Verhalen vanop een terrasje …

Genieten-op-een-terrasje

Het was zo’n dag waarop niets echt mogelijk was, en voor wat nog mogelijk was geen energie meer was. Of ik vond er toch geen. Verder kabbelde alles verder. De zon scheen, de wolken dreven voorbij, de koeien graasden, de kippen liepen even verder te kakelen en op de televisie was er sport.

Ik speelde intussen met ideeën om iets te schrijven. Zou ik de laatste ruzie die ik had eens proberen te beschrijven vanuit het oogpunt van een ander? Dat leek wel iets, maar toen besefte ik dat die laatste ruzie allang vervlogen was, en het oogpunt van de ander allang onzichtbaar geworden. Even later schoot het idee me te binnen om het levensverhaal te schrijven van de tonijn die in de tonijnsla was beland die ik ’s avonds ging op mijn boterham smeren. Je weet wel … zoals ze op televisie soms de levensweg volgen. Van het kalfslapje op je bord tot het dartelende kalfje in de wei. Of van het lekkere vanille-ijsje op een terrasje met zicht op zee tot het moment dat je ijsje die diezelfde zee wordt opgeboord.

Intussen begon de zon alsmaar meer te schijnen. Ik ging naast mijn vriendin op het terras van het café recht tegenover ons huis zitten. Het zat er goed vol, en aan bestellingen geen tekort.  Rondom het café stonden auto’s schots en scheef geparkeerd, fouter kon haast niet. Ik hield me eerst bezig met het berekenen hoeveel welke bestuurder zou moeten betalen aan boete, hoeveel de gemeente in totaal zou kunnen opstrijken en wat ze daarmee zouden kunnen aankopen. Ik was net van plan de berekening door te mailen naar de bevoegde diensten toen mijn vriendin me aanstootte en zei dat ik maar eens wat zinvols moest doen.

Iets zinvol? Hmm, ik krabde in mijn virtuele baard. Niet mijn specialiteit, zeker niet vandaag. Misschien zou ik een scène schrijven waarin twee mensen online verliefd werden, elkaar voor het eerst ontmoeten, besluiten met elkaar op cruise te gaan door het Noordpoolgebied en uiteindelijk op een ijsberg varen en zinken. Waarbij zij zou overleven en hij zou verdrinken. Of andersom. Of misschien zou een buitenaards wezen, net voor het einde, hen beiden wel nog meenemen? Al leek dat toch verdacht veel op de langverwachte sequel van Titanic.

Zoals vaak het geval was, bood de werkelijkheid zelf een idee aan om over te schrijven. De afgeleefde man die samen met twee blondines naast ons kwam zitten, was immers volop begonnen aan de declaratie van zijn levensverhaal.  “Ik kan er echt niets aan doen”, sprak hij met luide stem, “Maar ik heb nu eenmaal een zware hersenziekte. Ik hou echt van de mensen, maar om of een of andere reden, steekt mijn autisme een stok in de wielen. Maar ik zweer het, ik zie mensen graag. En ik wil hen altijd helpen, maar ze willen zelf niet geholpen worden, dat is het probleem. Enfin, dat is natuurlijk hun probleem, maar toch.” 

En zo ging hij maar verder met zijn verhaal. Over zijn bewogen levensweg. Na een moeilijke jeugd, vooral doorgebracht in jeugdinstellingen en pleeggezinnen, was hij op het verkeerde pad geraakt, en in de gevangenis beland, vervolgens een rondje gedaan van psychiatrische voorzieningen  in de streek, en uiteindelijk weer in het criminele circuit beland.  Uiteindelijk, beweerde hij, was hij opgeklommen tot een topfunctie bij Justitie, was daar ontslagen wegens het blootleggen van een gigantisch omkoop-schandaal dat in de doofpot werd gestoken. Daarna kwam hij via een oude vriend in het verzekeringswezen terecht, en kon via via bij een Duitse bank veel geld verdienen.

Niettemin liep ook daar alles verkeerd af, op een te complexe wijze om hier te vertellen, maar het had iets van doen met een geheime relatie met de vrouw van een voormalige Russische minister. Uiteindelijk was hij hier beland, met zijn twee schatten, Natalia en Suzanna, op dit terras in het vriendelijke België.  Ik had het vervolg van zijn sappige verhaal nog op willen schrijven, maar mijn vriendin besloot dat het welletjes was geweest. Ze vroeg de rekening en we stapten op. Hoe het afgelopen is met deze man zal ik dus nooit weten. Al is dat misschien maar goed ook.

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s