‘Problemen komen voort door onvolwassen reacties op het leven’

De meeste ‘problemen’ waarvoor mensen in therapie komen, zijn niet een gevolg van een aandoening of een ziekteproces maar van onvolwassen reacties op levensomstandigheden.

Wij leven in een infantiliserende samenleving waar wel vakkennis wordt onderwezen (aangepast aan de arbeidsmarkt om een ‘job’ te kunnen krijgen) maar waar volwassen levenswijsheid, levenskunst en de vaardigheid om geluk te creëren niet op het programma staan.

Zelfs als therapie terugbetaald zou zijn of zelfs gratis zou zijn, wat vermag een uurtje therapie per week als men daarna terugkeert in een samenleving waar geld verdienen, bezittingen, status, vakantie, Olympische spelen en pukkelpoptoestanden belangrijker worden gevonden dan de voeding van de geest?

Waar mensen niets beters te doen hebben dan ’s avonds massaal in korte broek op de markt ijsjes te staan likken?

Waar men denkt dat elke onverwachte levensomstandigheid die gepaard gaat met zich even minder goed voelen, een ‘ziekte’ of een ‘aandoening’ is die zo snel mogelijk (in enkele uurtjes per week) door een deskundige ‘behandeld’ moet worden, liefst dus met een paar gemakkelijke pilletjes?

Waar men denkt dat geluk iets is waar we recht op hebben en dat ons dus gegeven moet worden?

Men kan niet volwassen en weerbaar worden door alleen maar leuke en plezierige dingen mee te maken en alles te mijden wat ‘niet leuk’ is.

De mensheid is nog jong en zal nog tijd (allicht meerdere generaties) nodig hebben om volwassen te worden. Dan zal men zich hoofdschuddend en niet-begrijpend afvragen hoe we zo dwaas hebben kunnen zijn.

Zoals wij nu hoofdschuddend naar de middeleeuwen met hun feodaal altaar-en-vorst-systeem kijken.

Gerbert Bakx (arts, psychotherapeut en filosoof, auteur van onder andere De strategie van het geluk)

2 Comments »

  1. Interessant, maar hoe interpreteert ge dit zelf?

    Ik onderschrijf deze observatie zeer zeker. Ze doet me denken aan de ontwikkelingsniveaus van Dabrowski. Een groot deel van de mensen is er nog niet in geslaagd de primaire niveaus van zelfontplooiing te overstijgen. Ze zijn daarmee niet dom, maar blijven steken in eenvoudige ambities.

    Maar als het over ASS gaat, lijkt het me net dat ‘ons’ probleem precies voortkomt uit de confrontatie die we moeten ondergaan met deze mentaliteit. Ik heb niet de indruk dat mijn problemen het gevolg zijn van deze infantiliteit, maar net van het tegendeel: steeds opnieuw geconfronteerd worden met dit onderontwikkelde, primaire gedrag. Bovendien wordt ik geacht er aan deel te nemen ook.

    Ik word ook herinnerd aan fragmenten die ik zag van de lezingen van prof. Dirk De Wachter over geluk en de borderlinesamenleving en het zieke streven naar wat velen zien als geluk. De moeite waard eens op te zoeken.

    Like

  2. Ik vond het een doordenker, en vooral een mooi voorbeeld van een uitspraak die deze mens wellicht goed bedoelt, vanuit een verontwaardiging vanuit eigen ervaringen en zijn denkkader, maar die toch erg respectloos en hooghartig overkomt.

    Vroeger dacht ik ook dat de meeste mensen die in de wachtkamer zaten van de ggz vooral problemen hadden omdat ze leden aan welvaart of door naar soaps te kijken. Op een moment zei iemand tegen me dat ik te intellectueel was en te ver van de wereld stond om de ‘dagelijkse misère van de volwassenen’ te verstaan. Ik heb daar eens goed over nagedacht en heb mijn ideeën daarover bijgesteld

    Nu ik wat ouder ben, denk ik dat er geen onvolwassen reacties bestaan en dat niveaus van zelfontplooing beschouwen als iets waar mensen niet voldoende aan werken, of in blijven steken, eerder getuigt van een verstandelijke beperking en immaturiteit van de theoreticus.

    Er zijn wel pogingen om zo goed en zo kwaad mogelijk te overleven in een situatie waar je soms zelf niet veel aan kan doen. Het is ook een teken van volwassenheid te erkennen dat er werelden zijn die je moeilijk kan bevatten, en dat er dus ook ‘onvolwassen’ reacties zijn die uiteindelijk heel logisch zijn.

    Ook dat mensen met autisme meer ontwikkeld zouden zijn, denk ik niet. Toch niet de mensen die ik tegenkom, in de virtuele en in de reële wereld. Ook niet onderontwikkeld zoals de meeste mensen denken. Ze hebben beperkingen in alle soorten, ondermeer de idee meer ontwikkeld te zijn, die voor een deel ook samenhangen met autisme (en met karakter en persoonlijkheid), meer niet.

    Ik heb intussen de boeken gelezen van De Wachter en Verhaeghe, en ben het zeker niet eens met hen. Natuurlijk kan ik dat maar beoordelen vanuit mijn ‘onvolwassenheid’, maar ik vond het eerder populaire onzin. Het genre ‘maatschappijkritiek’ heeft veel interessantere, erudietere en confronterender werken. Als je kritiek wil geven, doe dan je huiswerk, wees bescheiden (zeker over wat je niet weet) en geef concrete alternatieven. Het boek van Michael Foley bijvoorbeeld ligt in die lijn, maar daar steek je minstens nog iets van op, én het is goed geschreven (Foley is dan ook iemand die zijn klassiekers kent).

    Maar helaas, kuddegeest is van alle gebieden in de samenleving, net zoals kritisch denken (je hoeft daar zeker niet voor gestudeerd te hebben).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.