Gewoon wat tijd

Gewoon wat tijd is wat ik vraag. Om te worden wie ik ben, mijn levensreis te maken, en de codes van de prijzen, die voor mij zouden zijn weggelegd tijdig te kraken.

Wat tijd dus. Om mijn kleine hart moed in te spreken. Om, weliswaar schoorvoetend, eraan te beginnen. Zonder vrees en angst mezelf te verliezen, en voor het goede in het leven te kunnen kiezen.

Wat tijd, om een net te kunnen weven. Dat me niet beknelt maar op tijd opvangt. Wat tijd, om niet te snel te moeten opgeven, en om uit te vissen waar voor wie en voor wat ik leef zoal uithangt.

Gewoon wat tijd dus is al wat ik vraag. In een poging mezelf en anderen niet te vervelen. Maar uiteindelijk toch vooral om te ontdekken wat ik kan, waar mijn grenzen liggen, en wat ik met anderen kan delen.

Ondanks de contextblindheid en last van mijn genen, een soms te scherpe tong en pen, en schoenen die vaak zijn gevuld met scherven van dromen, dode moed en stenen.

Geïnspireerd door het gedicht ‘Just a little bit of Time’ van Donna Williams

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s