Lessen uit de Zaak Asperger … autisme en beeldvorming

Even leek het verbazingwekkend vroeg komkommertijd in de berichtgeving over (mensen met) autisme. Zelfs de dagelijkse Google Alerts-mail die ik ontving, kon het even niet geloven dat dit nieuws was. Nee, mijnheer Google dacht even dat een interpretatie van een periode in de context van het leven van Hans Asperger niemand echt zou interesseren.

Mensen die nauw betrokken waren bij autisme zouden zeker en vast meer katjes te geselen hebben. Zoals op zoek gaan naar nieuws dat hoorde bij trefwoorden die op zoekmachines met autisme geassocieerd worden. Zoals bijvoorbeeld genezing, liegen, echtscheiding, toptalent, fundraising, zelfbewustzijn of veranderen. En anders waren er nog wachtlijsten of de zoektochten naar gepaste ondersteuning, zorg of naar geluk en rijkdom.

Echt nieuws, dat was onder andere de wafelenbak in Bommelkonten voor de genezing van een jongen met autisme, een ‘beledigende’ uitspraak van een of andere politicus en zelfs de aankondiging van een revolutionair hulpverleningsconcept dat iedereen al kende.

En toch, er waren blijkbaar toch wat journalisten die dit nieuws in hun kranten kregen. Verwonderlijk, want het was toch eigenlijk wel oud nieuws. Minder verwonderlijk was dat ze het oorspronkelijke artikel uit het tijdschrift Molecular Autism hoogstens slordig en waarschijnlijker niet hadden gelezen. Het maakt er de verontwaardiging van hun lezers niet minder op. Ook al bleef die maar kort duren. Er was immers al vlug een volgende ‘breaking’ thema dat hun aandacht opeiste.

De praktijken die beschreven staan in het artikel van de studie in Molecular Autism zijn zonder twijfel verschrikkelijk. Alleen komen ze in onze tijd nog elke dag voor. Ze zijn een voortvloeisel van ideeën die vandaag, op dit moment, voortleven. Ook (en misschien vooral) in de hoofden van wie verontwaardigd is over soortgelijk slordig bericht nieuws. Wie in dezelfde kranten enkele pagina’s verder bladert, kan er soms zelfs een rechtvaardiging van vinden. Dat zou niet mogen verrassen.

Gelukkig waren er ook mensen met autisme, ouders en onderzoekers in het autistisch denken van wie het historisch besef wel nog intact leek te zijn. Zij wezen erop dat Amerikaans en Britse psychiaters tijdens het leven van Hans Asperger  evengoed een eugenetische ideologie beleden en in de praktijk brachten. Sommigen lieten zelfs optekenen dat het voor mensen met autisme tegenwoordig niet veel beter is. Ze verwezen daarbij niet alleen naar de Amerikaanse oorlog op autisme van organisaties à la Autism Speaks. Net zoals ik zijn ze meer bezorgd over de vaak verwerpelijke ideeën van ‘brave’ medeburgers en hun politici over de plaats van mensen die niet goed meekunnen in de samenleving.

De werkelijke les van de studie waarvan niemand echt het fijne weet, en krantenartikelen wel eens flink naast zitten, is volgens mij niet zozeer wat Hans Asperger wel of niet gedaan zou hebben. Laat staan dat Asperger een monster zou zijn. Nee, de echte monsters, die leven hier en nu, vaker dichtbij dan ver weg.

Wat we beter kunnen onthouden is dat we allen in staat zijn een ideologische fout te maken. Zoals de dood van anderen op ons geweten hebben door niet stil te staan bij ethische consequenties van wat we doen of zeggen. Of door autisme of de aspergervorm onlosmakelijk met uitmuntendheid of talenten te associëren, en wie daar niet aan voldoet overladen met termen als ‘ernstig’, ‘zwaar’ en ‘diep’. Eerder dan verontwaardigd te zijn, zouden we beter daar bewust voor blijven.

Tot slot komt dat allemaal neer op dit: wat ook het functioneren, de ontwikkeling, het denken en het gedrag van iemand is … hun leven, hun veiligheid, hun vrijheid en hun individuele schoonheid wordt er geen greintje minder waard door.

3 Comments »

  1. Ooit deed een collega (vrouwelijk) van me deze uitspraak naar een andere collega (mannelijk): ‘als er zoiets bestaat als ‘professionele verliefdheid’, dan zeg ik dat ik professioneel verliefd op je ben.’ Als ik sommige van jouw schrijfsels lees, beste Tistje, dan begrijp ik welk gevoel ze bedoelde. Deskundigheid gecombineerd met gezond verstand én een goeie pen: Love it!

    Liked by 1 persoon

  2. Ik snap het, maar het is toch altijd beter om te doen wat voor jou als persoon goed voelt? Last ervan is iets wat iedereen van anderen op gegeven momenten heeft, toch? Je aanpassen aan een wereld die vreemd of zelfs soms onverklaarbaar overkomt, is iets wat bij autisme hoort. Point blank! Wat meer zin heeft is om te zien waar je een compromis kunt vinden tussen wat ‘normaal’ is en wat niet te taxerend is om lang vol te houden. Voor mij is het creativiteit in aanleg en onderhoud van tuinen omdat ik zo iets kan uitdenken en tot uitvoering kan brengen, zonder te veel tussenkomst van anderen en dat gaat me goed af. Gewaardeerd worden voor waar je goed in bent laat je de mindere kanten van het autistisch zijn voor een groot deel vergeten. Positieve input is toch echt iets wat je zelf in de hand hebt. Niemand is overal goed in en dat geldt voor mensen met autisme gewoon wat meer. So what? Erover gaan klagen wat er allemaal mis is met de wereld is iets wat ik lang geleden heb afgezworen. Wat belangrijker is, is wat er haalbaar is met zo’n ,handicap, en er het beste van maken desondanks.
    Think ab it!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.