Een gelukskoekje op een terrasje in de zon

Probeer eens een terrasje in de zon, laat mijn gelukscoach mij weten. Zomaar, uit het niets, krijg ik af en toe een mailtje van hem. Omdat mijn ‘moodmeter’ al een tijdje rond de 6,43 stagneert misschien? Al komt dat wellicht meer omdat ik in gelukkige momenten daar niet mee bezig wil zijn.

Vijf favoriete tips om gelukkiger te worden

Voor mijn gelukscoach staan drie werkwoorden centraal: sporen, plukken, winnen. Sporen naar. Plukken van. En winnen door. Telkens aangevuld met geluk. Het leven hoeft niet moeilijker te zijn dan dat. Veel coachen komt daar niet bij kijken. Mijn gelukscoach is dan ook veeleer een geluksautomaat. Een coach associeer ik toch nog steeds met een menselijke, betrokken aanpak.

Om de zoveel tijd geeft die automaat mij tips die me doen denken aan de boodschappen in de gelukskoekjes die je bij de betere Chinees als dessert krijgt. Ik verdenk er mijn geluksautomaat een beetje van deze heimelijk te hebben overgenomen. Misschien is het initiatief van de Christelijke Mutualiteit, die het concept heeft bedacht, wel begonnen toen één van de sociaal assistenten zich afvroeg wat ze met al die overgebleven gelukskoekjes gingen doen. Waarop de poetsvrouw zei: ‘zet ze online’. En zo geschiedde.

Mijn favoriete vijf tips om gelukkiger te zijn, dat zijn alvast deze: “Sta iedere avond stil bij de positieve dingen”, “Verwacht niet dat de ander weet wat jij denkt en voelt’, ‘Maak gebruik van geheugensteuntjes’, ‘Hou je tijdsbesteding in het oog’ en ‘Gun je geliefde ook wat vrijheid’.

Weer tijd voor wandelingen

Dit keer was het dus ‘probeer eens een terrasje in de zon’. Een idee als een ander, dat ik wel eens wou uittesten. Het zal (bijna) niemand ontgaan zijn dat de zon weer warmte geeft. Het is best zonnig geweest deze winter, maar echt warm was het niet. Maar nu ze terug is, nemen wij, Roos en ik, de gelegenheid te baat om weer wandelingen in het bos te maken. Of iets meer aan het strand te kuieren.

Ook de hond van het dierenasiel die we meenemen op onze wandelingen, heeft er, anders dan in de winter, weer volop zin in. Het is elke week een andere, maar steeds een met een zwiepende staart. Binnenkort zal hij weer zin krijgen om achter de eendjes op de vijver te rennen, en een stukje te zwemmen. Meestal komt hij dan wel terug, maar voor de zekerheid krijgen we van het asiel een portie van zijn favoriete koekjes mee.

Geen wandelingen voor mijn gelukscoach

Maar mijn gelukscoach heeft het blijkbaar niet zo op wandelingen of andere beweging. Hij zit liever met een lekker glaasje en hapje, lui op een terrasje. En dan nog het liefst uit de wind met een beetje zon.

Het doet me denken aan Bartel Vanriet, de Vlaamse natuurwerker (volgens sommige vrouwen een ‘knapperd’), die zich onlangs op televisie liet ontvallen dat mensen die niet houden van een flinke pint en een goed stuk rood vlees op de barbecue ‘eens serieus naar de dokter moeten’.

‘En wat met de mensen die geen alcohol mogen drinken om hun medicatie of niet graag vlees eten?’, reageerde mevrouw Tistje meteen verontwaardigd. Ik kon (of durfde) haar geen ongelijk geven.

Maar, waarschuwt hij me, “niet te fel zonnebaden zodat je niet verbrand”. En, gaat hij verder, “Een terrasje bezoeken is niet enkel fijn om tot rust te komen, of bij te babbelen met mensen, het kan ook leuk zijn om de voorbijgangers te observeren”.

Flaneren en mensen kijken

Dat mensen kijken, daar hou ik ook wel van. Maar in de zon zitten, babbelen met mensen, mezelf dik maken met (dure) drankjes en hapjes … dat is niet zo mijn ding. Bovendien kijk ik liever naar mensen die op het terras zitten.

Zoveel verschillende mensen, in zoveel soorten. Hoe iemand op het terras zit, zegt mij vaak meer dan hoe iemand eraan voorbij flaneert. Mijn passie voor de observatie en classificatie van de ‘creatura terrazas’ reikt ver. Zodra het zonnetje uit zit, ga ik terrasjes kijken. Schoonheid, karakter, een flard van een gesprek hier en daar, blikken, nu en dan een ruzie … de terrasjes, dat is het leven.

