Consumptie verplicht?

consumptie verplicht

Het is al geconsumeerd, snikt ze, terwijl het wrede zonlicht weerkaatst op het klaterende watervalletje, recht voor het lommerrijk terras van het bibliotheekcafé op een steenworp hiervandaan. Ze zit ineengedoken met haar rug tegen de enige baby-boom en tegenover hurkt een jongeman die haar probeert te sussen. Niet goed bezig, denk ik al meteen, maar ook dat ik me daar eigenlijk geen oordeel over moet vormen, van op die afstand. Het gaat over verbroken verbonden geachte liefde, samen voor altijd, en nu … Ik haast me verder om hun al te luid gefluisterd gesprek toch niet te moeten volgen. Want ik wil geen luistervink zijn. Ook al zegt mijn lief me wel eens dat ik op zo’n moment al te vaak mijn adem inhoud, mijn oren spits (figuurlijk bedoeld) en wil opvangen wat niet voor mij is bestemd.

Het is vast de onverwachte woordkeuze die me aantrekt, en haar stem, de toon en de kleur, dat licht golvende ritme dat de mensen van hier niet hebben. Dat consumeren van liefde, dat prikkelt vast mijn onderbewuste, mijn gesublimeerde driften. Natuurlijk ken ik mijn klassiekers. Freud, Jung, Adler, Klein, Tustin, … ze zijn me niet vreemd, ook al ga ik er nooit zelf over uitweiden. Kwestie van niet te intellectualistisch over te komen, of al te veel te psychologiseren.  Een gesprek voeren is op zich al moeilijk genoeg.

Mijn economische opleiding heeft waarschijnlijk meer sporen nagelaten, want als ik het woord consumeren hoor vallen, denk ik eerder aan een economisch concept. Ik kijk nu bijvoorbeeld naar het bordje ‘Consumptie Verplicht!’, dat uithangt op het terrasje waar ik nu zit te schrijven. Welke consumptie staat er niet bij, maar wellicht niet de consumptie van liefde. Eerder de consumptie van een ijsje. Of een lekker fris glaasje spuitwater.  Soms doet het me ook wel eens denken aan het Pareto-principe of het multiplier-effect,  maar dan niet op warme dagen als vandaag.

Stel je voor dat ik samen met een knappe jongedame (en jongedames heb je in alle vormen en leeftijden), op een terrasje consumeer (of ik wordt vriendelijk gevraagd op te hoepelen), en ik een vermoeden heb van wederzijdse aantrekkingskracht (niets meer dan een vermoeden), vraag deze te consumeren, dan zou dat misschien niet meteen goed vallen. Misschien heeft het dan nog meer charme gewoon, voor de vuist weg, maar vriendelijk in toon en warm in timbre, te vragen mee te gaan. Zodat, later, van het een het ander zou kunnen komen. Voor hetzelfde geld wordt je immers vierkant uitgelachen en roept ze luidop: de liefde consumeren, jong, uit welke eeuw kom jij eigenlijk?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.