Als het denken martelt …

Als je denkt dat alles gedaan moet zijn zoals jij er een beeld van hebt gevormd. Of het is niet gedaan en je verstaat niet waarom anderen het zo niet konden doen zoals jij het dacht.

Als je denkt dat je enkele keren in iets tekort schoot, en daarin het bewijs ziet dat je in alles wat er volgt tekort schiet, of, erger nog, de voorbode is dat je op echt belangrijke momenten tekort zal schieten.

Als vooral oog hebt voor wat er verkeerd loopt, en wat je goed kan, er goed gaat, of je goed doet, ontsnapt aan je aandacht. Meer nog, als je iets goed hebt gedaan, wat als een toonbeeld mag gezien worden van wat jij in je mars hebt, zie je dat als een meevaller of vind je dat alles op het laatste nippertje nog samen viel, als bij wonder, en spreek je van een mirakel.  De volgende keer loopt het vast mis, daar ben je zo goed als zeker van.

Als je al weet dat iemand in je omgeving je haat vooraleer daar ook maar een aanwijzing voor is, of je denkt te kunnen voorspellen dat er op elk moment iets verschrikkelijks staat te gebeuren.

Als je in elke situatie waar je je niet voorbereid op voelt meteen een rampenplan uitrolt in je hoofd en op het ergste voorbereid probeert te zijn.

Als je vooral bezig bent met wat er verkeerd loopt, en wat je goed kan of goed doet aan je aandacht ontsnapt. Als je een topprestatie ziet als een meevaller, of een toonbeeld van je kunnen toeschrijft aan de goede wind.

Als je al weet dat iemand je haat vooraleer daar ook maar een aanwijzing voor is, of je denkt te kunnen voorspellen dat er elk moment iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Als je in elke situatie die je niet gewoon ben meteen een rampenplan uitrolt in je hoofd, en op het ergste voorbereid probeert te zijn.

Als je gevoelens die je ervaart ziet als een voorteken van wat er zal komen, en positieve voorgevoelens ziet als nog overblijvende kinderlijke naïviteit bij jezelf of als een naderende teleurstelling.

Als je jezelf voorhoudt gedisciplineerd te zijn in wat er kan en niet kan, wat je hoort en niet hoort te doen, en elke overtreding alleen kan gevolgd worden door een passende zelfcorrectie.

Als je je eigen levensverhaal beschrijft als een aaneenrijging van wat je beter (niet) had kunnen doen en nooit zal leren.

Als je ver buiten je verantwoordelijkheid aansprakelijkheid opeist voor wat volgens jou verkeerd is gelopen, ook al was je er helemaal niet bij betrokken of denk je dat je moet boeten voor andermans misstappen.

3 Comments »

  1. Bij Tistje herken ik erg veel bij mijn vader mijn zoon en zelfs bij mezelf ook iets…..Maar ik heb wel een sterke inlevingsvermogen dus zal ik zelf niets van autisme hebben denk ik.

    Like