‘Hoe kom ik van mijn autisme af’? … autisme en leven

Rani (25), een vrouw (en moeder, partner, bediende, loopster) met autisme, volgt al een tijdje mijn blog, en vind het positief ‘hoe open je staat voor niet zo vanzelfsprekende thema’s, zoals seksualiteit, levenseinde, filosofie, rijk worden … ‘. Zelf zit Rani, als druk bezette vrouw, met veel vragen. ‘De meeste vragen kan ik aan niemand kwijt. Mensen lachen er alleen mee, zonder te beseffen dat hun ‘goed bedoelde’ woorden zoveel pijn doen’. Op dit moment is haar belangrijkste bekommernis hoe ze, liever vroeg dan laat, van haar autisme af komt. Haar vraag is of ik daar misschien tips voor heb en ze hoopt dat ik haar bekommernis versta.

Vermoedelijk zijn er nog mensen die jouw bekommernis delen, Rani. Sommige mensen zien dat heel extreem. Ze volgen trainingen om technieken aan te leren om niet langer autistisch te zijn. Of ze denken dat ze door bepaalde voeding of (alternatieve) medicatie van hun autisme kunnen af komen. Om zich daarna terug te laten testen en, naar eigen zeggen, ‘autismevrij’ door het leven te gaan. Of dat echt zo is, betwijfel ik. In het beste geval hebben dergelijke mensen wat meer camouflage gekweekt, hun levensvisie wat verandert, worden voeding en beweging bekeken  … maar in in het slechtste geval wordt je er ziek van of raak je om zeep.

De meeste mensen met autisme of mensen in hun omgeving vatten het volgens mij meestal wat menselijker op. Ze willen vooral de last die samen gaat met autisme beperken en door bepaalde aanpassingen en technieken, samen met anderen (zonder autisme) tot een aanvaardbare kwaliteit van samen bestaan komen. Ze willen daarnaast ook de positieve kracht vanuit zichzelf en hun autisme tezamen bundelen om iets te maken van hun leven. Met van individu tot individu verschillende mate van ondersteuning, medicatie of hulpmiddelen. Daarbij blijft het autisme in de ene situatie al meer voelbaar en waarneembaar dan in de andere. Maar er groeit daarnaast ook ruimte voor goed leven en soms ook voor momenten van geluk.  Dat is de moeilijkste weg, denk ik, maar met hulp van andere ‘ervaringsgenoten’ (met of zonder autisme) en meelevende deskundigen kan iedereen daar een stuk naartoe evolueren.

Vanuit wat ik schrijf op mijn blog en de lezingen die ik geef, zal vast duidelijk zijn dat ik bij de laatste groep behoor. Dat betekent ook dat ik mijn autisme zeker niet wil verheerlijken of zien als een sterkte op zich. Maar als je het, zoals in jouw mail, vergelijkt met een steen die je elke dag een berg moet opduwen om ’s avonds doodmoe en moedeloos te zijn, denk ik dat er meer is dan autisme.

De rots die je ervaart is er voor jou ongetwijfeld adembenemend aanwezig. Misschien kan het verlichten om iets te doen met die steen. Niet je eigen of andermans ramen ingooien, maar er over schrijven, schilderen, muziek maken, of praten met iemand die jij vertrouwt en iets weet van autisme. En die je ook zegt dat je geen genie, geen supertalent hoeft te zijn om autisme te hebben. Dat je net als ik, en veel andere mensen met autisme, een belangrijk radertje bent in het grote raderwerk van de mensheid.  Een radertje dat af en toe schittert in wat ze goed doet, en voor de rest gewoon is wie ze is. Welke naam dat ook krijgt.

3 Comments »

  1. Mooie reactie Sam!
    Begrijpelijke vraag van Rani…
    Nog heel regelmatig denk ik ook: “had ik maar een ander hoofd” of “ik wil geen autisme”.
    Niet lang daarna besef ik ook telkens weer dat ik zonder mijn autisme niet zou zijn wie ik ben.
    Het hoort gewoon bij mij of ik dat nu leuk vind of niet.
    ”Ik wil dit niet”, denken, creëert meer stress en spanning en is verloren energie die je beter besteedt door aandacht te geven aan wat wel goed gaat.

    Rani, je bent veel meer dan je autisme!

    Liked by 1 persoon

  2. Mijn autisme laten wegnemen, ik denk er nog niet aan. Het heeft me waarschijnlijk al veel gekost, maar het heeft me, denk ik, evenveel opgebracht. Telkens weer de kracht vinden om oplossingen te zoeken voor de problemen waar ik mee worstel, vraagt inderdaad moeite, maar hoe mooi is het niet als je door die kracht, ondanks of dankzij die moeite terug iets hebt neergezet waar je terecht fier mag op zijn.
    Luctor et emergo, de wapenspreuk van Zeeland geldt ook voor mensen met autisme, ik worstel en kom terug boven. Ik worstel mezelf boven de problemen uit. Soms duurt dat wat langer, maar altijd kom ik op één of andere manier sterker terug dan ik ooit geweest ben (ook al zie ik dat misschien ook op dit moment zelf niet meer zo, ik moet nu erkennen dat mijn ervaring me leert dat het toch weer beter wordt…

    Liked by 1 persoon

  3. Natuurlijk kan ik alleen vanuit mijzelf reageren. Nou hier komt ie dan, ik ben inmiddels 68 jaar en 11 jaar geleden gediagnostiseerd, maar natuurlijk al die jaren al asperger syndroom gehad. Ondanks alle gedoe had ik toch niet anders gewild. Het maakt je sterk en strijdlustig en de reacties van de omgeving ach dat went wel.
    Wat ik altijd tegen anderen zeg is dat mensen met autisme ook heel goede kwaliteiten hebben, dus buit die kwaliteiten uit en de rest, ach dat is niet belangrijk.

    Hou je haaks,
    Pieter

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s