‘Hoe is het om te vrijen met een autist(e)?’

Hoe is het om te vrijen met iemand met autisme? Hoe doet een koppel met autisme dat wanneer ze tot kinderen willen komen?

Als ik ga spreken krijg ik dit soort vragen af en toe. Meestal begin ik er zelf al over, maar soms durf ik het al eens te vergeten. Het cliché dat een man elke vijf seconden aan seks denkt, dat gaat alvast niet op voor mij tijdens voordrachten. Direct daarna natuurlijk wel.

Een cliché-antwoord?

Hoe beantwoord je een dergelijke vraag? Waar leg je de grens? Een antwoord vinden is tamelijk gemakkelijk, maar je in de vraag verdiepen, alle lagen ervan zien, ligt minder voor de hand. Ik zou er mij om te beginnen goedkoop van af kunnen maken. Door het te houden bij een hoop clichés.

“Het is voor iedereen met autisme anders. Het gaat zoals bij alle andere mensen. Alleen is er hier en daar iets van autisme dat invloed heeft. Maar dat is voor iedereen anders. Ik zou alleen iets over mezelf kunnen zeggen, maar dat is te privé.”

Of ik zou er een academische uitleg aan kunnen geven. Met citaten uit ‘leven met autisme’ van Martine Delfos bijvoorbeeld. Zoals “Als de man autisme heeft, is het lezen en aanvoelen van de zo vaak dubbele signalen van de vrouw een schier onmogelijke opgave. De wanhoop bij mannen kan makkelijk omslaan in agressie. Communiceren over seksualiteit is nog belangrijker in een relatie waar autisme speelt.” Of uit tal van boeken waarin gevoelens, intimiteit en seksualiteit voorkomen. Maar dat gaat volgens mij buiten mijn positie als ervaringswerker.

Natuurlijk authentiek

Uit een vormingssessie rond ‘moeilijke vragen beantwoorden’ heb ik echter onthouden dat zo’n antwoord in elk geval ‘authentiek’ moet zijn. Wat voor mij betekent: vanuit je eigen ervaring. In de mate van het mogelijke uiteraard.

Nu is mijn eigen ervaring op vlak van seks eigenlijk te beperkt om iets over te vertellen. Zeker als het gaat over ervaringen met iemand van hetzelfde geslacht.

Dat is volgens mij voor een deel ook wel eigen aan mijn autisme. Een belangrijk deel van wat mensen over intimiteit of seksualiteit weten, halen ze uit de sociale omgang met leeftijdsgenoten. Bij mij was en is die omgang nog steeds relatief beperkt. Op het internet en in de voorlichtingscentra is er weliswaar veel informatie, maar het is niet eenvoudig die op te nemen en die te schatten op betrouwbaarheid.

De ervaringen die ik heb vind ik bovendien te kostbaar om erover te vertellen. Om kort te zijn : de kwaliteit van de ervaringen overstijgt de kwantiteit. Ik heb het geluk gehad partners te hebben waar ik veel aan geleerd heb. Bedankt!

De grens van de privacy bewaken is belangrijk

Tegelijk heb ik ook onthouden dat de grens van de privacy bewaken ook belangrijk is. En dat een voordracht niet alleen autobiografisch is. Dat het goed is eigen ervaringen te kaderen. Om het ruimer open te trekken ook. Zo kan vrijen opengetrokken worden naar intimiteit. Zo kan het maken van kinderen naar relaties en de kinderwens evolueren.

Over mijn eigen intimiteitsbeleving blijf ik dus eerder op de vlakte. Hoeveel keer, met wie, hoe het was, hoe het beter kon, welke technieken en methodes ik uitprobeer(de) met mezelf of met anderen … ik laat het achterwege. Net zomin ik vertel over mijn inkomen, of de inhoud van mijn boodschappenkarretje.

Het meest complexe dat er is

Toch kan ik wel iets kwijt wat mijn intimiteitsbeleving beïnvloedt: zoals autisme, maar evengoed andere aspecten van wie ik ben. Want behalve autisme heb ik ook nog een fysieke handicap, ben ik een persoon met een karakter, temperament, persoonlijkheid, opvoeding, invloed van de samenleving enzovoort.

