‘Wat zou jij doen als je afspraak wordt verplaatst?’ … autisme en dilemma’s

Het overkomt iedereen wel eens, denk ik, dat je een belangrijke afspraak hebt, een ontmoeting waar je met spanning of misschien met enige tegenzin naar uit kijkt, of een dag die al maanden op je agenda staat aangestipt. Met rood omcirkeld.

Tot op die dag zelf. Het is nog vroeg in de ochtend. Je staat net op het punt om naar je werk te fietsen. Je mobiel laat van zich horen. De zevende van Beethoven, de veertigste van Mozart, of gewoon de standaardtune.

Als je opneemt hoor je de stem van de persoon met wie je had afgesproken die dag, of diens secretaresse, of assistent. Met de boodschap dat het niet doorgaat. Mijnheer of mevrouw, de arts of de loodgieter, de notaris of advocaat  … ze zijn ziek, covid van het nieuwste type, en de afspraak wordt verplaatst naar een veel latere datum. Al die zorgen die je je hebt gemaakt en voorlopig geen ontlading in het verschiet.

Erger nog, de persoon aan de andere kant van de lijn laat weten dat de afspraak vroeger kan doorgaan als je instemt met een datum en een plaats die voor jou helemaal niet passen. Nochtans is het een belangrijke afspraak, eentje die jouw leven ten gunste kan veranderen. Daar moet je dan wel weer heel wat afspraken in je agenda verschuiven, nogal wat mensen verwittigen en bovenal: je werkgever op de hoogte brengen dat je net op die dag er niet zal zijn. Je bent niet goed in liegen, dus als iemand je vraagt wat je van plan bent, moet je wel vertellen wat je liever voor jezelf had gehouden.

 ‘Wat zou jij doen in mijn plaats?’ vraagt Yorik, een lezer van Tistje die al een hele tijd een diagnose autisme heeft, aan mij in een mail waarin hij een soortgelijke situatie als bovenstaande uitlegt.

Moeilijk te zeggen, zonder het hele plaatje te kennen en zonder in veralgemeningen te vervallen. Ik kan me zo’n situatie best voorstellen, dat nog wel. Veel te levendig, helaas, want ik heb het al teveel meegemaakt en vind het vreselijke situaties.

Toch sta ik alleen in mijn eigen plaats, die voortdurend verandert, dus ik kan moeilijk echt zeker weten waar ik sta en al zeker niet waar Yorik staat. Ik kan hoogstens zeggen wat ik heb gedaan vroeger en wat ik terug zou doen in dergelijke omstandigheden. Kort samengevat : niets. Ik doe niets.

Of liever: ik doe verder met wat ik gepland had, met wat ik bezig ben. Ik werk af wat er afgewerkt moet worden, en denk bij het eerste vrije moment na over wat ik met de situatie aan moet.

Ik neem meestal niet eens op als er iemand onverwachts belt. Meestal ben ik te laat om op te nemen, hoor ik mijn smartphone niet, of staat mijn smartphone op ‘niet storen’. Zeker als ik fiets, het openbaar vervoer gebruik (met uitzondering van de trein) of met de auto onderweg ben. Ik hou er niet van mijn gesprekken te delen met medepassagiers op de bus, en fietsen of een auto besturen is al moeilijk genoeg om daarnaast ook nog te telefoneren.

Mijn antwoordapparaat staat dan ook regelmatig vol. Jammer genoeg staan er meestal stemmen op van mensen die niet goed weten hoe ze hun smartphone moeten uitzetten of hoe een antwoordapparaat precies werkt. Af en toe staat er ook een ingesproken boodschap in. Met de vermelding ‘bel me zo gauw mogelijk terug’. Terwijl dat eigenlijk verloren moeite is. Het gebeurt niet vaak dat ik zo gauw mogelijk terug bel. Ik sms, of stuur een mail of wacht op een goed moment om terug te bellen.

Vroeger zou ik wel eens gevloekt hebben, getierd, geroepen, met boeken gegooid hebben. Uit onmacht vooral, en om de spanning af te reageren.

