Een Sisyfusmoment … het alleen doen

Sisyfus moment

Er komt altijd dat moment waarop iemand vraagt waarom ik het alleen doe. Dan zoek ik moeizaam naar een antwoord. Al zou ik de vraag ook kunnen terugkaatsen. Waarom doe je het met anderen? Zeker als het logischerwijs niet hoeft.

Er zijn veel dingen die je niet samen hoeft te doen. Zonder dat het onnatuurlijk, ziekelijk, gevaarlijk, vluchtgedrag, genotzuchtig zou zijn, of het zou betekenen dat je je onttrekt aan je sociale verantwoordelijkheid. Zonder dat je een romantische kluizenaar zou zijn of een vermijdende persoonlijkheid met verlatingsdrang zou hebben.  Het komt zelden op dat ik het alleen doe zonder zorgvuldig in overweging genomen te hebben wat het beste resultaat zou opleveren, ook voor anderen. Toch vormt iets leuks doen in mijn eentje, naar de natuur kijken, mezelf afzonderen, iets uit mijn hoofd leren, … voor mij niet bepaald een probleem.

Waarom ik het alleen doe, vraag je me. Maar, vraag ik me af, zie je dan niet dat er zoveel anderen mij omringen? Mensen die ik ooit heb ontmoet. Mensen die in mijn leven bij wijze van spreken een stoel hebben. Of mensen die rechtstaan. Of die ik probeer weg te denken, maar die blijven terug komen. Er zijn zoveel mensen om me heen die bij me zijn als ik iets doe, dat het me soms zwaar valt er ook nog anderen bij te betrekken. Te meer omdat ik bij samen werken vaak de indruk heb dat mensen in de weg lopen. Dat ze vooral aan zichzelf denken. Of werken voor de rekening van onbekende anderen. Zodat ik niet meer weet wie er nu precies aanwezig is, tot wie ik me richt. Spreek ik tot wie ik hoor, zie en voel, of slechts tot een vertegenwoordiger van een groep of een gedachtegoed?

Vandaar dat ik het, na afweging, meestal alleen doe. Zo duw ik een steen de berg op. Steeds een berg zonder top. Of minstens het woord niet waard, niet de moeite om naar op te kijken. Soms vind ik het zelfs jammer als het gevoel van die top naderen opkomt. Al komt dan even snel het verlangen naar de terugval, het vrije gevoel van vervallen. Tot ik me herinner, nog steeds op mijn eentje, wat mijn rol is, en valt alles weer in de plooi.

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s