Als je niet meer bent wie je verondersteld was te zijn …

verondersteld

Het is onvermijdelijk dat niet iedereen mee is met wie we zelf aan het worden zijn, wat we doen, hoe onze gedachten en gevoelens evolueren. Ook wij zijn niet volledig mee met hoe anderen evolueren. Dat houdt noch hen noch ons tegen erover te vertellen, ook al neemt het fictieve gehalte steeds meer toe.

In het beste geval hebben we een bevoorrechtte communicatielijn met die persoon, en dan worden we ingelicht door de man of vrouw zelf over de nieuwtjes in zijn of haar leven. Of hetzelfde oude verhaal wordt in een nieuw jasje gestoken. Herinneringen raken met elkaar verward, drama wordt aangedikt, heldenverhaal wordt heroïsch.

Ook al lijken sommige mensen hetzelfde als bij het laatste afscheid, ze zijn alweer zoveel omwentelingen verder. In de richting van originaliteit, of in de zin dat ze ingewikkelder zijn geworden. Om redenen die wij per definitie niet kunnen vatten. Hoogstens komt ons gissen daarover in de goede richting.

Het is pas triest als het beeld dat anderen van ons hebben (en wij van hen) bevroren blijft op een bepaald punt in de tijd (of na een bepaald afscheid). Of, erger nog, als dat beeld nooit heeft bestaan, en anderen ernaar streven ons ertoe te bewegen naar dat beeld te evolueren.

Zo ben jij niet, is volgens mij het meest kwetsende dat iemand kan horen. Sommige mensen kan je die uitspraak nog vergeven. Omdat ze, bijvoorbeeld, ook over anderen lichtzinnig spreken. Of omdat ze, bijvoorbeeld, meegaan met wat ze hebben horen zeggen, van wat in de ochtendkrant stond, of op een of andere bizarre website.

Er zijn ook mensen van wie je dat niet kan vergeven, laat staan vergeten. Je kan het hoogstens toeschrijven aan medische fenomenen die onherstelbare schade aanrichten aan het verstand van de andere, intredend koudvuur in het spreekwoordelijk hart en de figuurlijke ziel of gewoon verslaving aan het verlangen dat jij degene bent geworden die hij of zij altijd graag hadden gehad dat je was.

In beide gevallen is het beter wat, en soms zelfs veel afstand te nemen. Zowel lichtzinnigheid als de medische fenomenen waarover sprake, zijn misschien niet besmettelijk, maar wel beschadigend.

Er is immers al genoeg verdriet om je eigen verlangens en verwachtingen die anders uitkomen dan je je hebt voorgesteld, om dan ook nog eens het verdriet van andermans verlangens van hoe jij bent of zou moeten worden te dragen.

Beter is te kijken naar wie je wel aan het worden bent, wat je wel hebt gerealiseerd, wie je wel aanvaard zoals je bent en zoals je wordt.  Alleen jij kan dat zien (en dan nog).

2 Comments »

  1. Wat doe je als de mensen die jouw evolutie niet (willen) zien tot je dichte familie behoren? Het is al heel wat moeilijker om van die mensen de nodige afstand te nemen….

    • @Anoniem Inderdaad, het is moeilijker maar zeker niet onmogelijk. Als je dichte familie je evolutie niet kan zien – ik spreek liever in termen van beperkingen dan van al dan niet willen – heb je volgens mij steeds minder banden met hen. Dat is logisch, want je drijft van elkaar weg, welke vorm van verwantschap je vroeger ook had. Soms blijft er een loyaliteitsband, maar in bepaalde situaties wordt die verbroken.
      Soms kan je dan je vraag stellen waarom je bepaalde afstand niet kan nemen? Vrees voor verwijten, te grote materiële of emotionele afhankelijkheid, van nature minder initiatief nemen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s