want: ‘Met mensen als ik valt niet te leven’. Deze raad laat hij optekenen in de voortreffelijke reeks ‘Lust en liefde’. Schrijfster en journaliste Corine Koole publiceert in deze reeks wekelijks interviews in De Morgen en de Volkskrant.  Over allerlei relationele kwesties, van verliefdheid over verlangen tot ontrouw, van kietelen tot fantasieën en met hier en daar een relationeel drama.

Het verhaal van Antoine is dan ook een echt drama. Niet zozeer omdat hij geen liefde zou kennen, integendeel. Wel door zijn rigide beeld over wat liefde is. Die volgens hem aan tenminste een aantal voorwaarden moet voldoen. Over welke die precies zijn, blijft hij erg vaag.

Ook de drang om zich te kunnen aanpassen, vormt volgens mij een deel van het drama. “Als ik had geweten wat ik mankeerde, dan had ik mijn leven kunnen aanpassen”, laat Antoine bijvoorbeeld optekenen. Dat is, tenminste in mijn ervaring, gelukkig of niet, een illusie. Ook het ‘wij’-gevoel relativeer ik sterk, ook bij mensen zonder autisme trouwens. Waar een wij is, daar is meestal een driehoeksrelatie (jij, ik en de maatschappelijke norm).

Verder toont het verhaal van Antoine ook mooi aan dat de neurotypische partner ook niet vrij is van zonden. Je partner willen veranderen door hem te leren wat houden van is, dat lijkt op het eerste gezicht gek, maar er zijn (nog) mensen die dit proberen. Ook de verwachting dat alles mooi zou zijn, het leven en de seks, is wellicht deel van de romantische verwarring die de meeste neurotypicals overkomt.

Er is uiteraard ook veel dat ik wel herken. De zoon van Antoine, die ook autisme heeft, wat zijn vader ertoe aanzette zich te laten testen, is volgens zijn vader een uiterst schijn-sociaal mens. “Hij gedroeg zich altijd als een soort Jezus’, al kan ik me daar weinig bij voorstellen. Mijn beeld van Jezus is namelijk niet dat van een erg sociaal, maar wel een erg religieus mens. Ook het niet aanvoelen van sociale conventies komt bekend over. Huilen of lachen vanuit een soort afspraak of meeleven om politieke redenen lijkt mij ook niet erg zinvol.

Tot slot wijst Antoine op een ontwikkeling die volgens mij wel binnen bereik ligt van veel mensen met autisme. Antoine, net als sommige mensen met autisme die er moeilijk mee om kunnen, is zijn leven lang een adviseur gebleven: goed in het geven van kritiek. Die kritiek is zich ten slotte op zichzelf gaan richten, soms terecht maar ook vaak ten onrechte. Hij is nooit een ‘manager’ geworden, is er niet in geslaagd overzicht te vinden en, met de nodige hulp en hulpmiddelen, zijn leven met ruimte voor emoties en voor anderen te organiseren. Dat is misschien een groter drama dan zijn zelfverklaard onvermogen tot liefhebben.

5 Comments »

  1. Weer zo’n boude uitspraak over autisten, alsof autisten niet óók een persoonlijkheid hebben.

    Ik zal hier gewoon lezen “Antoine is niet in staat tot echte liefde.” Wat daar precies de reden van is, is niet te zeggen zonder kennis van die man.

    Een probleem op het gebied van relaties is voor autisten de toenemende eisen die gesteld worden aan communicatie, en dat is nu eenmaal een zwak punt voor autisten.

      • @Sam: Dat artikel heb ik wel degelijk gelezen, en nu nog eens opnieuw. Ik vind de inhoud weinig opbeurend.
        Antoine, of Anthonie zoals hij bij de Volkskrant heet, komt over als iemand die het na 70 jaar nog steeds allemaal niet weet, en dat maar meteen voor iedereen laat gelden.
        Ik ben eigenlijk meer geïnterseerd in verhalen van mensen die succesvol zijn, om daarvan te kunnen leren.
        Helaas is het zo dat problemen hebben en de diagnose autisme aan elkaar geplakt zitten.

  2. Ik lees al een tijdje jouw blog, Sam, en vind die heel interessant. En weet je wat ik nog het interessants van allemaal vind? De reacties van collega-autisten. Het is toch vreemd hoe zij steeds weer spreken over ‘toenemende eisen’ en ‘de samenleving die maar geen rekening met hen houdt’. Of ze willen alleen verhalen van autisten die succesvol zijn. Nou ja, alsof mensen zonder autisme die in de pers komen allemaal zulke succesnummers zijn. En leren van succesverhalen? Nou, ik denk dat je daar al heel veel inleving moet voor hebben, of je ziet het een en ander niet zoals het is.

    • @Marion: Dank je voor je interesse, hoewel ik natuurlijk liever heb dat u interesse hebt voor mijn schrijfsels dan voor de reacties van anderen (grapje) 🙂 Dat van die succesverhalen is waarschijnlijk zeer menselijk, mensen kijken nu eenmaal graag op naar iemand anders om te imiteren of gewoon te bewonderen en erover te dromen dat ze dat ooit wel eens zullen zijn of kunnen. Er zullen wellicht mensen met autisme zijn die bewondering te ver laten drijven, maar ik ken ook wel heel nuchtere mensen, die zo’n succesverhaal haarfijn kunnen analyseren en eruit halen wat ze zelf nodig hebben. Ik vind de meeste succesverhalen die verschijnen, zeker als het gaat over mensen met autisme (met welk functioneringsniveau dan ook) overigens helemaal geen succes, maar erg tragisch en triest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s