‘Moeten we bang zijn?’ … autisme en nieuws

moeten-we-bang-zijn

Het zijn barre tijden, aldus lezer Ludovic. We horen het dagelijks op het nieuws. Dat het oorlog wordt, dat de crisis nog torenhoog zal pieken, dat we in een neoliberale hel leven. Ludovic vraagt zich af of we bang moeten zijn. Zowel zijn zoon Jan (10 jaar) als hij hebben een diagnose autisme, laat hij weten. Vooral Jan heeft het af en toe erg moeilijk.

‘Hij is erg angstig telkens er iets doorsijpelt van het nieuws, meestal via de school of onderweg op de autoradio. We proberen het weliswaar te beperken, maar we willen hem ook niet helemaal afsluiten van wat er in de wereld omgaat. Hij hoort het dan elders, en hoewel hij er zelf niet over praat, merken we dat hij er wel angstiger door wordt. En natuurlijk voel ik mij ook niet erg op mijn gemak met al die onheilsprofeten om ons heen. Ik vroeg me af hoe jij hiermee omgaat, natuurlijk vanuit jouw ervaringen.”

Om al meteen op uw vraag een antwoord te geven, ik vind niet dat we ons bang moeten laten maken. Of bang moeten zijn. Toch zeker niet om het nieuws dat verspreid wordt in media. Dat wordt immers zelden in perspectief geplaatst, en vereist een grote mate van inzicht om juist begrepen te worden. Maar u heeft zeker een punt als u zegt dat het ook niet goed is jezelf er volledig van af te sluiten. Als dat praktisch gezien al mogelijk zou zijn.

Onlangs hoorde ik in een gesprek dat het een wonder is dat alles in ons en om ons heen zo goed functioneert. Zo ervaar ik het ook. Het is inderdaad een wonder dat ons lichaam blijft functioneren (in min of meerdere mate, bij de ene al beter dan bij andere). En het is nog meer een wonder dat u deze woorden min of meer verstaat. Net zoals het een wonder is dat we door onze veerkracht veel grotere gevaren al hebben overwonnen, waarbij de gebeurtenissen in nieuwsberichten in het niets verbleken.

Dat ik niet vind dat we bang moeten zijn, betekent niet dat we dat bang zijn zomaar moeten wegwuiven. Net als u voel ik er mij ongemakkelijk bij, maar ik vind het beter om even voorzichtig te zijn als altijd en vertrouwen te hebben dan mezelf terug te trekken of hysterisch te zijn.

Afhankelijk van de leeftijd en verstandelijk bevattingsvermogen van iemand, zal die persoon er volgens mij anders mee omgaan. Als het gaat om kinderen, vind ik het boek ‘Moet ik nu bang zijn? Kinderen helpen in tijden van angst en terreur’ (inkijkje) van Lies Scaut en Erik de Soir (Lannoo, 2016) verhelderend praktisch. Dit boek houdt echter geen rekening met autisme of een of andere beperking, dus het kan zijn dat andere publicaties beter aansluiten bij uw vraag.

Er iets mee doen vind ik beter dan er mee blijven zitten, of meteen denken dat het jou ook zal overkomen. De kans dat dit gebeurt, is immers relatief beperkt. Of liever, de kans is groter dat je iets overkomt door te focussen op denken dat je iets zal overkomen is. Het zou jammer zijn dat dit ertoe zou leiden dat we niet meer lachen, of bepaalde activiteiten die we doen of die ons ontspannen laten.

Wat je er mee kan doen, is volgens mij afhankelijk van welke gevoelens je overweldigen (boosheid, angst …) en hoe je zelf met negatieve gedachten omgaat. Wat ik alvast zeker niet doe, is er eindeloos over beginnen lezen, of het proberen tot in het detail te verstaan. Elke berichtgeving heeft een bedoeling, en dat verstaan gaat mijn petje te boven. Er is daarnaast ook veel nieuws waar ik kop noch staart aan kan krijgen.

Eerst en vooral probeer ik te beseffen dat er heel wat goed gaat, en er veel positieve dingen gebeuren in de wereld. Als het me overweldigt, probeer ik erover praten met iemand (in mijn omgeving of met hulpverlener) – zonder daar meteen een politiek of sociaal verhaal van te maken – of ga ik uitbeelden wat ik ervaar (schrijven, schilderen, muziek beluisteren of maken, …).  En ik weet ook dat er daarnaast ook nog hulplijnen en hulpmiddelen bestaan om ervaringen uit te wisselen (boeken, sociale media, communities, tele-onthaal, autismetelefoon). Er is altijd wel een luisterend oor voor wie zich rustig (of minder rustig) vragen stelt.

1 Comment »

  1. Heel correct : we leven nog altijd in het landje van belofte. Er zijn plekken op deze aardkloot waar het veel erger is dan hier, spijts een aantal terroristische aanslagen.
    Er zijn plekken ver van hier waar het alle dagen 22 maart is.
    En wij hebben nog altijd elke dag (veel te veel) keuze van wat we wel of niet gaan eten.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s