‘Mensen met autisme hebben een cheerleader nodig’

Het voornaamste dat iemand met autisme nodig heeft is een cheerleader, iemand die hem aanmoedigt op te houden met denken wat hij niet kan en zich goed te voelen over wat hij wel kan.

Mijn voornaamste doel is hem te helpen bij het zich goed voelen over wat hij kan. en is. Als hij tevreden is over zichzelf, zullen alle therapieën beter werken. Hij moet ons ontmoeten, misschien niet halfweg maar ergens. Ik laat hem niet toe het hoofd te laten hangen, ik laat hem niet in bed liggen en depressief te worden. Ik sleur hem uit het bed en maak hem dingen doen. Het moeilijkste in heel dat autisme, is hem zichzelf te doen accepteren zoals hij is, hem te doen in zien dat hij echt een goede persoon is. Ik wil dat hij over zichzelf weet dat hij evenveel waard is als de anderen.

Vorige zomer zette hij een grote stap voorwaarts. We vonden eindelijk het perfecte kamp voor Jacob. Hij was er niet meteen de best presterende, maar evenmin hinkte hij achterop. Hij was in alle mogelijke activiteiten betrokken en kon met veel anderen opschieten. Zijn brieven stonden vol met al het leuke dat hij daar deed. Dat had ik vroeger van hem nog niet gehoord. Wanneer we hem op de “Ouders’ dag” gingen opzoeken, konden we al van ver zien hoe gelukkig hij was. Hij kwam op ons af gelopen en zei zelfs niet eens hallo. Het enige wat hij kwijt wou: ‘Ik kom hier volgende zomer zeker terug’. Dat was een van de beste dagen in mijn leven.

Harold S. Koplewicz in ‘It’s Nobody’s fault : new hope en help for difficult children’ (Three Rivers Press, 1996)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s