Van nieuwe routines en kleine gelukjes … autisme en gewoontes

Foto door Lesly Juarez op Unsplash

 

Het begint bij mij stilaan te wennen.  Soms zelfs dat ik me ervan verdenk, in beperkte mate, rust, regelmaat en reinheid na al die jaren toch in mijn leven toegelaten te hebben. Niet voor lang waarschijnlijk, maar het past wel als tegenwicht tot de rest van de wereld.

Drie maal daags, na de maaltijd, dertig minuten wandelen, dat is zowat de kern van mijn nieuwe routines. Het liefst als het slecht weer is, dat verlaagt de kans dat iemand dichterbij komt. Noem het een stapje in de wereld zetten, maar dan volgens een vast parcours. Uiteraard zorg ik voor redelijke bescherming, en hou ik voldoende afstand. Ik hou trouwens ook afstand van hijgerige nieuwsberichten (over ‘nog zoveel dagen’ of ‘de grote economische schade’) of dodenstatistiek. Ik zie vooral dat het aantal mensen dat herstelt of weer opbloeit elke dag evenveel stijgt als de slachtoffers door paniekaanvallen, verkeerd interpreteren van ‘thuis blijven’ en intra-familiaal geweld. Er is wellicht evenveel kans op een baby-boom als een echtscheidingsgolf, en mogelijks vullen ze elkaar zelfs aan.

Voor de nieuwe routines is er immers veel tijd vrijgekomen. Geen bus of tram of trein die ik dringend moet halen. Geen dringend bezoekje meer nodig aan mensen of winkels in een andere stad. Even winkelen kan niet meer, noch even naar de bibliotheek of binnen springen bij een of andere expositie over een actuele kunstenaar. Hoewel ik dat laatste best wel een beetje mis. Ook al kan het natuurlijk allemaal ook virtueel, ik weet het.

Stilaan staat vast, dat het hier tot 3 mei druk wordt. Op dit moment staat er nog één opdracht in mijn agenda tot het begin van de zomervakantie. Wie weet overwin ik tegen wel mijn weerstand om gefilmd te worden en met mijn tronie op beeld te komen.

In elk geval is er na alle ingeplande taken zelfs nog opening voor de crux van een schrijver, authentieke verveling en, ik droom verder, je reinste luiheid. Ik heb er bitter weinig ervaring mee, maar naar het schijnt kan je door die twee onverwachte kansen en kanten ontdekken. Ik heb me alvast voorbereid door het boek Oblomov van Ivan Gontsjarov en Reis door mijn kamer van Xavier de Maîstre te herlezen. Beiden zijn het meesterwerkjes voor wie wil proeven hoe men vroeger over opgehokt en locked down/up dacht.

Meer zelfs, stilaan merk ik dat het mij minder opvalt dat er nog mensen zijn die halsstarrig focussen op wat niet meer is of kan. Het fascineert me hoeveel en hoe mensen elkaar tegenwoordig steunen, en creatief zijn, voor elkaar en voor zichzelf. De ene slaagt er al meer in dan de andere om wat ze doen te vertalen naar een situatie die minder tijdelijk is dan ze eerst dachten, maar in het algemeen lukt het hen wel.

Ik merk ook steeds meer de kleine gelukjes op straat.  Natuurlijk heb je mensen die nooit knikken of terug groeten als ik hen groet of een mooie dag toewens, maar het aantal mensen dat blij is (nog) te leven en een gesprekje aanknoopt neemt opvallend toe. Soms hangt er een bemoedigend citaat of een foto voor een raam, is onze kat aan het zonnen op het terras, grapt er iemand in de supermarkt, zijn er leuke chats op sociale media, is er dat telefoontje van mijn ouders die verder weg wonen.

Stilaan blijft ook de massa hier aan zee weg. Dat ligt niet alleen aan het (tele)werk waar thuisblijvers zich mee bezig houden, aan de ijzige wind die hier is komen opsteken, de Nederlandse meeuwen die brutaler worden, smeltende sneeuw of de muur van zand die de parkings afsluit. Ik denk dat het eerder ligt aan kapsalons die dicht zijn, de terrasjes waarvan zelfs de meubelen niet meer buiten mogen, de zitbanken afgeschermd met zeil en dranghekken, en de online shops die keer op  keer crashen. Wat blijft is het gigantische strand, zeker bij eb, met nu en dan een loopster en een hond die voor haas speelt, en buurten met alleen maar speel – en fietsstraten.

Stilaan merken mensen dat het internet en hun technologie van die mankementen vertoont die niet eerder merkbaar waren. Naast echtelijke ruzies komt het gesakker bij mij door de muren heen. Sommige buren vinden die 5G en dat extra supersnel internet nu zelfs noodzakelijker dan een vaccin tegen virussen die nog verder van hun bed liggen dan politiek of economie. Hun grootste vraag lijkt op dit moment toch ‘hoe kan ik ongestoord op mijn smartphone naar Pornhub kijken?’. Geen viroloog die daar een antwoord op kan geven. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.