Doodgewone dingen die mijn hart doen zingen …

doodgewone dingen

Doodgewoon belooft meestal niets goeds. Evenmin als doodeerlijk of andere woorden met het voorvoegsel dood. Ze lijken het leven in onze maatschappij te beheersen. Wie is er immers niet doodmoe van die onterechte doodsangst, die extreme zenuwachtigheid en ongerustheid die het denken van sommige mensen domineert? Doodsaaie mensen misschien?

De doodgewone dingen lijken daar een uitzondering op te willen maken. Eigenlijk hebben ze niets met dood of dingen te maken. Het zijn meestal momenten, ervaringen, opflakkeringen, flitsen van intens levensgevoel die moeilijk zijn te verwoorden en vaak heel persoonlijk zijn. Die een nieuwe vonk geven, blijven nazinderen en waar je met een glimlach aan terugdenkt.

Heel gewone dingen die je hart doet zingen, schrijft de krant, naar het net iets te brave liedje uit een ver vervlogen tijd. Elke week lees ik met veel plezier de rubriek waarin blogster Kelly Deriemaeker meer en minder bekende Vlamingen ernaar vraagt. Alleen de betekenis van de knipoog van de geïnterviewde ontgaat me. In elk geval inspireren de antwoorden mij tot herbeleven van beelden van vervlogen positieve ervaringen. Tot het herbeleven van de poëzie van de ochtendkrant tot de melancholie van de avondwandeling langs het strand. Van kleine deugden over surrealistische invallen tot melancholische mijmeringen dus.

Eerlijk gezegd voel ik er mij wat ongemakkelijk bij en vrees dat die doodgewone dingen die mijn hart doen zingen knullig en clichématig zullen overkomen. Knullig omdat het zou lijken of ik met weinig tevreden en zelfs gelukkig zou zijn. Of alsof ik wat anderen ‘de gruwelijke waarheid’ noemen zou ontvluchten door alleen te focussen op de pracht van het gewone leven. Ook al is het misschien niet echt doodgewoon, noch ding, maar toch doet het mijn hart zingen. Voor zover een hart al zou kunnen zingen natuurlijk.

Als ik onze kat langgerekt hoor spinnen op onze zetel, haar kopje ondersteboven, met een oog mij aankijkend, haar tongetje een kwart uit haar smoeltje. Als ik aan de keukentafel van mijn ouders een kopje warme ‘echte papa’-soep drink. Als ik thuis in de gemakkelijke stoel zit, een verse straal zon op het terras valt en een heerlijk geurende bladzijde in mijn nieuwe boek knispert. Als ik later die dag nip van het glaasje wijn en de warme zomerzon langzaam afdaalt naar de horizon. Als ik het vooruitzicht heb nog wat later een wandeling te mogen maken op een leeg strand, aan de waterlijn met mijn lief.

Als mij de volgende morgen het vooruitzicht wacht van een uitstap naar de bibliotheek om een nieuw boek. Als ik na mijn bibliotheekbezoek, de eerste bladzijde van dat nieuwe boek zal lezen en mag voelen hoe ik meteen in het verhaal of vertoog gezogen wordt. Als ik daarna een treinreis mag maken in een lege wagon, met het vooruitzicht op een goed boek, een heerlijk rijsttaartje en wat zelfgemaakt fruitsap, en veel tijd. Als ik die ochtend door de koele ochtend mag fietsen, met een veelbelovende zon, en mijn lievelingsliedje door mijn oortjes, en ik nog kan meezingen, omdat er nog amper volk op straat is, en ik onderweg enkele knipoogjes vang van de plaatselijke schonen.

Als ik onderweg ben en weet dat er mensen op mj wachten, en ik goed voorbereid ben op wat ze verwachten, als er spaghetti op mij wacht als middagmaal, en ik weinig verkeerd kan doen als ik daar melk bij vraag als drank. Als ik ‘s middags tijdens de pauze mijn schoenen zal kunnen uitdoen en blootsvoets over het gras van het stadspark zal kunnen wandelen naar mijn afspraak, en misschien zelfs blootsvoets voor mijn publiek zal kunnen staan.

Als ik daarna zal terugkeren, met het bekaf maar tevreden gevoel mijn steentje te hebben bijgedragen aan de samenleving, dat ik nu lekker weer naar mijn comfortzone mag en er weer interesse was voor mijn blog. Dat ik later ga tanken, en het getal van het bedrag dat ik tank in evenwicht is, en afgerond.

Dat ik straks weer oog in oog met de zee zal staan, altijd voor de eerste keer, het strand naar beneden rennen, in een stuk tot aan de vloedlijn, en de zilte geur zal kunnen opsnuiven. Het gevoel dat mijn longen net iets meer aan kunnen, na me rondgedraaid en uitgerekt te hebben, en dan heel stil sta … luisteren naar het geluid van de golven, die me rustig maken. Terug op het strand opwandelen, met het vooruitzicht naar mijn lief te rijden, en de lach te zien waar ik verliefd op ben geworden, met verschillende groene lichten na elkaar met de auto. Dat ik thuiskom en merk dat er verse bloemen in huis zijn, en mijn lief pretoogjes heeft.

Als ik ’s avonds gekrabd wordt op net die plaats waar ik jeu heb, en tussen fris gewassen lakens mag kruipen, en niet lang daarna de goede slaaphouding vind, dat ik me geen tien keer moet omdraaien. Als ik de volgende dag dit stukje schrijf, in een perfecte timing, niet meer dan gepland, en misschien toch nog een perfecte zin waarmee ik kan eindigen. Dat doet mijn hart zingen. Dat geeft mij het gevoel: “Ik besta, ik besta.”

De serie Doodgewone dingen verschijnt elke week in de abonneesectie van De Standaard. Op haar blog geeft de blogster die het initiatief startte een overzichtje van wat haar van een jaar doodgewone dingen het meest bijbleef. Hieronder ook het liedje uit 1977 van de groep Passe-Partout met als titel ‘Doodgewone dingen’.

2 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s