Mijn tien kleine genoegens … autisme en tevredenheid

Zoveel als ik nodig heb, zo versta ik het woord genoeg. Wat genoeg is voor mij, dat is niet wat genoeg is voor een ander. En andersom waarschijnlijk ook. Ik kan best wel zelf oordelen of ik genoeg heb. Van genoegens, een heel ander woord, heb ik niet zo gauw genoeg. Ze hoeven daarom niet groot te zijn, nee, ik heb ze het liefst klein. Daarom dit lijstje van mijn tien kleine genoegens in mijn dagelijks leven.

  1. Een vast dagelijks ritueel. Ik voel me vaak gerustgesteld door het volgen van een vast dagelijks ritueel, zoals het eten van hetzelfde ontbijt elke ochtend, dezelfde reeks handelingen bij het opstaan of voor ik ga slapen. Alles mag anders die dag, maar het liefst toch minstens een vast dagelijks ritueel. Ook al ben ik aan de andere kant van de wereld beland.
  2. Even aandacht voor mijn specifieke interesse. Ik kan mij zeer gepassioneerd voelen een thema, interesse, bezigheid, maar die wisselen af en toe. Het is niet dat ik heel mijn leven gepassioneerd ben geweest voor de 14e eeuw, of voor de Dewey Decimale Code, of voor het werk van Ernst Friedrich Schumacher. Nee, het wisselt regelmatig, maar het blijft even intensief, en ik ben er graag even mee bezig op een bepaald moment van de dag. Dan is mijn dag weer ‘genoeg’.
  3. Verblijven in een rustige omgeving. Net als veel andere autistische volwassenen heb ik vrij snel genoeg van bepaalde soorten prikkels. Ik vind het een genoegen om in een rustige omgeving te verblijven. Dit is voor mij niet hetzelfde als me afzonderen, of volledige stilte.
  4. Een goede nachtrust is, behalve een genoegen, ook best wel een noodzaak. Het duurt bij mij minstens anderhalf uur vooraleer ik in slaap kom, en wakker blijven als ik te moe ben lukt steeds minder goed naarmate ik ouder wordt. Een goede nachtrust is voor mij goud waard. Een middagdutje daarentegen is een genoegen dat ik kan appreciëren.
  5. Een goede dynamiek ervaren tijdens het verloop van een dag. Ik kan er van genieten als ik weet wat er gepland staat, ook al weet ik dat dit vaak niet verloopt zoals het hoort door mensen die er op los improviseren. Het is voor mij een genoegen samen te werken met mensen die toch enige mate van planning en voorbereiding hebben zodat er een goede dynamiek, een goed werk – en leefritme ontstaat. Dat helpt om me r te concentreren en alles te kunnen doen wat er in mij zit om te presteren.
  6. Een gevoel van verbondenheid met de natuur ervaren gedurende de dag. Ik ervaar het als een genoegen dat ik even omringd ben door groen, door natuur, en hoewel een park of een tuin niet meteen als ‘natuur’ kan gerekend worden, vind ik het een genoegen om daar even in te ‘zijn’ (zitten, liggen, blootsvoets of met schoenen). Het kan natuurlijk ook een moment of meer samen zijn met ons huisdier, of zelfs een ander huisdier, dat het duidelijk naar zijn of haar zin heeft.
  7. Enkele momenten van contact en goede communicatie. Ik kan me veel beter voelen wanneer ik het gevoel heb dat er min of meer contact is met iemand of met een kleine groep mensen. Dat heb ik soms tijdens een voordracht of lezing of gastles of getuigenis. Soms heb ik het zelfs op de trein. Het kan zomaar, onverwacht gebeuren, en dat vind ik niet eens erg. Een dag zonder contact, dat vind ik dan weer wel jammer
  8. De ervaring gehad dat ik iets gemaakt heb, met een lichaamsdeel, soms alleen mijn hoofd maar het liefst toch net iets meer. Zoals iets in elkaar gestoken hebben, een tekst met pen op papier geschreven, een lijstje neergekrabbeld, de afwas gedaan. Het hoeft niet meteen iets creatiefs te zijn, maar het is wel een genoegen iets buiten mijn hoofd te hebben gerealiseerd.
  9. Op mezelf bezig zijn, zonder dat andere mensen bij betrokken zijn, vind ik een genoegen, omdat ik dan volledig kan opgaan in wat ik doe, zonder dat ik alert hoeft te blijven en bevreesd hoeft te zijn dat iemand mijn moment van flow en concentratie doorbreekt.
  10. Het gevoel zinvol te zijn (geweest) en iets gedaan te hebben wat door iemand of een groep mensen gewaardeerd wordt, terwijl ik toch min of meer mezelf kon blijven, en me heb kunnen tonen of bezig zijn zoals ik werkelijk ben. Dat geeft me vaak nog het meest genoegen. Ook al ervaar ik dat genoeg nog het meest van al nadien, als ik erop terugkijk.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.