Zij was Rika niet … begeerte naar een kleine ontmoeting

Zij was Rika niet, die ik net een jaar geleden, die morgen op die andere trein naar Gent Dampoort zag.  Daarvoor had ik nog teveel leven tegoed. Of nog te weinig initiatief waarvan gezegd wordt dat een mens die beter niet heeft. Al is lang niet duidelijk of degenen die erover spreken wel weten waar ze het überhaupt over hebben. Onlangs hoorde ik tijdens een kleine koffie met koekje in het café Du Parc, zelfs beweren dat alleen bucolische types en lieden die zwelgen in Couperus’ begeertes naar kleine wijsheden zo spreken.

Wat er ook van zij, of zij nu Rika heette of Jozefien, Martha of Elisabeth, Anne-Marie of Marianne, ons moment duurde maar een ogenblik lang. Lang genoeg, weliswaar, maar lang niet genoeg. Zelfs niet lang genoeg om er echt zeker van te zijn wat of wie ik gezien heb.

Er snelde immers zoveel aan mij voorbij die morgen naar Gent Dampoort. Ontelbare bomen, grachten, koterijen met opgehangen was, vers gewassen onderbroeken van Damart, behoorlijk pittige lingerie ter hoogte van Gent St Pieters. En wat al nog niet. Een echtpaar dat het, op het terras dan nog, op z’n hondjes doet en een kat die het nodig vond om de inhoud van haar maag aan minstens 500 treinreizigers te presenteren. Daar zat ze zelfs, voor dat hoopje restafval, en keek naar de trein als ware ze een koe. Met een blik van ‘Neem en eet hiervan gij allen’.

Maar als ik dat moment nu, precies 365 dagen 1 uur 14 minuten 23 seconden later, nog herinner, dan is dat niet om het wanneer en waar, maar des te meer om het waarom. Ik heb dat wel meer, op ongepaste momenten vragen naar het waarom. Dan stel ik me, tot ongenoegen van de ander, vaak niet tevreden met een afwijzende ‘daarom’ of ‘omdat ik het zeg’. Nee, ik wil graag een samenhangend verhaal. Als het kan met een stevige rode draad, een mooie cleavage en een stevige pointe. En zonder autoriteitsargumenten of beroep op hogere krachten, vage verantwoordelijkheden en abstractie.

Wat wel zeker was … die ambigue intensiteit van onze spiegelende blik, gelijktijdig invasief en kwetsbaar aanvoelend, een fractie van de weerspiegeling van glinsterende pupillen, even bodemloos als ondoorgrondelijk. Een moment van kijken door een spleet in de poort van een weide, spiedend naar een ander universum, gedroomd of gedacht, van binnen of van buiten. Dat moment verwisselden we even van plaats, zij en ik, en dan weer snel terug, vooraleer er een zielsverwisseling of walk-in plaatsvond. Om terug onze weg te vervolgen, naar ons beider afspraak, elk in ons eigen leven, zij naar weet-ik-veel en ik, godbetert, naar Gent Dampoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s