Ik begin er meestal mee dat intimiteit volgens mij het meest complexe maar ook het meest stimulerende is dat bestaat. In vergelijking met een goede, ‘bevredigende’ intimiteitsbeleving is het volgens mij relatief eenvoudig zelfstandig te leven, betaald werk te vinden, gezond oud te worden en een sociaal netwerk op te bouwen.

Mijn ambities reiken daarom hoger dan carrière maken, (veel) vrienden hebben of volledig zelfstandig leven. Echt ambitieus zijn, zeker als persoon met autisme, betekent volgens mij een goede intimiteitsbeleving (met jezelf en/of je partner) nastreven. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat iemand zonder partnerrelatie een ‘loser’ is, verre van. Als die term toch gebruikt moet worden, dan eerder van iemand die eerder alles op betaald werk zet. Al blijft dat uiteraard mijn persoonlijke beleving en idee.

Ongestoord contact

Als het goed is, leidt intimiteit (en daarvan is vrijen maar een klein deeltje) tot de meest volledige en ongestoorde vorm van contact. Het heeft te maken met lichaamsbeleving, liefde, contact ervaren met een ander, diverse vormen van intelligentie (cognitieve, sociale, emotionele, spirituele), karakter, temperament en persoonlijkheid.

De gevoeligheid van of angst voor aanraking, de pijn – en gelukspunten op het eigen lichaam, en de zintuiglijke beleving van andermans lichaam (overdracht van warmte of statische wrijving) zijn maar enkele factoren die de invulling van intimiteit kunnen beïnvloeden. Sommige mensen met autisme hebben routines, anderen net niet. Sommigen worden meer geïnspireerd door beelden van seksualiteit en intimiteit in onze maatschappij (erotiek, pornografie, reclame, mode) terwijl dit bij anderen vrijwel afwezig is.

Daarnaast heeft ook de invloed van de omgeving, opvoeding, de subcultuur en cultuur waarin iemand is opgegroeid er een invloed op. Zo is voor de ene intimiteit een glijmiddel voor voortplanting (en verder niets) en status binnen de familie. Terwijl het voor een ander een bijdrage is voor de kwaliteit van bestaan van zichzelf, van de relatie en van elk van de partners.

Samen een droom koesteren

Net als ieder ander koppel, vermoed ik, is tot kinderen komen niet alleen een kwestie van intimiteitsbeleving maar vooral samen een droom koesteren en die samen willen ontwikkelen.

Dat ‘samen’ wordt volgens mij het meest beïnvloed door autisme, alsook de organisatie van al de rest. Omdat ik zelf geen kinderen heb, kan ik er verder ook niets over kwijt. Daar ligt nu eenmaal de grens van de authenticiteit, en die is heilig voor mij. ‘Samen een droom koesteren’ kan trouwens ook op een veelvoud aan andere manieren dan door een kinderwens te vervullen.

Vrijen is maar één element van intimiteit

De intimiteitsbeleving zelf is wat mij betreft veel ruimer dan seksualiteit of vrijen. Samen in bad of onder de douche, of gezellig knuffelen op de bank, in de zetel of in bed, kan evengoed intimiteitsbeleving zijn, met een gevoel van eenheid en verbondenheid. Misschien zijn die andere aspecten bij mensen met autisme iets meer aanwezig dan bij anderen.

Bovendien is dat door het autisme vermoedelijk ook meer vanuit de eigen beleving dan het geval is bij mensen met een typische ontwikkeling. Mijn ervaring is dat zij veelal een driehoeksverhouding hebben: man, vrouw en omgeving. Uiteraard zijn er gelukkig heel wat uitzonderingen.

Tot slot: hoe het is te vrijen met een autist? Dan kan je maar echt weten als je een autistisch lief hebt!

Meestal eindig ik ermee ik ermee dat het is zoals bij het assimileren, het verwerven van een vreemde taal. Zoals dat maar echt goed loopt door een lief te hebben in die andere taal, kan je autisme, en zeker de autistische variant van intimiteitsbeleving, maar echt goed leren kennen door een lief te hebben met autisme. Al is dat natuurlijk niet altijd mogelijk, en soms niet eens wenselijk.

