‘Voor mezelf leren opkomen, het engste in mijn leven’ … autisme en assertiviteit

voor-mezelf-leren-opkomen

Mijn idee van wat ‘normaal is, wordt steeds verschoven. Het is gek hoe dat werkt: mensen kunnen je wel vertellen wat de norm is, maar als je het niet voelt, kun je het ook niet plaatsen.

Ik moest opkomen voor mezelf, terwijl ik niet eens wist dat ik een zelf had. Mijn grenzen aangeven, terwijl ik geen idee had waar ik begon en ophield. Ineens moest ik gaan zeggen: ‘Ik vind het niet leuk hoe jij mij behandelt’. Dat was zo ongeveer het engste wat ik in mijn hele leven heb gedaan. Maar het was een enorm leermoment: ik ben het waard om voor op te komen.

Schrijfster en ervaringswerker in de GGZ Myrthe van der Meer in ‘Mijn vriend en ik zitten behoorlijk op één lijn, qua talent voor Asperger’ van Nienke Pleysier in het magazine JAN van 9 februari 2017

5 Comments »

  1. Heel snel, toen ik de drang voelde om te groeien in mijn job, naar meer verantwoordelijkheid, in de lijn van mijn intelligentie, kreeg ik te horen dat ik niet genoeg assertiviteit had. Verschillende van die cursussen heb ik gevolg. Het leek allemaal zo evident.
    Maar nooit heb ik ze kunnen toepassen. Misschien omdat ik niet wist hoe, waar de grens tussen assertiviteit en conflict lag. Mij niet laten doen. Ja, ’t is wel normaal dat je je niet moogt laten doen. En daar word je in gestimuleerd. Maar als het dan uiteindelijk tot conflict leidt, is het weer jouw schuld, terwijl je eigenlijk probeert toe te passen wat men je geleerd heeft.
    Goed willen doen is mijn adagio, ik weet ondertussen wel al dat je niet voor iedereen goed kunt doen, maar hoe ga je met die imperfectie om…

  2. Hoi ik ben 63, hoogbegaafd en Asperger. Geboren in een bevreemdend kwaadaardig nest, om mee te beginnen. Ik heb vele vele véle overlevings strategiën ontwikkeld door de jaren heen. De clown spelen is er één. Vredesduifje doen, een andere. Te veel om op te noemen. Op een bepaald moment werd ik het zat (ik verveel me ook nog bovengemiddeld snel) en trok ik me terug. Want mijn eigen belevingswereld is vaak aanzienlijk interessanter (voor mij) dan de impulsen die ik van buiten mij ontvang. Pas vandaar uit begon ik mijn trauma’s te verwerken. Ik ben blij dat er nu meer aandacht is voor autisme en vormen ervan dan toen ik opgroeide.
    Ik wens jullie het beste – wees tevreden over wie je bent en groei! Heb vertrouwen.

    • Dag Zengili,
      Wat je schrijft is heel herkenbaar : asperger zijn en meer dan gemiddeld begaafd geeft je een eenzaam gevoel. Ik voel ook dat ik met niemand mijn verwerking kan delen. Mij opsluiten in mijn eigen wereldje is dan ook mijn enige uitlaatklep.
      Heel moeilijk om dat uit te leggen aan een NT-er.
      Alle aandacht voor autisme ten spijt zal dit een moeilijke blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s