‘Zoen me tot ik zwicht’ … autisme en pulpromantiek

 

Dat er mensen met autisme zijn die boeken kunnen schrijven, zowel verhalend als informatief, staat buiten kijf. Het merendeel van die auteurs houdt dat voor zich, of voor een beperkte, intieme kring. Zij die er wel mee naar buiten komen, schrijven vooral autobiografische of zelf-boeken, gedichten of technische uitgaven. Psychologische thrillers of romantische tragedies zijn eerder zelden van de hand van iemand met autisme. Een uitzondering daarop vormt de Amerikaanse schrijfster Helen Hoang.

In haar jeugd leed Helen Hoang aan invaliderende sociale angst en worstelde met vriendschappen. Ze vond soelaas in pulpromantiek, romantische fictie met frivole verhalen die haar toelieten intense gevoelens te ervaren die heel duidelijk werden benoemd, steeds met de belofte van een gelukkige afloop. In die tijd bracht het haar naar eigen zeggen in een pure, onbezoedelde roes.

Pas veel later, als moeder van twee, en ruim de dertig voorbij, kwam ze te weten dat ze autisme had. In 2016 kreeg ze te horen dat ze een autismespectrumstoornis had. Stilaan drong het tot haar door dat dit deels een verklaring was voor haar moeilijkheden om het over koetjes en kalfjes te hebben, emotionele signalen te lezen, in een administratieve functie te groeien en nieuwe mensen te ontmoeten. Ze keerde terug naar haar eerste liefde, de liefdesverhalen. Deze keer echter, om een andere reden: ze begon er zelf te schrijven.

Haar debuutroman, The Kiss Quotient, een multicultureel liefdesverhaal met een autistische vrouw die het lastig heeft met de nuances van dating en verkering, werd meteen een succes. Op Goodreads, de sociale media-site voor boekenliefhebbers, kreeg het boek meer dan 7.000 positieve beoordelingen.

Sinds kort is het boek vertaald in het Nederlands als Zoen me tot ik zwicht’.  De wervende tekst van de uitgever windt er alvast geen doekjes om. “Daten is al moeilijk genoeg – laat staan als je Asperger hebt. Stella, dertig, is briljant in wiskunde maar sociaal onhandig. Haar moeder vindt het hoog tijd dat ze gaat trouwen. Stella heeft geen flauw idee met wie. Ze haat seks; zo gênant. Praktijkervaring opdoen dan maar. Met een professional. De charmante escort Michael is bereid Stella de fijne kneepjes bij te brengen, van voorspel tot meer dan de missionarispositie.” Voor liefhebbers van het genre wellicht om duimen en vingers af te likken, maar op deze blog hoeft u er alvast geen leesverslag van te verwachten.

Wie het romantische genre een beetje kent, zal de thematiek van dit boek, ondanks alles, opmerkelijk vinden. De pulpromans zijn meestal gekend als stations – of doktersromannetjes met enkel westerse personages en zeer nauwe, gesloten en vaak achterhaalde ideeën over ras, cultuur en schoonheid. Een spannende romantische pulproman met als centrale plot het liefdesverhaal tussen een criminele Koreaan-Engelse transgender zonder leden maar met een voorliefde voor neurowetenschap en een zwarte Libisch-Kazachse obese mystica raakt niet zo gauw gepubliceerd in die sector.

Niettemin zijn er volgens allerlei bronnen veel veranderingen op til, vooral onder invloed van de groeiende diversiteit onder de lezers van het genre. Zo wordt het boek van Helen Hoang al op ruim honderdduizend exemplaren verspreid.

Haar autisme blijkt overigens een plaats te hebben in de marketingcampagne. Op haar website geeft ze ook mee dat ze haar autistische heldin naar eigen zeggen veel van haar eigen persoonlijke trekken meegaf. Zoals haar liefde voor wiskunde en getallen en logica, haar neiging met haar vingers te drummen als ze zenuwachtig wordt, haar aversie voor luide muziek en feestjes en haar worsteling om zichzelf te accepteren.

Hoang wilde met haar boek, behalve een goede verkoop, bereiken dat het perspectief van een gewone  autistische vrouw op het liefdespad meer bekendheid krijgt. Dat perspectief vind ze naar eigen zeggen amper terug in het genre van de toegankelijke romantische boeken. Ze is ervan overtuigd dat ze ook via dit, op het eerste gezicht oppervlakkige genre, ook heel goed aan sensibilisatie en positieve beeldvorming kan doen.

Geïnspireerd op een aantal recensies in Amerikaanse kranten zoals The New York Times en de social mediawebsite Goodreads.

1 Comment »

  1. dat klinkt wel bekend niet dat ik een schrijver ben.maar heb ooit eens een uncharted drakes fortune spel gewonen op een forum.je moest er een verhaal over verzinnen en dan win ik nog.eigenlijk schrijf ik nooit verhalen was gewoon om het spel te winnen te doen.autisme is wat ik heb maar van die sociale angst heb ik nooit iets gehoord.terwijl ik eigenlijk enkel met mijn ouders spreek .natuurlijk als je handicap zwijgen en niets durven vragen is.dan vraag je ook niets over waarom je niets durft vragen.het is gewoon zo altijd al geweest en dit zal op 28 jaar niet meer veranderen.volgens mijn gevoel hadden ze daar in de scholen van buitengewoon onderwijs ook niet echt een antwoord op.ik word omschreven als dom en niet tot door door te dringen.dit dom zijn klopt wel grotendeels maar als ik het versta dringt het wel door wat er gezegd is.

    boeken lees ik niet zoen me tot ik zwicht dus ook niet .een serie is meer mijn ding al zou deze boek op tv pegi rating 18 krijgen .als je leest welke kneepje de escort wil aanleren .al hoewel misschien eerder worden de bed scenes strategisch in beeld gebracht .een porno serie dat is nog steeds iets wat te extreem op de gewone tv.een dier geen probleem maar een mens die zit vaak onder een dekentje.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.