Een vertederende telefonade … uit mijn leven

Gisterenavond, rond een uur of zeven, zit ik met mijn vriendin en onze kat gezellig op de zetel. We kijken, uitgesteld, naar een chirurg die een kankergezwel verwijdert, en daarna gaat squashen met een collega. Plots rinkelt mijn telefoon. Het duurt even vooraleer we het doorhebben. De chirurg heeft namelijk precies dezelfde beltoon, en wordt in het programma regelmatig gebeld. Zoals vaak het geval is, ben ik te laat om te antwoorden. Een gemiste oproep. Van een nummer dat ik niet meteen herken, blijkt even later. Nog enkele ogenblikken later laat een smsje me weten dat ik een nieuwe spraakbericht heb.

Natuurlijk wil mijn vriendin weten wie mij laat op de avond opbelt. Een minnares? Een stalkende collega? Iemand van de Pers? Even naar het oranje nummer 5555 bellen en daar klinkt het : “Albert, Marie-Jeanne van Pierre hier. Waarom neemt ge niet op? Ge zijt toch kwaad op mij hé? Gisteren was het erg leuk. Ge zijt erg goed, beter dan alle anderen, weet ge dat? Zeg, neem eens op. Tot horens! Kusje”. We kijken elkaar verbaasd aan. Ik ben Albert niet, en Marie-Jeanne van Pierre ken ik al helemaal niet.  Hoofdschuddend leg ik mijn gsm opzij. Het gebeurt wel vaker dat iemand zich vergist van nummer of een sms’je verkeerd aankomt. Ik heb ook het al eens voorgehad dat een vrouw die net daarvoor had gebeld ’s avonds ‘liefs, love you, kusjes’ kreeg toegestuurd kreeg. Behoorlijk gênant maar meestal komt het achteraf wel goed. Voor alle zekerheid zet ik dit keer toch maar mijn gsm op stil.

Een half uur later neem ik mijn gsm terug. Vier gemiste oproepen en evenzoveel berichten op mijn voice mail. Flink uit de kluiten gewassen spraakberichten merk ik. Iemand had blijkbaar veel te vertellen. Marie-Jeanne, zo blijkt. Mijn vriendin vraagt zich al meteen of ‘dat mens’ niet gewoon kan luisteren naar mijn stem die heel duidelijk mijn naam vermeld. Blijkbaar niet, want ik blijf voor haar Albert. Albert die met haar een weekend naar Parijs is geweest en daar aan de Eiffeltoren zijn liefde heeft betuigd. En zij van haar kant, zei dat ze al lang van Pierre, ‘de boertigaard, altijd op café, de racist en altijd maar klagen over politiek en belastingen’. Als voorproefje van ’s avonds, etentje bij kaarslicht en muziek, om elkaar daarna de hele nacht op te zoeten en te stoeien zoals ze deden toen ze 18 waren.

Helaas antwoordt Albert volgens Marie-Jeanne niet meer, want hij (ik) neemt niet op. En waarom, vraagt ze zich af. Is het omdat ze tweedehands is? Omdat ze een oude taart is, een versleten slons? Arme Marie-Jeanne, kan ik maar niet ophouden met denken. Moet ik nu terugbellen dat haar liefdesaffaire niet hoeft voorbij te zijn? Dat Albert een ander nummer heeft en hij misschien wel vurig op haar stem wacht? Zoveel durf heb ik helaas niet.

Maar zie, een paar uur later, een berichtje van Marie-Jeanne, dat ze van nummer is vergist en dat ze zich verontschuldigd voor al die (gemiste) oproepen en berichtjes op mijn voicemail. Het kan iedereen gebeuren, Marie-Jeanne, sms ik terug, en wens haar nog veel liefde toe. En daar hield ons contact op.  Mogelijks staan ze binnen enkele maanden in de krant. Bij de huwelijksberichten, laat ons hopen.

Elke vijfde van de maand beschrijf ik een anekdote uit mijn leven. Deze eerste keer gaat het over een onverwacht telefoongesprek waarbij er strikt genomen nooit een gesprek heeft plaatsgevonden. Iemand was verkeerd verbonden en kwam er pas na vijf keer bellen, en voicemailberichten met een heel verhaal, achter dat ze verkeerd verbonden was. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s