Wanneer je wéét dat autisme bestaat …
Deel deze blog
- Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
- Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
- Delen op Pinterest (Wordt in een nieuw venster geopend) Pinterest
- Deel op Print & PDF (Wordt in een nieuw venster geopend) Print & PDF
- E-mail een link naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend) E-mail
- Delen op LinkedIn (Wordt in een nieuw venster geopend) LinkedIn
- Afdrukken (Wordt in een nieuw venster geopend) Print
- Delen op Tumblr (Wordt in een nieuw venster geopend) Tumblr

ik kan deze uitspraak heel goed volgen. ik ben 29 jaar samen met een partner met autisme. we weten pas sinds een goed half jaar dat het om autisme gaat na een diagnose in een gespecialiseerd centrum. ik ben zo blij dat ik eindelijk weet wat er gaande is maar het heeft heel lang geduurd eer ik (en onze kinderen) serieus werden genomen. mijn(sinds deze maand ex-) partner is normaal begaafd en heeft altijd heel veel zijn best moeten doen om zich staande te houden in de buitenwereld maar thuis wisten we wel hoe het zat! het is zo moeilijk! het is echt niet zomaar een diagnose om lichtzinnig mee om te springen; het biedt wel opluchting als er eindelijk iemand zegt wat het is want dan valt er veel in de plooi. Voor ons is de diagnose te laat gekomen. we zijn nu net gescheiden maar wonen nog steeds samen wat niet gemakkelijk is maar wat gezien de situatie misschien niet abnormaal is.