10 Comments »

  1. Vrijen ALS autist is moeilijk, kost inspanning, overprikkeld en niet leuk…althans voor mij. Mijn intimiteit houdt eigenlijk op bij een knuffel, al kon ik in het begin van mijn relatie meer genieten van seks, sinds ik in de overgang ben is alles omtrent seks een opgave…

    Like

  2. “Echt ambitieus zijn, zeker als persoon met autisme, betekent volgens mij een goede intimiteitsbeleving (met jezelf en/of je partner) nastreven”. Confronterend, maar mogelijk waar (ben daar nu, op 52 jarige leeftijd, mee bezig om dit te beseffen en in de praktijk te brengen. Lastig, want op het moment dat ik mijn regelaar voor warme emoties en geluk (in relatie tot bepaalde personen) opendraai, komt tegelijk de wanhoop van degene die dat geluk niet krijgen en met wie ik beroepsmatig om moet gaan, binnen. Hoe kan ik van het geluk van mijn eigen kind genieten, als er andere kinderen in mijn nabijheid zijn die zeer ongelukkig zijn? Rationeel kan ik daar wel wat mee (me voor beide afsluiten), maar emotioneel dus (nog) niet.

    Like

  3. Heb Asperger en ben 37 jaar, en nog steeds maagd. Vroeger deed me dat niets maar de laatste jaren voel ik daar een vreemd gevoel van “schaamte” bij. En merk ook van mezelf dat ik “onbewust” reageer wanneer ik een aantrekkelijk meisje zie, is dit abnormaal?

    Like

  4. Als vrouw van een man met ass kan ik zeggen dat het vreselijk is. Ik zou nooit meer bij iemand blijven waar je als snel van merkt er klopt iets niet. Het is mijn eigen schuld ik bleef hopen op beter tijden die nooit kwamen. Geen intimiteit geen warmte genegenheid of een kus. Hij doet zijn ding gaat tot waar hij moet zijn en dan is het voorbij. Buiten de ‘intimiteit’ is hij bot tot agressief aan toe. Ik ben altijd bang iets te vragen of te zeggen want je word afgesnauwd. Pogen dit niet aan te passen. Terwijl ze openbaar wel galant zijn dus dat is op zijn minst merkwaardig te noemen. Hij gaat totaal voorbij aan mijn verlangens en verzoeken. Beloftes volgende keer jij die volgende keer komt nooit. Wel bij hem maar andersom is alles not done. Uitjes kan hij wel met vrienden of familie ondernemen zoals de film en dan zegt hij jij wil dat niet. Maar wie weet vind ik andere dingen wel leuk? ook dat probeert hij niet uit zichzelf te organiseren. Kind aankleden in zomer met winter kledij en andersom. Maar als het over zijn dingen gaat zoals werk of autos dan weet hij alles wel feilloos. Ik noem dat geen autisme maar pure egoïsme. Ik heb besloten te gaan scheiden. Ik heb bijna 20 jaar valse hoop gehad. Een autist geeft alleen om zichzelf en het maakt ze niet uit met wie ze het leven moeten delen zolang ze maar aan hun gerief komen. Wordt hen(intimiteit) dat ontnomen dan worden ze passief agressief dus hun hele houding straalt uit pas maar op. Een vriendelijk woord zal je niet meer ontvangen totdat je hen geeft wat ze willen. Dat is mijn ervaring in een huwelijk met een autist. Ik weet dat een hoop mensen dit niet zullen waarderen. Echter in partner van een autist groep facebook hoor je exact dezelfde schrijnende verhalen.

    Like

    • Dank u voor uw reactie. Ik lees in uw reactie vooral nood aan wederzijdse communicatie en in de eerste plaats een relationeel conflict waar het beginpunt zou zijn beiden mogelijks autisme te erkennen maar ook te zien als een van de vele mogelijke hulpmiddellen en vertrekpunt, niet als mirakeloplossing of vingerwijzing. Mijn partner (vrouw) heeft ass en ik ervaar intimiteit, maar elke persoon met autisme is natuurlijk anders (en door veel meer gestuurd dan het autisme). Hopelijk hebt u mensen om u heen, eventueel een relatietherapeut, die u kan helpen ventileren.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s