Tegenwoordig doe ik dat niet meer, of stel ik dat uit. Of dat zoveel beter is weet ik niet, het toont wel beter, maar misschien is het niet gezonder voor mij. Ik blijf er in elk geval dagen, soms weken later nog mee zitten, daarin is er niet veel veranderd. Dat betekent natuurlijk niet dat ik ongevoelig ben voor de ziekte van die andere, of dat iemand ziek moet komen werken, maar als een afspraak verplaatst wordt ‘omdat er iets is tussen gekomen’, denk dan toch even aan de krater die zo’n afspraak achterlaat bij mij (of bij iemand anders met autisme).

In het geval ik een belangrijke afspraak heb waarvan ik liever niet heb dat mijn werkgever of collega’s het zouden weten (ingeval ik die zou hebben), zoals in het geval van Yorik, zou ik dat zo houden als het niet gaat om een kwestie die jouw leven moeilijker leefbaar maakt (door pijn of last) zonder oplossing.

Ik zou dus niet ingaan op de vraag om de afspraak op een vroegere datum te zetten, en daarbij mijn werkgever of andere mensen op de hoogte moeten brengen. Ook al bestaat de kans dat die helemaal geen details of motivatie vraagt bij je vraag. Vroeg of laat kan dat immers, subtiel of minder subtiel, toch vermengd geraken.

4 Comments »

  1. stel dat je instemt met de optie om een afspraak te verzetten naar een vroegere datum of tijdstip en daartoe dienen wat andere afspraken verzet te worden, dan hoef je helemaal niet te liegen tegen die andere personen.

    Je kan naar waarheid vertellen dat een andere afspraak door omstandigheden niet doorgaat, maar wel op tijdstip2 zou kunnen (waar nu al die andere afspraak staat) en of die afspraak eventueel verschoven kan worden ? Je hoeft niks inhoudelijks prijs te geven, dat is privacy gevoelige informatie, De andere partij snapt dat.
    Een secretaresse (m/v) doet zoiets de hele dag, daar is niks raars aan. Je maakt je zorgen om niks, denk ik.

    fijn om ook nog te horen dat je bezorgd bent om de vervelende situatie van die ander, dat is netjes. laat die persoon eventueel ook even weten dat je het erg vindt dat hij of zij ziek is en dat je geen probleem hebt met een andere datum. Dat wordt altijd gewaardeerd.

    Like

  2. Bellen naar iemand waarmee je een afspraak hebt, en je komt op een voicemail, of bij een “elektronische” of “virtuele” assistent (heb dit de eerste keer gehoord bij een medewerker van een Amerikaans bedrijf waar ik moest mee samenwerken? Horror !!! Ik leg gewoon in. Ik praat niet tegen bandjes, net zomin ik luister naar een voicemail die op mijn gsm zou geactiveerd zijn. Ik heb die trouwens gedesactiveerd en ook voorgoed. Ze kunnen dit niet meer activeren bij mij door een “factory reset”.
    Als het belangrijk genoeg is, bellen ze mij maar terug. En anders is het duidelijk het bewijs dat het hen voor hen niet belangrijk is dat ik op de hoogte ben. Dat spaart mij enorm veel desillusies!

    Like

    • Ik vind het best wel lastig als iemand me belt en ik dan alleen maar een klik hoor zodra het antwoordapparaat aanslaat. En ik vind het ook wel leuk als ik kan terugluisteren naar wat de ander heeft ingesproken, om er op het gemak de boodschap van te kunnen opschrijven.

      Like

  3. Lastig wel als je afspraak wegvalt, zeker als ‘t komt door iemand die ziek is geworden door Covid. Wij stellen in onze praktijk steeds een alternatief voor, als de cliënt dat wil kan hij/zij toch op gesprek komen maar bij iemand die inspringt of eventueel, als de hulpverlener niet ziek is maar wacht op het resultaat van de test, via beeldbellen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.