Langs de Parkinson-weide …

Ik heb het geluk dat ik elke dag weer mijn vrouw mag ontmoeten. Hoewel ik het meen, is dat een gejatte uitspraak. Of minstens, iets dat ik toevallig opving in de winkelstraat waar ik op mijn dagelijkse wandeling langskwam. Restanten van een bas-achtige mannenstem werden door de wind als het ware over mij uitgestrooid.

Wat de eigenaar van de diepere mannenstem ermee bedoelde, weet ik niet. Ik zou hem wel eens willen ontmoeten en het vragen, maar een advertententie plaatsen met zo’n vraag, dat gaat me toch te ver. De kans is ook groot dat de man in kwestie het al lang is vergeten, en er niemand in zijn buurt oor heeft gehad voor de zin. Mocht het de code van zijn kredietkaart geweest zijn, daarentegen … dan zou het wel anders zijn.

Waar ik vandaag eigenlijk wou over schrijven, was de plek waar de winkelstraat op uitgeeft. Een stukje weide met in het midden een kleurrijk bloemenperkje met aan de rand een bordje ‘Parkinson-plantsoen’. Elke dag wandel ik, de ene keer al gezwinder dan anders, voorbij deze plek waar een stukje openbaar groen ligt ‘ter ere van Parkinson-patiënten en hun geliefden’.

Het Parkinson-plantsoen is fraai, mooi verzorgd, en ligt er altijd netjes bij. Zonder afval, en dat is uitzonderlijk. ’s Zomers liggen er vrijende koppeltjes, in de herfst zitten er bejaarde koppels op het bankje hun boterhametjes op te eten, ’s winters voeren de homies van de buurt er verwoed sneeuwballengevechten en in de lente krioelt het er van copulerende konijntjes. Kortom, hier is het nooit een saaie boel.

Toen ik er vandaag langs wandelde, net niet omver gewaaid en goed ingepakt, vroeg ik me af: wat als er meer van die plekken zouden bestaan? Zoals het autisme-eilandje in de vijver van het stadspark, of een suïcidebruggetje, depressie-gracht, Down-heuvel of een of andere plek met een van de vele DSM-categorieën.

Al zou het dan een thema-park beginnen worden, en dat was van het Parkinson-plantsoen net niet de bedoeling. Het lag ook niet zonder reden tussen een drukke winkelstraat – de straat voor koopverslaafden – en een beeldhouwwerk van een wulps liggend naakte vrouw die geen moeite doet om haar weelderigheid te tonen.

Stelt u zich maar eens voor dat in zo’n omgeving elke dag ga wandelen, en wat dat doet met een mens. Mijn poetsvrouw, nu al de negende in rij sinds ik er anderhalf jaar geleden mee begon, vind dat ik moedig ben. ‘Ik zou dat toch niet durven, als het al donker is langs de Parkinson-weide wandelen. Je weet niet wat er daar voor gespuis rondloopt: Irakezen, Syriërs, Afghanen, Oezbeken, Hollanders … . Vorige week was er een onthoofd, en een andere verkracht, zei mijn vriendin gisteren nog bij de kapper.’ Ik probeerde haar nog gerust te stellen dat er ook heel fijne Nederlanders, Syriërs, Afghanen, Oezbeken enzo waren, maar het mocht niet baten.

Zo’n wandeling blijkt dus het een en ander op te roepen. Onlangs vroeg een kennis van me bijvoorbeeld (om te lachen, vermoed ik, achteraf bekeken) of ik mezelf dan nooit tegenkom op zo’n wandeling. Op dat moment vond dat ik een zeer vreemde vraag, en ik keek hem bezorgd aan. Ik had hem van alles kunnen antwoorden, bedenk ik achteraf, maar antwoordde toen droogweg ‘nee’. Paradoxaal genoeg kom ik mezelf vooral tegen als ik niet beweeg.

Ik kom wel veel mensen met een vorm van anders-zijn tegen op mijn dagelijkse wandeling. Het gaat dan vooral om de vormen armoede en verslaving. Mensen die op een bank zitten met een fles of halve liter blik van een goedkoop merk pils, bijvoorbeeld, en die mij ‘yo, bro, ça va’ toeroepen. Ik steek dan, bij wijze van antwoord, mijn duim omhoog. In de hoop dat ze dit als een teken zien van ‘ça va’.

Als het wat mooier weer is, ga ik wel eens op een bankje zitten, met zicht op de vijver. Het gebeurt dat er dan iemand naast me komt zitten en na wat polsen zijn of haar levensverhaal brengt. Ook in openbare bibliotheken, postkantoren en slagers lijk ik deze mensen aan te trekken. Het zal mijn luisterend oor zijn, denk ik, want ik voel me verder geen straattherapeut of straathoekwerker.

Als kind gaf ik op deze plek aan de vijver, samen met mijn oma, oud brood aan de eendjes. Toen vond dat ik een beetje zonde, want ik at toen heel graag oud brood. Oma berispte me dan en zei dat we de eendjes gingen voeren. ‘Kwak kwak’ zei ik dan wel eens, en Oma moest lachen.

Nu gebeurt dat niet zo vaak meer. Er staat dan ook een Gemeentelijke Administratieve Sanctie (GAS). Nu eten de bedelaars in het park het brood op. De ene al met meer smaak dan de andere. Al krijgen ze soms van leerlingen van de nabij gelegen school de inhoud van hun boterhamdoos terwijl die liever frietjes met een of ander vleessurogaat smullen in frituur Vette Pret.

En soms ontmoet ik er wel eens mensen die ik ken uit andere omgevingen,, en leer iets nieuws van hen. De enige waar ik elke dag iets nieuws van leer kennen is degene die thuis wacht, en die intussen al sms’t waar ik nu in godsnaam blijf. Een reden te meer om mijn pas te versnellen en in geen tijd weer thuis te zijn.

1 Comment »

  1. WAT EEN WEIDE MET EEN NAAM DAN TOCH DOET
    Ik vond je blog omdat ik dagelijks Parkinson google, Voor jou werd die grashelling een vaste waarde in je dagelijkse wandeling. Toen ik 2 winters geleden een actie opzette om mensen Parkinson beter te leren kennen werden naast deze lokatie in het stadspark, ook in Leuven 2x,Roeselare, Kortrijk2x,Gent,en Melsbroek perkjes aangelegd. Een perkje dat in de lente ons met extra aandacht bedeelt, wanneer een hart van rode tulpen voor ons openbloeit. Via bloemen en bloggen vinden mensen met 2 onvoldoende gekende ziekten elkaar, zonder elkaar te kennen, zonder die andere ziekte te kennen. Ik beloof je, ga me eens beter informeren over autisme (zal ik beginnen bij je blogs,) Wil je ook iets lezen van mij? In de bib ligt een klein boekje ‘In gezelschap van P’, waarvan ik hoop dat het ooit wel eens bekeken wordt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s