Merkwaardige gezichten

Al deze merkwaardige gezichten neem ik op mijn wandeling in me op. Alle gezichten zijn merkwaardig, want emoties erop lezen brengt me nergens. Maar het laat me toe hun esthetiek te zien, de meetkunde, de coherentie met geuite klanken van woorden, de mechaniek die samenhangt met wat emoties genoemd worden.

Soms benijdt ik mensen dat ze er doorgaans zo mooi uit zien. Eigenlijk ken ik geen echt lelijke mensen, van buiten bezien (van binnen is iets anders). Sommige doen wel hard hun best om lelijk van buiten te worden. Door (teveel) make-up aan te brengen of zich te laten doorbakken met allerlei oliën. Maar zelfs hen kan je enkel een vertekend zelfbeeld verwijten.

Het raderwerk

Elk van deze mensen heeft een eigen beroep, elk met hun eigen functie in het raderwerk van de maatschappij. Sommige zijn olie, andere zand, nog andere tandwieltjes, en hier en daar een bout en moer.

Elk is uniek qua eigenschappen, heeft bepaalde waarden en doelen. Allen gaan ze ergens naartoe, hebben ze een band met iemand en een eigen verhaal dat ooit aan iemand verteld is of verteld moet worden. Tegelijk zijn ze vrijwel allen hetzelfde, gelijk en inwisselbaar.

Geen van hen hebben bovendien een andere functie dan in het in stand houden, afbreken en vernieuwen van het raderwerk. En het raderwerk dient nergens toe, behalve zichzelf onderhouden en de mensen met hun functies werk geven.

Voorzichtig met dat geluk

Wat een geluk, denk ik bij het flaneren op zo’n zonnige maandagmiddag in Mei, dat ik in zo’n broeder – en zusterschap van de nutteloosheid ben mogen geboren worden.

Met een eigen functie nog wel. Geheel boven alle, en zeker boven mijn verwachtingen. Soms hoed ik mij om mijn geluk teveel te laten afstralen. Het heeft iets kwetsbaar, iets verdacht. Mensen denken al snel dat het de medicatie is, of een vorm van pathologische naïviteit.

Zelf denk ik dan weer dat het voorbij gaat, sneller dan ik verwacht. En er hangt toch altijd een dreiging boven mijn leven, als een reuzendam die kraken vertoont, een zwart gat aan de einder dat zuigt. Anderzijds weet ik dat geluk vergaat als je het in een kastje bewaart. Het is als geld thuis in een kluis bewaren omdat je denkt dat de banken niet meer veilig zijn.

Het liefst niet in de zon

Behalve dat ik liever de mensen op het terras zie, dan er zelf op te zitten, zijn er nog een aantal redenen waarom ik liever niet op een terras zit, en zeker niet in de zon.

Vooreerst omdat ik helemaal niet bruin – ook niet onder de zonnebank of na dagen achtereen in de zon te hebben gelopen. Door een genetisch defect behoud ik mijn blanke kleur. De positieve kant van dat defect is dat ik ook niet rood of integendeel erg wit wordt, niet of heel beperkt verbrandt.

Wat ik vooral lastig vindt aan in de zon zitten is het oververhitten en overprikkeld raken, door de warmte en door het licht. Een zonnebril en een petje kan daarbij helpen, maar als ik dan toch op een terrasje belandt, zit ik toch het liefst in de schaduw. Dan kan ik minstens nog een beetje lezen, en krijg ik geen last van mijn ‘Irlen-syndroom’. Voor dat laatste hoef je trouwens geen dure ‘Irlen-bril’ maar kan een bril met glas dat zich aanpast aan de lichtsterkte ook al wonderen doen.

Tot slot: de wandeling primeert

Als ik een op terrasje zit, dan toch het liefst thuis. Ik kan er de buren observeren, je hebt geen risico om aangesproken te worden door vreemde mensen (bloemenverkopers, bedelaars, leurders met horloges) of toeristen en de drankjes zijn er best betaalbaar.

Wat niet betekent dat mijn lief en ik af en toe wel eens op een terrasje belanden. Met zicht op zee, na een lange wandeling, om even te bekomen.

Met een flinke coupe ijs (met of zonder aardbeien). Met een glaasje fruitsap. Goed beschermd uit de wind en uit de zon. En meestal in dezelfde zaak. Waar we goed bediend worden, en geen verrassingen mogen verwachten.

Om dan weer verder te wandelen. Op een tempo aangepast aan mijn fysieke beperkingen. Zolang het nog gaat. Want blijven bewegen, het best op een bewuste manier, dat is het lang leven. Al dan niet in de zon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s